• Baby on Fire •

Title: Demon Authorized
Author: b.leaf
Staring: Dong Bang Shin Gi (SM Entertainment) / (C) b.leaf's Original Characters
Pairing: Yoonho/Jaejoong, Yoochun/Junsu
Genre: AU, Mystery, Thrillers, Horror ; !Against religion & beliefs (Christian Beware)
Rate: R

 

- - -

 

3.

 

ยุนโฮเหยียบคันเร่งบีเอ็มดับเบิ้ลยูมือสองรุ่นคลาสสิคของเขาจนมิด ราวกับกำลังขับหนีแสงสีแดงอมส้มของอาทิตย์อัสดงที่ส่องไล่หลัง มุ่งหน้าออกนอกเมือง ทัศนียภาพของเมืองใหญ่ค่อยๆ เบาบางตา กระทั่งเลือนหายไปในที่สุด

บนถนนสายเดียวดายขนาดสองเลน ขนาบข้างไว้ด้วยผืนดินว่างเปล่ากว้างสุดลูกหูลูกตา นานๆ ครั้งถึงจะมีรถสักคันแล่นสวนมา ไม่มีต้นไม้สักต้น สิ่งเดียวที่เป็นสัญลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตคือรถบรรทุก แบ็คโฮล์ และอุปกรณ์ก่อสร้างมากมายเรียงตัวอยู่เป็นหย่อมๆ อีกไม่นานคงมีบ้านจัดสรรผุดขึ้นเกลื่อนเป็นดอกเห็ด

อีกไม่นาน...ที่นี่ก็จะไม่เหมือนเดิม...

กว่ารถของเขาจะแล่นเข้าสู่เขตชานเมือง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ภาพของโรงนาและบ้านเรือนค่อยๆ เริ่มมีปรากฏให้เห็นบ้าง กระทั่งแสงไฟหน้ารถตกกระทบแผ่นป้ายที่ถูกจัดทำขึ้นอย่างไม่เป็นทางการเขียนไว้ว่า ‘โบสถ์เซนต์แคเธอร์ดรอล’ ชายหนุ่มจึงหักพวกมาลัยเลี้ยวเข้าไปในเส้นทางที่แคบเล็กและขรุขระ

ขับต่อเข้าไปอีกประมาณกิโลเมตร ผ่านโบสถ์คาทอลิกเก่าแก่ที่คุ้นตา และต่อไปอีกไม่กี่เมตร เขาก็เริ่มเห็นแสงสว่างรำไรแผ่ลอดออกมาจากหน้าต่างบ้าน

เขาจอดรถ คว้ากระเป๋าสะพายมาจากเบาะหลัง แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปในบ้านทั้งที่ยังไม่ได้ล็อคกุญแจรถ เป็นเรื่องปกติของชาวบ้านในละแวกนี้ที่มักไม่หวาดระแวงโจรลักเล็กขโมยน้อย ทุกคนใจดี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และไว้ใจได้ อยู่อย่างช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เป็นธรรมดาของชาวชนบท

ชายหนุ่มผลักประตูไม้บานเก่าเข้ามาในตัวบ้าน เสียงกระจกบานเล็กสั่นบ่งบอกถึงอายุการใช้งานของมันได้เป็นอย่างดี

บ้านของเขาเป็นบ้านกึ่งปูนกึ่งไม้ขนาดสองชั้น ตกแต่งอย่างอบอุ่น หลังคาสูงและมีห้องใต้หลังคา มันถูกตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากโบสถ์เซนต์แคเธอร์ดรอล หลังคาบุกระเบื้องหนา บางส่วนปลิวหายไปบ้างยามมีพายุ แต่ก็ยังใช้การได้ดีอยู่ พื้นบ้านเป็นไม้ เก่าจนลั่นเสียงออดแอดเวลาเหยียบย่าง พื้นที่รอบนอกส่วนใหญ่เป็นสวนผลไม้และฟาร์มปศุสัตว์ จึงมีต้นไม้ใหญ่อยู่ไม่มาก หากภายในบ้านอุดมไปด้วยไม้กระถางและไม้เลื้อยริมรั้ว ที่นี่เลี้ยงแมวมากกว่าสิบตัว ทุกตัวเป็นสัตว์ที่ยุนโฮเก็บมาเลี้ยง จึงไม่น่าแปลกใจหากบางตัวจะสกปรกหรือพิการ

เสียงนักจัดรายการวิทยุดังเรื่อยอยู่ในอากาศ แสงเรืองสีขาวซีดสว่างสลัวผ่านกรอบประตูสี่เหลี่ยมผืนผ้า สิ่งแรกที่เห็นคือภาพจำลองรูปสลัก ‘มิลาน มาดอนนา’ ติดตระหง่านอยู่บนฝาผนัง ยุนโฮย่องไปตามลำแสงนั้นอย่างพยายามให้เงียบเชียบที่สุด ในไม่ช้าเขาก็พบกับแผ่นหลังของคนที่ทำให้เขายอมทรมานตัวเองโดยการขับรถเป็นระยะไกลๆ เพื่อกลับบ้านเช่นนี้ทุกวัน

เบื้องหลังบอบบางของหญิงสาวในชุดสีขาวฉลุลายลูกไม้ยาวกรอมเข่า เส้นผมสีดำสนิทของหล่อนยาวสลวยถึงสะโพกโค้ง และหยักลอนน้อยๆ ตรงส่วนปลาย สรีระงามผุดผาดยืนอยู่เพียงลำพังหน้าอ่างล้างจาน เสียงวิทยุกับเสียงน้ำไหลทำให้หล่อนยังไม่รับรู้ถึงการมาถึงของใครอีกคน

ยุนโฮเคลื่อนเข้าไปใกล้ ริมฝีปากได้รูปเม้มสนิทพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ ฉวยโอกาสช่วงที่อีกฝ่ายกำลังเผลอ โผเข้าสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง

หัวไหล่กลมกลึงสะดุ้งไหว หล่อนอุทานเสียงดัง

“พระเจ้าช่วย!”

ชายหนุ่มหัวเราะกับปฏิกิริยานั้นของคนในอ้อมกอด เขาถือวิสาสะหอมแก้มหอมๆ ของหล่อนอีกที

“โธ่...ยุนโฮลูก! แม่ตกใจแทบตาย” หล่อนยกมือขึ้นทาบอก สีหน้าตกใจนั่นก็จริงอยู่ หากแต่ดวงหน้าสะสวยซึ่งยังคงแลดูสาวสะพรั่งฉาบประกายความสุข

จองจีอึน แม่ของเขาเป็นหญิงสาวที่งดงาม ฆราวาสผู้อุทิศตนให้แก่ศาสนา หญิงผู้มีศรัทธาแห่งเซนต์แคเธอร์ดรอลที่อายุอานามยังไม่ย่างเข้าวัยเลขสี่ ดวงหน้ารูปไข่มีแก้มน้อยๆ ผิวพรรณขาวเนียนเจิดจ้า ดวงตากลมโตสีเดียวกับตาของเขาเป็นประกาย ร่างเล็กๆ และบอบบางของแม่ดูบริสุทธิ์ด้วยชุดเดรสลายลูกไม้สีขาวสะอ้าน

หากไม่นับสีผมและสีตาที่ดำสนิท ใครๆ ก็บอกว่าเขาไม่มีอะไรเหมือนแม่ มันทำให้เขาอดจินตนาการถึงหน้าตาของพ่อทุกครั้งที่มีโอกาสไม่ได้

พ่อของเขาตายไปแล้วตั้งแต่ก่อนเขาลืมตาดูโลก เขาไม่เคยเห็นหน้าพ่อ แม้แต่รูปสักใบ

แม่เคยเล่าให้ฟังสมัยที่เขายังเด็กว่าพ่อเป็นคนหนุ่มที่มีอุดมการณ์ พ่อทำงานเป็นผู้รับใช้ศาสนาเช่นเดียวกับแม่ และจำต้องเสียชีวิตด้วยเหตุนั้น แต่ทุกครั้งที่ยุนโฮเริ่มต้นจะถามว่าอย่างไรและทำไม แม่ก็มักจะร้องไห้และบอกว่าไม่อยากลำเลิกถึงเรื่องนี้อีก

การตายของพ่อ คือความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสของแม่

และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาถามถึงพ่อ

ยุนโฮเป็นคริสต์คาทอลิก ตั้งแต่เล็กจนโต เขาถูกฟูมฟักเลี้ยงดูมาในครอบครัวคาทอลิก โดยมีแม่คอยดูแลอย่างใกล้ชิดด้วยความรัก และมีหลวงพ่อคริสโตเฟอร์ นักบวชตาบอดชาวอิตาเลียนให้ความอุปถัมภ์

แม่เป็นคนอ่อนโยน ศรัทธาในพระเจ้า และรักศิลปะ นั่นจึงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาทั้งศรัทธาในพระเจ้า และรักศิลปะด้วยเช่นกัน ด้วยอายุเพียงไม่กี่ขวบเขาก็ค้นพบพรสวรรค์ที่มีอยู่ จนสามารถผลักดันตัวเองให้สอบชิงทุนหมู่บ้านเพื่อเข้าเรียนในวิทยาลัยศิลปะชั้นแนวหน้าได้อย่างไม่ยากเย็น

แม่รักเขามาก และยุนโฮเชื่อมั่นว่าแม่รักพ่อมากมายเพียงใด เขาเคยเห็นผู้ชายหลายคนเข้ามาติดพันแม่ของเขา หันหน้าเข้าศาสนสถานมากขึ้นเพราะความงามของแม่ แต่แม่ก็ไม่เคยข้องแวะกับใคร

เรียกได้ว่าชายเดียวที่สามารถสัมผัสตัวแม่ได้คือเขา

โชคดีจริงๆ ...

“ทานอะไรมาหรือยังลูก?” จีอึนเอ่ยถามลูกชายอย่างเอาใจใส่

“ยังครับ แต่ผมไม่หิว”

“ไม่หิวก็ต้องกินรู้ไหม เดี๋ยวแม่อุ่นซุปให้ ลูกไปอาบน้ำเถอะจ้ะ” โดยไม่รอให้อีกฝ่ายทันปฏิเสธ หล่อนรุนหลังลูกชายคนเดียวที่เหลืออยู่ให้ขึ้นบันไดไป ก่อนหันกลับเข้าครัว รีบจัดหาอาหารค่ำให้เขาได้อิ่มท้อง

จะมีใครหรืออะไรสว่างไสวได้เท่าแม่อีกหรือ?

แม่ทำให้ยุนโฮเทิดทูนเพศหญิงเกินกว่าจะทำให้แปดเปื้อน บูชามากจนหวาดกลัวที่จะเห็นน้ำตา แม่เป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่เขารัก แม่ทำให้เขาเชื่อโดยสนิทใจว่าผู้หญิง...คือเพศที่สร้างโลกใบนี้ขึ้นมาจริงๆ

ไม่มีอะไรงดงามกว่าเพศแม่

และไม่มีอะไรกว้างขวางกว่าหัวใจดวงเล็กๆ ขนาดเท่ากำปั้นบอบบางคู่นั้น

 

To be continued...