Title: HEART
Author: b.leaf
Pairing: Implied Yunjae
Genre: AU, One Shot, กล้าเขียนเนอะ
Rate: PG
AN: ก่อนสอบตอน 9 โมงเช้า ตองก้านอนไม่หลับ
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
...ความรัก...
เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เมื่อกระแสไฟฟ้าประจุบวกและลบ
แล่นเข้ากระตุ้นวัตถุขนาดเท่ากำปั้นในอกข้างซ้าย
ผมไม่สามารถข่มดวงตาอันกำลังเบิกโพลงให้ปิดลงได้ ภายในห้องห้องเดิมที่มืดสงัด แสงสลัวจากหลอดไฟวัตต์ต่ำส่องให้เห็นบรรยากาศเดิมๆ ที่ผมคุ้นตา
ผมนั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง ในห้องกว้างโล่งกับผนังบุใยเหล็กสี่ด้าน บนพื้นรกเรื้อไปด้วยกองขยะอิเล็กทรอนิกส์ กลิ่นโลหะและสารเคมีเจือจางในอากาศ ที่ที่โอบกอดผมไว้ทุกเช้าที่ลืมตา ที่ที่จูบราตรีสวัสดิ์ผมก่อนเข้านอน
ผมไม่อาจละสายตาไปจากเขา
ค่ำคืนนี้ผมไม่เห็นแสงระยิบระยับของดวงดาวทอประกายสว่างผ่านหลังคาโปร่งใสรูปโดมที่เหนือสายตา ท้องฟ้าปิด พระจันทร์ถูกเมฆหมอกยามราตรีบดบัง แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น หากเขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ที่เดิม ไม่ว่าตอนไหน เมื่อไหร่
ผมไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะขยับกาย จึงได้แต่เฝ้ามองเขาอยู่แต่ในมุมของผม ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเสื้อกราวน์สีขาวสะอ้าน เส้นผมสีดำสนิท รูปหน้าเรียวได้รูป กับดวงตาที่ทอประกายความฝันไม่รู้จบ คือภาพที่ผมไม่เคยลืมเลือน
ไม่มีคำใดเปรียบเปรยความงดงามในรอยยิ้มเขาได้คู่ควร
ขุนเขา ท้องฟ้า มหาสมุทร หมู่ดาว
ไม่เลย...
ผมเฝ้ามองชายหนุ่มในชุดเสื้อกราวน์ค่อยๆ ย่อตัวลง ขณะที่ในฝ่ามือเรียวยาวและมั่นคงนั้นยังคอยประคองรองเท้าคู่น้อยขึ้น ก่อนค่อยบรรจงสวมมันเข้ากลับฝ่าเท้าที่แลดูแสนบอบบางของเด็กหนุ่มผิวขาวราวเกล็ดหิมะอย่างทะนุถนอม
เขาคลี่ยิ้ม ครั้นเห็นว่าเด็กหนุ่มสวมรองเท้าคู่นั้นได้พอดี เด็กหนุ่มเองก็มอบรอยยิ้มอันแสนไร้เดียงสานั้นให้กับเขา เมื่อได้รับสัมผัสแสนอบอุ่นจากฝ่ามือเขาที่ส่งมาแนบไล้ปรางแก้มขาว ผิวเนียนละเอียดของเด็กหนุ่มบางใสเหมือนแก้ว ดุจเรืองแสงได้ในความมืด ดวงตากลมโตสีนิลของเด็กหนุ่มจ้องนิ่งไปเบื้องหน้า เปลือกตาที่ร้อยไว้ด้วยแพรขนตางอนหนากระพริบเนิบเป็นจังหวะที่สมดุล
“สวัสดี แจจุง”
เสียงของเขากับรอยยิ้มนั้น
“ศาสตราจารย์”
หากนั่นไม่ใช่เสียงของผม และเสียงที่ไม่ใช่ของผม ทำให้เขายิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม
“แจจุง เธอน่ารักจัง ไหน...ตอบฉันหน่อย นี่กี่นิ้ว”
“สองครับ”
“นี่ล่ะ กี่นิ้ว”
“สี่ครับ”
“ทีนี้...ฉันขอจับมือซ้ายเธอหน่อยได้ไหม”
เด็กหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะยืนมือซ้ายให้กับเขา
“ขอบคุณสวรรค์ เธอตอบสนองแล้ว”
ผมได้ยินเสียงเขาหายใจ ในเวลาเดียวกับที่ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าของผมรับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือกอันโหดร้ายของราตรีฤดูหนาวอันกำลังคืบคลาน
ภาพตรงหน้าและการรับรู้ได้นั้นฉุดความทรงจำในวันเก่าๆ ที่บีบคั้นให้ผมหลั่งน้ำตา
หากน้ำตาจะมีวันไหลริน
อ้อมแขนอันอบอุ่นของศาสตราจารย์โอบกอดร่างของเด็กหนุ่มนั่นไว้ อ้อมแขนที่เขาเคยใช้กอดผม ปลายนิ้วทั้งห้าที่แทรกไล้บนเส้นผมสีดำขลับสัมผัสปลอบประโลมอย่างแผ่วเบา เหมือนดั่งที่เขาเคยใช้สัมผัสผิวกายของผม
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำชื่นชม
ผมอยากหลับตา
ไม่อยากเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว หากคงทน และเพิ่มพูนความทรมานขึ้นทุกวินาทีเช่นนี้ ทว่าผมไม่หลงเหลือพลังงานมากเพียงพอที่จะสั่งกายให้เคลื่อนไหว
...นอกจากไมโครชิปตัวเล็กจิ๋วในร่างที่ถูกเลี้ยงด้วยแรงดันไฟไม่กี่โวลต์ให้ทำงานต่อไป
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยมีวันเข้าใจ
สมองเท่านั้นที่สั่งการ...หรือหัวใจกันแน่ที่สั่งการ...
เศษเหล็กจะมีหัวใจได้ยังไง?
ดวงตาของผมซึ่งยังคงเบิกโพลงจับไว้ที่ใบหน้างดงามราวเทพบุตรของเขาไม่วางตา
นัยน์ตาที่ฉาบไว้ด้วยแววความอาลัยอาวรณ์คู่นั้นของศาสตราจารย์กำลังจ้องลึกเข้ามาในตาของผม ราวกับพยายามอ่านความคิดที่แสดงออกในรูปความถี่ไฟฟ้า
ทุกตัวเลข ทุกตัวแปร ทุกอณูอะตอม เขาอ่านออก มีเพียงความรู้สึกในอกข้างซ้ายของผมเท่านั้นที่ศาสตราจารย์ไม่มีวันอ่านได้
“แจจุง ฉันเสียใจ ที่อะไรๆ ต้องกลายเป็นแบบนี้ ต่อจากนี้ใครจะให้กำลังใจฉันเวลาเหนื่อย ใครจะร้องเพลงให้ฉันฟังเวลาท้อใจกันล่ะ... ไม่มีใครทำได้เหมือนเธอเลย แจจุง เธอเป็นผลงานชิ้นเอกของฉัน ฉันรักเธอที่สุดเลยนะ”
เขาพูด ก่อนจะค้อมกายลง แตะริมฝีปากอุ่นของเขาเบาๆ บนหน้าผากของผม
“แต่เธอก็รู้นี่...ว่าเธอไม่น่าพูดคำนั้นออกมา”
วันที่ 29 ตุลาคม 2088
รายงานการทดลองโครงการ JJ013
ชื่อเรื่อง: ปฏิบัติการล้มเหลว ตัวอย่างไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง
โปรแกรมผิดพลาด ตัวอย่างพูดคำที่ไม่มีระบุไว้ในฐานข้อมูล จากการทดลองเปรียบเทียบจากหุ่นจำลอง 13 ตัวอย่าง จะนำข้อผิดพลาดไปประยุกต์แก้ไขในโครงการ JJ014 ซึ่งเริ่มตอบสนองคำสั่งแล้วในเวลา 1 นาฬิกา 31 นาทีวันเดียวกัน
ลงชื่อ ศต.ดร.จองยุนโฮ
ผู้รับผิดชอบโครงการ
ในนาทีสุดท้าย ก่อนที่จะถูกสับสวิตช์ ผมตระหนักดีว่าไม่ควรเอ่ยคำนั้นออกไป
“รัก”
เศษเหล็ก...จะมีหัวใจได้ยังไง?
Let it End.
ยิ่งชอบเรื่องแนวหุ่นยนต์ความรักอะไรแบบนี้ด้วยเรา
เรายิ่งชอบ
แค่พูดคำที่ว่า "รัก" ออกไป แค่นี้ก็ผิดมากเลยหรือ
ทั้งๆ ที่คำนี้เป็นคำที่แสนจะสวยงาม แต่ในบางครั้งก็ทำให้พบกับความเจ็บปวด
#51 By (58.9.42.97) on 2008-11-09 18:15