• Baby on Fire •

Title: Demon Authorized
Author: b.leaf
Staring: Dong Bang Shin Gi (SM Entertainment) / (C) b.leaf's Original Characters
Pairing: Yoonho/Jaejoong, Yoochun/Junsu
Genre: AU, Mystery, Thrillers, Horror ; !Against religion & beliefs (Christian Beware)
Rate: R

- - -

9.

16 ปีก่อน รถยนต์ของเศรษฐีธุรกิจค้าอัญมณีท้องถิ่นและภรรยาประสบอุบัติเหตุชนปะทะกับรถบรรทุก เป็นเหตุให้บุตรชายวัย 4 ขวบเศษของทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากแรงกระแทกนั้น กระดูกซี่โครงหัก ปอดฉีก และมีเลือดคั่งภายใน

ตีสามคืนเดียวกันนั้นเองที่หัวใจเด็กหยุดเต้น ทีมแพทย์พยายามช่วยชีวิตเขาด้วยเครื่องกระตุ้นหัวใจ หากร่างกายน้อยๆ อ่อนแอเกินกว่าจะต้านทานฤทธิ์มือของยมทูตได้

นายแพทย์ตัดสินใจปลดเครื่องช่วยหายใจออกจากร่างไร้วิญญาณอย่างสิ้นหวัง ประกาศแก่พ่อแม่เด็กว่า เด็กน้อยได้จากไปอย่างสงบ...

กว่าสิบห้านาทีแห่งความอาดูร ภายในห้องที่มีสายไฟระโยงระยาง กว่าสิบห้านาทีที่เศรษฐีตระหนักว่าเงินทองที่เขามีพรั่งพร้อมมหาศาลไม่อาจซื้อคืนเลือดในอกคืนมา ใบหน้าไร้เดียงสาบนเตียงพยาบาลจากไปโดยปราศจากความทุกข์ทน เขายังเด็กเกินกว่าจะรับรู้และหวาดกลัวแก่ความตาย

เพียงสิบห้านาที...ก่อนเกิดปาฏิหาริย์นั้นขึ้น...

เส้นสัญญาณชี้บอกการเต้นหัวใจเริ่มปรากฏเป็นรูปร่างอีกครั้งบนจอแสดงผล จากความเรียบนิ่ง เริ่มเกิดจังหวะผะแผ่วริบหรี่  ภรรยาเศรษฐีไม่อาจรู้ได้ว่าปาฏิหาริย์นั้นเกิดขึ้นได้เพราะความบังเอิญ บัญชาแห่งชะตาชีวิต ฤาพระผู้เป็นเจ้าทรงได้สดับรับฟังเสียงร่ำไห้วิงวอนของเธอ แต่ของขวัญชิ้นนี้ก็ยิ่งใหญ่เพียงพอให้เธอเริ่มมีศรัทธา

แม้ว่าแรงปะทะนั่นจะทำให้เกิดผลข้างเคียงกับสมองบางส่วน หลายครั้งที่จู่ๆ ลูกชายของเธอตะเบ็งเสียงร้องไห้จ้าโดยไร้ที่มา หลายครั้งที่เขามีท่าทีหวาดกลัวอะไรบางอย่าง หลายครั้งชักจนหมดสติ หากปัญหาเหล่านั้นก็ค่อยๆ เริ่มหายไปเมื่อเด็กชายเติบโตเป็นหนุ่ม

.
.
.

จุนซูประหลาดใจเหลือเกิน เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นในเวลาเช้าแล้วพบว่าตนเองนอนหันหัวไปทางปลายเตียง ร่างแบบบางพยายามหยัดกายขึ้นจากที่นอนด้วยความง่วงงุน กล้ามเนื้อตามตัวปวดเมื่อยไปหมด

เขาชำเลืองมองเตียงด้านข้าง ทั้งว่างเปล่าและรกรุง ราวกับทันทีที่เจ้าของเตียงลุกขึ้นได้ก็สะบัดก้นจากไป ตารางเรียนของ ลีเฮจิน รูมเมทของเขามักจะแน่นเอี้ยดเสมอ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่แม้จะมีเตียงนอนติดกัน แต่พวกเขากลับไม่ค่อยได้สนทนาปราศรัย เฮจินมักจะออกจากห้องพักไปในตอนเช้าตรู่ และกว่าจะกลับมาอีกทีจุนซูก็เข้านอนแล้ว

บรรยากาศยามเช้าในหอพักชายเงียบเชียบผิดปกติ อาจเป็นเพราะเลยเวลาเข้าเรียนคาบเช้าไปแล้วพักใหญ่ จุนซูนั่งสะลึมสะลืออยู่อย่างนั้น อยากจะนอนต่อสักหน่อย หากอาการปวดตัวไม่ทำให้เขารำคาญจนเกินทน

เขาคงนอนมากเกินไป

เด็กหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้า และแล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้จำต้องร้องอุทาน

“เฮ้ย…”

จุนซูหงายมือเพื่อสำรวจ รอยแดงเป็นจ้ำเลือดปรากฏให้เห็นชัดบนฝ่ามือทั้งสองข้าง แผลนั้นไม่เจ็บปวด แต่ก็ชัดเจนเหลือเกิน เขาตรวจดูเพิ่มเติมตามแขนและขา ยกฝ่าเท้าขึ้นก้มดู...ยังคงสะอาดสะอ้านไม่มีรอยแผล หากพบว่าบนหลังเท้ามีอีกสองรอยแดงเข้มไม่แพ้กัน จึงรีบพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ ยืนเบื้องหน้ากระจกเงา แล้วถอดเสื้อยืดที่ใช้สวมนอนออก สอดส่องดูตามร่างกายให้แน่ใจอีกครั้ง

ไม่มีจ้ำเลือด...

จุนซูถอนหายใจเฮือก เมื่อวานงานในกองละครยุ่งเสียจนเขามัวแต่วิ่งวุ่นชนิดแทบไม่มีเวลาพักหายใจ รอยพวกนี้อาจจะเกิดจากความซุ่มซ่ามไม่ทันระวังของเขาเอง

เวลาจะช่วยขจัดแผลช้ำเหล่านี้

หากแผลบางแผล แม้เวลาก็ไม่อาจขจัดหาย

ร่างบางจ้องมองเงาตนเองในกระจก มันสะท้อนบาดแผลที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

รอยเจาะตรงช่องคอ ทั้งแผลเป็นเรียวยาวสีเดียวกับผิว ถ้าไม่สัมผัสดูคงไม่เห็น ทว่านูนแข็งเป็นรอยถักพาดยาวกลางอกจรดร่องสะดือ คอยย้ำเตือนความทรงจำอันพร่าเลือนเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อ 16 ปีก่อน

ลำพังรอยแผลเป็นคงไม่เท่าไหร่เมื่อ ณ เวลานั้น เขายังเด็กเกินกว่าจะสามารถจดจำความเจ็บปวดและเสียงครวญไห้ของผู้เป็นบิดามารดาตรงริมหู ความหวาดผวาคงไม่ตามรังควาญกลายเป็นฝันร้ายของเด็กชายผู้ไม่รู้ประสีประสาเท่าที่มันฝังลึกหลอกหลอนใครๆ มันเป็นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะหลุดลอยไป ณ อีกโลกหนึ่ง เป็นเพียงรอยจำที่ขาดหาย ชั่วลมหายใจดับวูบ

สิ่งเหล่านี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาได้เลย ถ้านับตั้งแต่จังหวะการเต้นครั้งสุดท้ายของหัวใจถูกเรียกกลับฟื้นคืน ตลอดชีวิตหลังความตายที่ได้โอกาสหายใจอีกครั้ง เขาจำต้องมองเห็นในสิ่งที่ผู้อื่นไม่อาจเห็น

ผู้คนในโลกแห่งความตาย...

หากคุณเดินตกท่อระบายน้ำหน้าบ้านทุกวันเป็นเวลากว่า 16 ปี สักวันคุณคงชินและรู้สึกเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเดินตกท่อ 16 ปีนานพอที่จะทำให้คุณรู้สึกว่าตนเติบโตพอที่จะพร้อมบอกลาอดีตซึ่งเคยจำฝังใจ เวลาเป็นสิ่งน่าอัศจรรย์...มันเยียวยาทุกอย่าง ยกเว้นก็แต่คำสาปนี้

จุนซูไม่เคยรู้สึกว่าตนเองเริ่ม ‘ชิน’ กับสิ่งที่ต้องเห็น เขากลัว...กลัวมาก และคิดอยากจะควักลูกตาตัวเองออกเสียทุกครั้งที่ได้พบเจอ มันยากที่จะทำใจให้ชินกับการถูกมองเป็นคนเสียสติ แม้ในเวลาที่กำลังกลัวสุดชีวิตก็ไม่มีใครคอยรับฟังหรือแม้แต่ช่วยแบ่งเบาความรู้สึก

สัมผัสที่หก...ใครๆ ก็มองเป็นเรื่องเท่สุดๆ แต่การมองเห็นโลกวิญญาณที่แท้จริงไม่ใช่แค่การมองเห็นพลังงานในรูปแบบหนึ่งเดินผ่านวูบวาบอยู่ตรงหน้าเท่านั้นหรอกนะ หากการใช้ชีวิตอยู่ตรงกลางระหว่างภพ คุณยังจำเป็นต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของภพที่มองไม่เห็นไปโดยปริยาย วิญญาณจะสามารถพูดคุยกับคุณ หรือสัมผัสคุณ พวกเขามากมายจะคอยติดตามคุณ เพราะคุณเป็นคนเดียวที่เขาจะอยากสื่อสารด้วยเพื่อให้ช่วย ใช้เป็นเพื่อนแก้เหงา หรือไม่แน่...คุณอาจเป็นคนที่เขาอยากจะใช้เป็นเครื่องมือระบายความเคียดแค้น

มือเรียวเล็กเอื้อมไปหมุนเปิดก๊อกน้ำ วักน้ำลูบใบหน้า ไม่กี่นาทีที่แล้วอากาศยังค่อนข้างอุ่นอยู่ด้วยเครื่องทำความร้อน ทว่า ณ เวลานี้ไม่รู้ทำไมเขาจึงเริ่มสะท้านหนาว ครั้นจุนซูเงยหน้าขึ้นหวังมองกระจกอีกที กระจกก็มัวไปด้วยไอน้ำผุดเกาะจนเต็มบานเสียแล้ว

แปลก...

“ภาวะโลกร้อนคุกคามกันขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?”

ฝ่ามือขาวกดทาบพื้นกระจกก่อนปาดลบความมัวพร่าอันเกิดจากไอน้ำปริศนา วินาทีนั้นเองที่เขาเห็นภาพสะท้อนของชเวอึนนาฉายชัดบนวัตถุเงาสะท้อนผิวเรียบลื่น

หญิงสาวใบหน้าซีดเผือดในชุดสีขาว ดวงตาแดงก่ำ เธอพยายามขยับปาก หากไม่อาจเปล่งซุ่มเสียงราวกับโลหิตแดงฉานกระอักจนท่วมทะลัก

เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดลากผ่านบานกระจก รวมเป็นตัวอักษรก่อกันเป็นข้อความ

‘...สัมผัส…’

ทันใดนั้น ร่างกายที่แลดูอ่อนยวบยาบของชเวอึนนาก็หักบิดในท่าทางผิดประหลาดเกินบรรยาย !

คิมจุนซูกรีดร้อง เสียงก้องสะท้อนชัดตลอดโถงอาคารอันไร้ซึ่งเงาผู้คน

To be continued...

AN:  ต้นไม้เราจะมีโอกาสได้โตกะเค้ามั้ย ไว้รากเน่าแล้วค่อยเอาออก 555