• Baby on Fire •

Title: CAN I LOVE YOU?
Author: b.leaf
Paring: Yunjae, Yoosu (Implied Minsu)
Genre: AU, Romance, Drama, Angst
Rate: PG-13

38. พอ

ความรู้สึกที่คาบกึ่งระหว่างมิตรภาพและความรัก

ความสับสนที่ซ้อนทับความไร้เดียงสา

คืนนั้น จุนซูเอ่ยปากถามชางมินว่า มาบอกว่ารักอะไรเอาป่านนี้...

หลังจากวันประกาศผลสอบวัดพื้นฐานเศรษฐศาสตร์ผ่านพ้น และได้รับรู้ว่าตนเองมีคะแนนสอบสูงเป็นลำดับที่สามของประเทศ หากตัวเลขสามหลักนั้นกลับไร้ซึ่งความหมาย จุนซูไม่สนใจมัน ไม่คำนึงถึงอนาคตด้วยซ้ำ เขาไม่ลุกขึ้นยืน ไม่เดิน ไม่ป่าวประกาศชัยชนะ ไม่กลับไปที่คฤหาสน์ เด็กชายทำเพียงแต่ฝังตัวเองลงในหลุม กลบดินทับให้ขาดใจตายทั้งเป็นไปพร้อมๆ กับความทรงจำอันสวยงามที่เฝ้าโอบอุ้มไว้

หนึ่งวันผ่านไป สามวันผ่านไป เจ็ดวันผ่านไป

จนในที่สุด...

“ชางมิน วันนี้ฉันจะกลับบ้าน นายไปกับฉันนะ”

.
.
.

ทันทีที่ได้พบหน้าคนที่ห่วงหาอยู่ทุกลมหายใจ ซอเมียงยอก็ถึงกับกรีดร้อง โผเข้ามากอดจุนซู

“คุณหนู!” นัยน์ตาที่เจือไว้ด้วยแววความเหนื่อยล้าตรากตรำผ่านกาลเวลาของหล่อนคลอน้ำตา “หายไปไหนมาคะ ดิฉันห่วง...”

“ไม่ได้ไปไหน ฉันแค่ไปอยู่กับชางมิน” จุนซูตอบ

แรกเริ่มเดิมที หล่อนไม่ได้สนใจอื่นใดรอบข้างนอกจากจุนซู แต่เมื่อได้ฟังคุณหนูเล็กพูดเช่นนั้น เมียงยอจึงได้สังเกต เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างจุนซูคือชิมชางมินคนกันเอง

“คุณชางมิน!” เมียงยออุทาน เอื้อมมือไปกุมมือร่างสูงไว้ด้วยความยินดี “คุณชางมินจริงๆ ด้วย”

“ผมกลับมาแล้วครับป้าเมียงยอ” ชางมินพูด ใบหน้าหล่อเหลาคมคายระบายรอยยิ้มสุขใจไม่แพ้กัน

คนทั้งสามพูดคุยปราศรัยกันคลายความคิดถึง เมียงยอถามจุนซูเรื่องผลสอบ ถามชางมินเกี่ยวกับช่วงเวลาสามปีที่นิวซีแลนด์ ดินแดนอันห่างไกลที่ทำให้หล่อนไม่ได้ทราบข่าวคราวความเป็นไปของเจ้าชายยิ้มยากของหล่อน

เวลานั้นเองที่คิมมินจูกระเหี้ยนกระหือรือก้าวเข้ามากลางวงสนทนา เธอหวนกลับมาเยือนที่นี่อีกครั้งได้ห้าวันแล้ว หากไม่ได้พบหน้าลูกชายคนเล็ก นั่นทำให้เธอเดือดดาลถึงขีดสุด

“คิมจุนซู!” น้ำเสียงทรงอำนาจตะหวาดลั่น มือเรียวคว้าแขนลูกชายได้พลันกระชากอย่างแรง “แกหายหัวไปไหนมา!?”

จุนซูจ้องดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยโทสะของเธอเขม็ง ไม่กลัวเกรง “คุณแม่เลิกยุ่งกับผมสักทีได้ไหมฮะ” เขากล่าวเคล้าเสียงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย “ทำไมฮะ กลัวผมตายไปแล้วจะไม่มีตุ๊กตาแต่งตัวให้เล่นสนุกหรือยังไง?”

“คุณหนูคะ อย่าเถียงคุณนายเลยค่ะ” เมียงยอพยายามปราม แต่กลับถูกมินจูไล่ตะเพิด

“อย่ายุ่ง เมียงยอ นี่ฉันเป็นแม่หรือเธอเป็นแม่กันแน่ ไปให้พ้น!”

จุนซูฟังแล้วให้สำลักขัน หากเขามีเมียงยอเป็นแม่ก็ดีน่ะสิ เด็กชายรู้สึกคิดถึงคิมมินกยองเหลือเกิน แม้เขาจะไม่เคยพบหน้าหล่อน แม้หล่อนจะเป็นเพียงคนในจินตนาการ คอยโอบกอดเขาในยามที่ห่วงหาความรักความอบอุ่นได้แต่เพียงในฝันเท่านั้น

คิมมินกยองคือแม่แท้ๆ ของเขาที่ตายจากไป พี่สาวร่วมท้องเดียวของคิมมินจู

แจจุงเคยเล่าเรื่องแม่ให้จุนซูฟัง แม่ของเขางดงามและอารีย์ ใครๆ ก็บอกว่าหล่อนดีผิดจากคนเป็นน้องสาวลิบลับ เขาไม่เคยกล้าปักใจ แต่วันนี้เขาเชื่อแล้ว...ไม่ว่าแม่แท้ๆ ของเขาจะเป็นนางฟ้าหรือโสเภณี จุนซูก็มั่นใจว่าจะไม่มีใครคนไหนในโลกที่โรคจิตวิปริตได้เท่าคิมมินจูหรอก!

“คุณอวดอ้างตัวเองว่าเป็นแม่ของเรา แต่คุณไม่เคยรักเรา มีสักครั้งหรือเปล่าที่คุณพูดดีๆ กับผม บอกว่ารักผมกับพี่ แม้แต่ในฝันยังเป็นไปไม่ได้” จุนซูสบถ “ทำไมคนที่ตายต้องเป็นแม่ ทำไมไม่ใช่คุณ!”

เพี๊ยะ!

มินจูประหวัดฝ่ามือ ตบจุนซูเข้าที่แก้มขวาฉาดใหญ่

“มีเหตุผลเดียวในโลกที่ทำให้ผมเกลียดพ่อ คือที่พ่อเลือกคุณ คุณทำให้บ้านหลังนี้เหมือนนรก ผมจะนับวันรอวันตายของคุณ”

“คิมจุนซู!” สติมืดบอด มินจูกรีดร้องเหมือนปีศาจ เธอเกลียดชังจุนซูสุดใจ หญิงสาวควานฝ่ามือไปทั่วกายคล้ายคนเสียสติ คว้าก้านกุหลาบป่าที่เมียงยอตัดทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขกยังไม่ทันจัดแจงเก็บขึ้นมาได้ ก็จับขึ้นฟาดต้นขาจุนซูอย่างแรง

จุนซูพยายามกัดฟันกักกลั้นความเจ็บปวด แม้น้ำตาจะไหลอาบแก้ม  แม้หนามกุหลาบจะทิ่มแทงจนเลือดไหลซิบ  แต่ถึงต้องตายเขาก็จะไม่ยอมปริปากขอร้องนังปีศาจบ้าเลือดตนนี้  เด็กชายค่อยๆ หลับตา  คราบน้ำตาและความทรงจำเริ่มพรั่งพรู

เขาคิดถึงยูชอนสุดหัวใจ

ยูชอนที่เคยก้าวเข้ามาขวางไม้เรียวของเมียงยอ ปกป้องเขา คอยอยู่เคียงข้างเขาในวันเก่าๆ

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาเอาแต่หมกตัวอยู่กับกับชางมิน จมปลักอยู่แต่ภาพวันวานของเขากับเพื่อน อดีตที่เรื้อรังและความปวดร้าวบนความไม่รู้

ภาพของชางมินและยูชอนซ้อนทับกันได้สนิทเหมือนเป็นเรื่องเดียวกัน

ชางมินกับยูชอน...ก็เหมือนกัน...

เขาคิดอย่างเห็นแก่ตัว

หากจนแล้วจนรอด ความรักก็เป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์ทางกายภาพ เพียงแค่การหลับนอนกันชั่วข้ามคืนแล้วรักนั้นก็เลือนหาย เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว คู่นอนจะเป็นยูชอนหรือชางมินจะแตกต่างกันอย่างไร?

แต่ในเวลานี้ จุนซูตระหนักดีแล้วว่าตนเองทำผิดมหันต์

จริงอยู่ เมื่อราวสี่ปีก่อนเขาเคยรักชางมิน เป็นความรู้สึกที่ลึกลับจนเขามองข้ามไปในตอนนั้น เมื่อได้พบยูชอน ยูชอนทำให้เขารู้ซึ้งว่าแท้จริงแล้วเขารักชางมินเกินเพื่อนมาโดยตลอด แต่นั่นมันก็สายเกินไปที่จะแก้ไขอดีตที่แสนปวดร้าวให้หวนกลับมาดีดังเดิม

ชางมินแทนยูชอนไม่ได้อีกต่อไป เมื่อปัจจุบันคือความจริงที่แม้แต่พระเจ้าก็ไม่อาจปฏิเสธได้

มาบอกว่ารักอะไรเอาป่านนี้...

วันที่เขาคงไม่สามารถเป็นจุนซูคนเดิมให้ชางมินได้อีกต่อไป…ในวันที่เขาไม่มีใจเหลือไว้ให้กับชางมินอีกต่อไปแล้ว…

เขารักปาร์คยูชอน...รักปาร์คยูชอนคนเดียว...

“คุณนายคะ อย่าค่ะ!” เมียงยอร่ำไห้ ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเหนี่ยวรั้งมินจู หากก็ถูกสะบัดทิ้งจนเซถลา ส่วนชางมิน...เขาได้แต่ยืนดูภาพนั้นอย่างทรมานและเจ็บปวดโดยไม่อาจช่วยเหลืออะไรได้

แววตาของเด็กหนุ่มว่างเปล่า เขากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเล่าในจดหมายที่จุนซูเคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับปาร์คยูชอน เมื่อเทียบกับผู้ชายคนนั้น ชางมินตระหนักแล้วว่าตัวเขาก็เป็นเพียงแค่เด็กผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ไม่แข็งแกร่งพอจะแบกรับความทุกข์ของจุนซูไว้ได้เลยสักนิดเดียว

เขาร่วมรักกับจุนซูหลายต่อหลายครั้ง แต่แววตาของจุนซูไม่เคยแสดงออกถึงความรักที่มีให้เขา

เงาแห่งอดีต...หลงเหลือไว้เพียงซากปรักหักพังของสิ่งปลูกสร้างที่เคยอารยะ ไม่อาจซ่อมแซมแก้ไขโดยยังทรงคุณค่าที่เคยเปี่ยมไว้ได้อีก

เขาไม่เหมาะจะเป็นคนที่จุนซูรักได้อีก

และเขา...จะไม่ยอมทนเห็นจุนซูต้องบอบช้ำไปมากกว่าที่เป็นด้วยน้ำมือของเขาเอง ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

To be continued...