• No God : Just Human •

Title: CAN I LOVE YOU?
Author: b.leaf
Paring: Yunjae, Yoosu (Implied Minsu)
Genre: AU, Romance, Drama, Angst
Rate: PG-13

26. เลือนหาย

เด็กหนุ่มพับกระดาษ ผนึกซองจดหมาย ก่อนจะบรรจงเลียแสตมป์แล้วติดมันลงตรงหน้าซองอย่างเรียบร้อย ริมฝีปากตกมุมได้รูปคลี่แย้มรอยยิ้มขมขื่นช้าๆ จ้องมองมันด้วยความอาลัย

นี่คงเป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่เขาจะได้เขียน

เขาพกจดหมายฉบับนั้นติดตัวไปตลอดวัน ไปเรียน เล่นกีฬา ทำกิจกรรม ดื่มกินสังสรรค์ในงานเลี้ยงอำลา เหล่าบรรดามิตรสหายทั้งหัวแดงหัวดำต่างมีน้ำตาปริ่มคลอ ผิดจากเขาที่มอบกลับเพียงรอยยิ้มบางๆ เท่านั้น เขากอดตอบเพื่อนทุกคนอย่างซาบซึ้งในมิตรภาพ เขาให้สัญญาว่าสักวันอาจได้พบกันใหม่

อาจจะ...

จดหมายฉบับน้อยถูกร่อนลงในตู้ไปรษณีย์ ท่ามกลางอากาศเย็นชื้นและความมืดที่เริ่มโรยตัว มือเรียวกระชับผ้าพันคอสีเรียบและเสื้อโค้ชตัวหนาสีเข้มทึบเข้าแนบผิวกาย ใช้มันกับสเวตเตอร์ตัวเก่าปกป้องตนเองให้พ้นจากลมหนาวยะเยือกอันแสนโหดร้าย โอบกอดร่างกายนี้ด้วยทุกสัมผัสแห่งความห่วงหาของคนที่เฝ้าคิดถึง

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น...นานทีเดียว ราวกับพยายามจะซึมซับบรรยากาศและจดจำภาพตรงนี้เอาไว้ ให้มากพอกับช่วงเวลาที่เขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่แห่งนี้

ลาก่อนนิวซีแลนด์...

ขอบคุณสำหรับความทรงจำ... ขอบคุณสำหรับบทเรียน...

กระดาษแผ่นนั้นกำลังเดินทาง มันถูกไขออกจากตู้ไปรษณีย์ ลำเลียงไปตามสายพานสีดำสนิทเข้าสู่เครื่องคัดแยกจดหมาย ขึ้นรถขนส่ง แยกย้ายไปพักไว้ก่อนจะถูกนำขึ้นเครื่องบินไปยังดินแดนอันแสนไกลพร้อมกับความรู้สึกอันเต็มล้นของเด็กชาย... ซึ่งในวันนี้เขาเติบโตเป็นชายหนุ่มรูปงามเต็มตัวแล้ว...

‘จุนซู ที่รัก

สวัสดีจุนซู ขอโทษที่เพิ่งตอบจดหมายเอาป่านนี้ ฉันขอโทษสำหรับจดหมายฉบับก่อนที่ฉันไม่ได้ตอบนาย หวังว่านายคงไม่โกรธ และยกโทษให้กับความโง่เง่าของฉันด้วย

ฉันมันก็โง่แบบนี้แหละ ไม่โกรธกันนะ

เขียนมาหาวันนี้มีข่าวดีจะมาบอก จุนซู...ฉันกำลังจะกลับไปเกาหลีเดือนหน้านี้ นับวันรอก็เหลืออีกแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น เราก็คงจะได้เจอกันอีก

สำรวจตัวเองเป็นร้อยครั้งหลังจากที่นายบอกให้ฉันลองสำรวจเป็นล้านรอบแล้ว... ชิมชางมิน คนนี้ไม่ใช่เด็กผู้ชายหุ่นสูงโย่ง ผิวคล้ำ หน้าตาคงแก่เรียนคนเดิมแล้วนะ ฉันเปลี่ยนไป แต่ก็พูดไม่ถูกว่าเปลี่ยนไปในทางไหน ฉันกลัวนายจำหน้าเพื่อนคนนี้ไม่ได้จัง

ในซองจดหมายฉันแนบตารางเวลาเดินทาง ชื่อไฟลท์ที่ฉันจะไปถึงไปให้นายด้วย เท้าเหยียบพื้นดินที่โน่นคงราวบ่าย หวังว่ามันจะไม่ลำบากเกินไปที่นายจะมารับเพื่อนที่แสนเย็นชา แสนใจร้ายของนายคนนี้หรอกนะ

ตอนนี้มือฉันสั่นไปหมดเลยนายรู้ไหม ฉันทั้งดีใจแล้วก็ใจหายด้วยพร้อมกัน ฉันยังรักษาสัญญานะ จุนซู สัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะกลับไป

รอไม่ไหวแล้ว อยากเจอนายใจจะขาด ฉันคิดถึงนายมากเลยจุนซู

แล้วเจอกันนะ...

รัก,
จาก...ชางมิน’

จดหมายของฉัน...ที่สองมือคู่นี้บรรจงแต่งแต้มถ้อยคำและภาษา

สองมือคู่นี้ที่มันเฝ้ารอคอยแต่วันที่จะได้สัมผัสนายอีกครั้ง...

บุรุษไปรษณีย์นายเดิมจอดรถลงหน้ารั้วประตูบ้านตระกูลคิม ก้มๆ เงยๆ ค้นจดหมายหลายสิบฉบับจากในถุงสีน้ำตาลใบใหญ่ เมื่อคิดว่าได้ครบจึงยื่นสมุดบันทึกให้คุณลุงคนสวนลงชื่อรับไว้ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องรถแล้วบึ่งออกไปในทันที

จดหมายของฉัน...ที่สองตาคู่นี้ลากไล้ตรวจทาน

พิถีพิถันทุกกระบวนการก่อนที่จะปรากฏต่อสายตานาย

สองตาคู่นี้ที่มันมีแต่ภาพของนายอยู่ชัดเจนเสมอมา...

ชายมีอายุเจ้าของเส้นผมสีโพลนไปค่อนหัวเอียงคอมองจดหมายกองผะเนินในมือด้วยความงุนงง ก่อนระบายลมหายใจออกมายาวๆในที่สุด เขากระชับซองจดหมายมากมายนั้นเข้าแนบลำตัวแล้วกลับหลังหันเดินไป โดยไม่ทันสังเกตว่ามีจดหมายเบาๆ อีกหนึ่งฉบับที่ร่วงหล่นหลุดมือ

จดหมายของฉัน...ที่หัวใจดวงนี้กลั่นกรองทุกความรู้สึกที่มีต่อนาย

หวังเพียงแค่นายได้สัมผัสความห่วงใยจากฉัน

หัวใจดวงนี้ที่มันไม่เคยหยุดรักนาย มันยังคงมีนายอยู่เต็มหัวใจตลอดเวลา...

ละล่องลงสู่พื้น โดนสายลมโชยหวิวพัดปลิวจนลอยไปตกลงบนพื้นถนนนอกบ้านที่เปียกแฉะชุ่มน้ำฝน ค่อยๆ จมหายไป หมึกปากกาที่ใช้จ่าหน้าซองซีดจนเริ่มจางหาย กระทั่งกระดาษแผ่นบางๆ แผ่นนั้นยุ่ยยับย่นสลายไปในที่สุด... ถูกเหยียบย่ำ... ทิ้งขว้าง... ไร้ความหมาย...

ไร้ค่า... ไร้ความหมาย...

เหมือนตัวฉันที่ไม่เคยมีคุณค่าในสายตานายมากกว่าเพื่อนที่ดี

ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด ความรู้สึกนั้นก็ยังไม่เคยส่งไปถึงนายเลยแม้สักครั้ง...

.
.
.

ฝนหลงฤดูโปรยปรายอำพรางสายตา ไอเย็นที่ได้จากเครื่องปรับอากาศรถยนต์เกาะกระจกหน้ารถจนเกิดฝ้าขาวโพลน สัญญาณไฟจราจรสีแดงส่องแสงแหวกม่านหมอกเบาบางอยู่ลิบตา ยูชอนระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ในขณะที่เขานั่งนิ่งทำตัวเกร็งอยู่ด้านที่นั่งคนขับ สองมือชื้นเหงื่อแม้อากาศจะเย็นจัดกระชับพวงมาลัยมั่น อาจารย์หนุ่มรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกเมื่อต้องตกเป็นเป้าสายตาซึ่งจ้องมาที่เขาอยู่นานสองนานตลอดเวลาที่รถติดแหง่กอยู่กลางถนนเช่นนี้

“มีอะไรหรือเปล่า จุนซู?” เมื่อหันมาสบตา ยูชอนจึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไปในที่สุด

จุนซูที่นั่งขดตัวอยู่ใต้เสื้อกันหนาวสีฟ้าอ่อนตัวหนาสะดุ้งเล็กน้อย แสร้งเสมองออกไปนอกหน้าต่าง หลบการประจันหน้าได้อย่างทันควัน เด็กชายหัวเราะแห้งๆ ตาคู่น้อยหรุบลงต่ำจนดูคล้ายใกล้จะปรือปิดสนิท เสียงใสเอ่ยผ่านลำคออันแห้งผาก อ้อมแอ้มไม่ชัดเจน

“เปล่าหรอกฮะ”

“อืม”

ยูชอนมองสำรวจใบหน้าด้านข้างของจุนซู ริมฝีปากที่เคยแดงจัดเหมือนลูกเชอรี่แห้งแตกและสั่นระริก ผิวขาวอมชมพูสุกปลั่งกลับซีดเผือดขาดสีเลือดมาหล่อเลี้ยง แววตาสุกใสคู่นั้นดูหมองเศร้าอย่างไร้สาเหตุ ต่างจากคุณหนูเล็กคนที่แสนสดใสที่เขารู้จัก

ริมฝีปากอิ่มได้รูปผ่อนลมหายใจยาว เขารับรู้แน่ว่าลูกศิษย์คนโปรดคนนี้มีเรื่องให้ครุ่นคิดในใจ หากแต่ยังไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าคืออะไร เขาเอี้ยวตัวไปควานหาเสื้อสูทสีเข้มซึ่งถูกพาดไว้บนเบาะหลัง ก่อนจะคลี่มันออกมาคลุมทับลงไปบนไหล่น้อยๆ นั่นอีกชั้นหนึ่ง

จุนซูยิ้มกว้างให้เขาแทนคำขอบคุณ แล้วจึงหลับตาลง ยูชอนสัมผัสได้ถึงความเหน็บหนาวและว้าเหว่อันฉายชัดอยู่ในรอยยิ้มนั้น

“อีกแค่สามวัน”

“หืม?”

“อีกแค่สามวันก็ถึงวันสอบแล้ว” ร่างเล็กขยับขลุกอยู่ภายใต้เสื้อตัวหนา จุนซูเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยที่คาดอยู่ออก ก่อนจะเอนตัวนอนลงหนุนตักของยูชอน อันให้ความรู้สึกอบอุ่นกว่าเสื้อกันหนาวเหล่านั้นเป็นไหนๆ

ยูชอนเบิกดวงตาขึ้นเล็กน้อยอย่างตกใจ “อันตรายนะ จุนซู” เขาเตือน ขัดกับฝ่ามือหนาข้างที่เหลือที่ทาบลงลูบเส้นผมนุ่มลื่นสีน้ำตาลทองเล่นเบาๆ

“ขอผมอยู่อย่างนี้ซักพักเถอะฮะ”

ก้มมองจุนซูที่ยังคงหลับตาและดูมีทีท่าสงบ แสงไฟถนนสีส้มฉายทาบลงมาทำให้เกิดรอยสะท้อนของเม็ดฝนบนผิวแก้มเนียนใส ยูชอนไล้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมซึ่งตกลงมาระบังใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เขาหลงรัก พลางย้อนนึกถึงคำพูดที่ว่า 'อีกแค่สามวัน' ก็ยิ่งพาให้ใจหาย

ชายหนุ่มอมยิ้มเศร้า หากนี่คือจุดจบ เขามั่นใจว่าคงเป็นการดีสำหรับตัวจุนซู ทว่าบางครั้งยูชอนก็อดคิดไม่ได้... มันคงจะไม่ยุติธรรมเท่าไหร่เลยสำหรับหัวใจของเขาเอง

“ครูยูชอนตั้งใจว่าจะทำอะไรต่อไปฮะ?” จุนซูผงกหัวขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมจ้องลึกราวกับอยากจะหยั่งให้ถึงภายในจิตใจและสิ่งที่คุณครูของเขากำลังคิดไม่ตก

“อะไรหรือ?” ยูชอนย้ำถาม แม้ว่าจะเข้าใจคำถามนั้นแล้วทั้งหมด

“หลังจากนี้ครูยูชอนก็ไม่ต้องสอนผมแล้ว”

ยูชอนหัวเราะเบาๆ “ไม่รู้สิ สำหรับครูน่ะ อนาคตไม่เคยแน่นอนหรอก” เขารำพัน พลางทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า สายฝนเริ่มพร่างพรำหนาเม็ด เสียงของมันที่ตกกระทบหลังคารถยนต์ไม่เป็นจังหวะ ฟังดูคล้ายเสียงกระดิกของเข็มนาฬิกาพังๆ ที่เอาแต่อยากจะวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่นำพาต่ออดีตอันแสนสดสวย “แต่ที่แน่ๆ คงจะไม่ขอเป็นครูอีก”

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะฮะ” จุนซูเลิกคิ้ว พลิกตัวขึ้นจ้องใบหน้าของผู้เป็นอาจารย์เขม็งอย่างไม่เข้าใจ มองยูชอนในมุมนี้ แม้แท้จริงจะอยู่ใกล้แต่กลับให้ความรู้สึกว่าช่างห่างไกลเหลือเกิน

“ครูคงเป็นครูที่ดีไม่ได้หรอก”

“ไม่จริง ครูยูชอนเป็นครูที่ดีที่สุดของผม”

จุนซูค้านเสียงหนักแน่นจริงจัง ยูชอนอมยิ้มขันกับท่าทางเอาเป็นเอาตายของศิษย์รัก หากแต่แววตากลับไร้ซึ่งความสุขเจืออยู่ด้วย ร่างสูงขยับเหยียดตัวขึ้นพิงเบาะนั่ง กำมือกระชับพวงมาลัยเมื่อแสงไฟกลมๆ สีแดงจ้านั้นดับลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวในเวลาต่อมา

“เธอ...ไม่มีวันเข้าใจหรอก”

.
.
.

เสียงปี๊บจากระบบล็อคที่ถูกคลายออก ปลุกจุนซูให้ตื่นจากภวังค์ เขาเงยหน้าขึ้นมองบานประตูไม้เนื้อแข็งสีเข้มซึ่งติดแผ่นป้ายสีทองสลักเลขที่ห้องสี่หลักไว้อย่างหรูหราเบื้องหน้าถูกผลักเข้าไปช้าๆ ภาพอพาร์ตเม้นต์บนตึกสูงระฟ้าระดับห้าดาวจึงเผยชัดแก่สายตา เด็กชายหันไปยิ้มให้กับเจ้าของห้องเป็นเชิงขออนุญาต ก่อนจะรีบขนข้าวของก้าวเข้าไปภายในอย่างรู้งาน

เขาทิ้งกระเป๋าสัมภาระสองสามใบนั้นไว้ข้างประตู พลางกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ท่ามกลางบรรยากาศมืดครึ้มของเมฆฝนภายนอก เสริมให้แสงไฟสีเหลืองอมส้มนี้ส่องรับกับเฟอร์นิเจอร์มีระดับทั้งหลาย อพาร์ตเม้นต์ของยูชอนมีบริเวณกว้างขวางโอ่โถง พื้นที่ใช้สอยถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วน โอบล้อมไว้ด้วยกระจกใสบานสูงอยู่โดยรอบ

จุนซูแหวกม่านบานเกล็ดสีครีม สอดส่ายสายตาผ่านช่องว่าง ชื่นชมวิวทิวทัศน์ด้านล่างของเมืองใหญ่ ซึ่งในยามนี้ดาดาษไปด้วยแสงไฟจากที่อยู่อาศัยต่างๆ จนแลดูคล้ายทะเลดาวระยิบระยับ

“สวยจัง”

เสียงที่เอ่ยขึ้นเพียงแผ่วเบาเรียกให้ยูชอนหันกลับไปสนใจกับสีหน้าของผู้พูด ร่างสูงวางกุญแจรถและคีย์การ์ดในมือลงบนโต๊ะรับประทานอาหาร เดินผ่านมุมรับแขกกลางห้องโดยไม่ลืมที่จะใช้เท้าเตะกล่องดีวีดีซึ่งวางระเกะระกะอยู่กับพื้น จนมันเลื่อนหายเข้าไปใต้โซฟา ก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดยืนเคียงข้างร่างเล็ก

“สวยหรือ...” เขารำพัน เพ่งสายตามองภาพตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ “ครูไม่เคยสังเกตมาก่อน”

จุนซูเพียงแค่ยิ้มบางๆ ดวงตาคู่น้อยยังคงไม่ละออกไปจากแสงไฟพร่างพราว “มองแสงนับแสนนับล้านจากมุมนี้ เราจะเห็นสัญญาณแห่งการดิ้นรนเอาตัวรอดและการมีชีวิตอยู่”

“ครูไม่เคยรู้เลยว่าเธอชอบอะไรที่ฟังดูเป็นปรัชญาแบบนี้ด้วย”

ถึงตรงนี้...รอยยิ้มที่เคยมีอยู่เพียงบางเบาก็กลับเลือนหายไปในพริบตา แม้กระทั่งยูชอนเองยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจที่พูดประโยคนั้นออกไป

“เพื่อนคนเดียวที่ผมมี ผมหมายถึง...เคยมี... เป็นคนบอกกับผมฮะ”

“งั้นรึ?” ยูชอนถอนหายใจยาวเหยียด “เธอคงคิดถึงเขาคนนั้นมาก”

“ก็คงงั้นมั้งฮะ”

บรรยากาศที่เคยปรอดโปร่งถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดในที่สุด ริมฝีปากแห้งผากกลืนสุ้มเสียงสนทนาหายไปจนหมดสิ้น จุนซูเงยหน้าขึ้น สายตาที่ดูเหมือนกำลังพยายามจะบอกอะไรบางอย่างประสานเข้ากับสายตาของยูชอนอย่างจัง แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไร ใบหน้าหวานใสก็กลับเบือนหนีไปทางอื่น

“เอ่อ...” ยูชอนเปล่งเสียง จุนซูยังคงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แต่บางทีก็ราวกับว่าเขาไม่ได้มองอะไรเลย “ครูขอโทษ”

“เรื่องอะไรฮะ?”

“เรื่องเพื่อนของเธอ”

“อ้อ”

“ครูไม่น่าถาม”

“ไม่หรอกฮะ เป็นผมต่างหากที่ควรจะขอโทษ”

“ขอโทษ?” คิ้วเข้มยกขึ้นข้างหนึ่ง ยูชอนพยายามเฟ้นหาคำตอบที่ดีจากสีหน้าของเด็กชาย หากแต่มันก็ยากเกินไปที่จะทำ

“ใช่ฮะ ขอโทษ แล้วก็ขอบคุณ...นะฮะ”

รอยยิ้มนี้...ออกมาจากใจจริงหรือ?

ยูชอนไม่สามารถห้ามใจให้คิดไปได้ แม้จะดูเป็นการเสียมารยาทอย่างร้ายกาจที่พยายามวิเคราะห์ปัญหาของผู้อื่นข้างเดียว ดวงหน้าหมดจดซึ่งประดับไว้ด้วยริมฝีปากบางสีชมพูสดอันกำลังแย้มกว้าง ตาคู่สวยที่หยีปิดจนเหลือเพียงขีดเล็กๆ แก้มใสเรื่อสีสุกปลั่ง ความสดใสมากมายเหล่านี้ ทำไมถึงกลับหลงเหลืออยู่เพียงกลิ่นอายแห่งความหมองหม่นในสายตา

จุนซูที่มักจะเริงร่า...ใช่ตัวจุนซูจริงหรือ?

คำถามที่แม้แต่ตัวเขาเองยังหวาดกลัวคำตอบ ผุดขึ้นย้ำความทรงจำเก่าๆ เกี่ยวกับตัวเขาและลูกศิษย์คนนี้ จุนซูที่เข้มแข็งกับจุนซูที่หลั่งน้ำตาบนบ่าของเขา ความร่าเริงสดใสที่ใครๆ ต่างหลงรัก ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงเงาที่ไม่สามารถลบเลือนออกไปได้ ส่วนตัวตนที่แท้จริงซึ่งยังคงหลงเหลืออยู่ กลับกลายเป็นแค่อากาศธาตุที่ไม่มีใครมองเห็นและรักจริง

จุนซูตัวจริงที่ไม่มีใครรัก...งั้นสินะ

“เธอมีอะไรอยากบอกครูหรือเปล่า จุนซู?” เขาพูด ในขณะที่เอนตัวพิงกับพนักโซฟาใกล้ๆ

“ผม...”

“อีกแค่สามวัน” ยูชอนพูดขึ้นลอยๆ “บอกครูเถอะ อะไรก็ได้ที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจ”

นัยน์ตากลมกรอกมองอีกฝ่ายเพียงหางตา ก่อนจะหรุบลงต่ำ มองฝ่ามือของตัวเอง “ผมอยากขอบคุณครูยูชอนสำหรับทุกอย่าง...ผมรักครูฮะ”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเอ็นดู ยกมือขึ้นเสยปอยผมนุ่มที่หล่นลงมาระแก้มใสไปทัดไว้ที่หู “ครูรู้” เขาพยักหน้ารับรู้ช้าๆ “แล้วเรื่องขอโทษล่ะ?”

จุนซูกัดลิ้นตัวเองเบาๆ เม้มริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...สิ่งที่ทำร้ายเขาเสมอมากลับกลายเป็นความอ่อนโยนที่ยูชอนมี สิ่งที่เขาต้องการที่สุด กลับกำลังบั่นทอนความรู้สึก กัดกร่อนหัวใจให้โรยแรง

“ขอโทษ...ที่ผมบอกครูยูชอนไม่ได้” จุนซูฝืนยิ้มขมขื่น ฝ่ามือที่เคยแหวกเกล็ดม่านสีครีมตกลงข้างลำตัว “ไม่ได้จริงๆ”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่ต่างฝ่ายต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ไม่มีใครพูดอะไร หรือแม้แต่ขยับกายเปลี่ยนท่า บรรยากาศชวนอึดอัดใจยิ่งบีบคั้น น่าขันที่กลับกลายเป็นเสียงท้องซึ่งจู่ๆ ก็โอดร้องประท้วงอย่างเอาเป็นเอาตายของยูชอนเสียเองที่คลี่คลายความลำบากใจทั้งหมดนี้ออกไป คนทั้งคู่ระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมเพรียงกัน

“น่าเกลียดชะมัด” ยูชอนบ่น พลางลูบท้องปอย อาจารย์หนุ่มก้มมองนาฬิกาข้อมือของตน ก่อนจะพบว่าเวลายังล่วงเลยมาไม่นานเท่าไหร่นัก หากแต่หมอกเมฆมืดดำบัดบังพระอาทิตย์ยามเย็น ทำให้รู้สึกว่าวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย

“ผมก็ลืมไปว่าเรายังไม่ทานอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง” เสียงเล็กสนับสนุน กระเพาะของเขาเองก็โหรงเหรงอยู่ไม่น้อย

“ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฝนจะหยุดตก รถก็ติดน่ารำคาญ”

จุนซูเงียบไปครู่หนึ่ง กระทั่งนึกอะไรขึ้นมาได้ เขากระโดดน้อยๆ ชูนิ้วชี้ขึ้นมาทันที “เราทำทานกันเองดีไหมฮะ?”

ยูชอนหรี่ตา แล้วพ่นลมหายใจออกมาทางปากทำอิดออด นึกถึงเวลาเกือบสิบปีที่ต้องทนทำอาหารสิ้นคิดเลี้ยงปากท้องตัวเองลำพังอยู่ต่างบ้านต่างเมือง ก็อดให้นึกขยาดไม่ได้ “โอย...ไม่เอาหรอก ขี้เกียจ”

สีหน้าของยูชอนทำเอาจุนซูหัวเราะลั่น “ถ้าพอมีวัตถุดิบ ผมทำให้ก็ได้ฮะ” ไม่รอให้ยูชอนอนุญาต เด็กชายกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังมุมที่ถูกกั้นล้อมไว้ด้วยเค้าท์เตอร์หินอ่อน แบ่งออกเป็นพื้นที่ทำครัวเล็กๆครบวงจร ทว่าคงไม่เคยถูกใช้งานอย่างเต็มประสิทธิภาพเท่าไหร่ เขาเอื้อมมือขึ้นดึงฝาตู้เย็นหนักๆ สำรวจภายในสักพักจึงพยักหน้าด้วยความพึงใจ

“ทำเป็นหรือ อย่าเผาครัวครูนะ” ยูชอนที่เดินตามมาทีหลัง เอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

“โธ่! ดูถูกกันเกินไปหน่อยแล้ว  คิมจุนซู น้องชายคิมแจจุง เลี้ยงดูมาโดยซอเมียงยอเชียวนะฮะ” จุนซูหันมาทำหน้ามุ่ยให้ พลางโอ้อวดสรรพคุณตัวเองเป็นชุด เด็กชายรุนหลังคุณครูของเขาออกไปจากบริเวณ “ครูยูชอนไปอาบน้ำเถอะฮะ เดี๋ยวผมโชว์ฝีมือเอง”

“เอางั้นหรือ?”

“จุนซูซะอย่างน่า”

เห็นสีหน้ากับถ้อยทีมั่นอกมั่นใจของผู้เป็นลูกศิษย์ ยูชอนจึงจำต้องยอมแพ้อย่างเสียไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาพยักช้าๆ แม้แววตาจะยังดูลังเลอยู่ไม่น้อยเลย แต่ก็ยอมเดินหายเข้าห้องนอนไปแต่โดยดี

ฝ่ายลูกศิษย์ตัวดียืนเขย่งปลายเท้า ชะเง้อคอมองจนร่างสูงโปร่งของผู้เป็นอาจารย์ลับสายตาไปจึงยกมือขึ้นถูกัน จุนซูทรุดกายลงนั่ง ซ่อนตัวอยู่หลังเค้าท์เตอร์ทำครัว ก่อนจะล้วงมือควานหาโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมากดหมายเลขโทรด่วนอย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้งก็มีคนรับ

“เมียงยอ ช่วยบอกวิธีทำอาหารจากวัตถุดิบพวกนี้หน่อยสิ” เสียงกระซิบแหวกอากาศผ่านเข้าไปตามสาย ปลายสายโวยวายอะไรบางอย่างตอบกลับมา จุนซูหัวเราะแห้งๆ

“ก็เพราะไม่เคยทำไง ถึงต้องโทรไปถาม บอกมาเถอะน่า ฉันแค่อยากทำอาหารอร่อยๆ เลี้ยงก็อตซิลล่าในท้องครูยูชอน”

.
.
.

แสงสีเหลืองนวลที่ได้จากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนเล่นแสงกับหยดน้ำเกาะพราว ย้อมให้เส้นผมสีน้ำตาลทองของจุนซูแลดูคล้ายมีประกายดาวหลบซ่อนอยู่ ตรึงให้นัยน์ตาของเขาไม่สามารถละไปจากภาพที่เคลื่อนไหวเนิบช้าอยู่ตรงหน้าได้ เด็กชายล้มตัวลงนอนบนที่ว่างด้านหนึ่งของเตียง พลางหันมายิ้มให้ กลิ่นหอมที่เคยคุ้นโชยผสมกับกลิ่นแชมพูยี่ห้อโปรด อายอวลหอมฟุ้งให้รู้สึกราวกับยังคงไม่ตื่นจากฝัน

“ครูฮะ?”

“ห..หืม?” เจ้าของชื่อสะดุ้ง เบิกดวงตากว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ

“ลองเรียกดูฮะ เห็นนอนนิ่งไม่ขยับ นึกว่าช็อคตายไปเพราะอาหารเย็นของผมซะแล้ว”

คำพูดหยอกเอินทำให้เขาหัวเราะ อาหารเย็นฝีมือจุนซูวันนี้ไม่ได้เลวร้ายอย่างว่า รสชาติแปล่งๆ แม้จะไม่เลิศเลอเทียบกับป้าเมียงยอได้ ทว่าเขาก็ทานจนหมด หลงเหลือไว้เพียงจานชามกองผะเนินเท่านั้นที่รอให้พวกเขาช่วยกันล้างจนปวดไปทั้งแขน

“ไม่หรอก” ยูชอนว่า “ประหลาดลิ้นดี”

จุนซูผงะ อมลมแก้มตุ่ย เผยอริมฝีปากทำท่าจะต่อปากต่อคำเสียหน่อย ทว่ากรอบรูปที่เหลือบไปเห็นฉุดความสนใจของเขาได้มากกว่า เด็กชายพลิกตัวไปด้านโต๊ะไม้ใกล้กับหัวเตียงที่มีกรอบรูปต่างๆ วางอยู่มากมาย มือเล็กฉวยออกมาบานหนึ่ง

เป็นรูปของเด็กหนุ่มวัยรุ่นในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ยืนกอดคอยิ้มกริ่มอย่างสนิทสนม สองคนสองแบบ แต่ดูดีโดดเด่นไม่แพ้กัน

“ครูกับยุนโฮสมัยเรียนน่ะ” ยูชอนแถลงโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ทันถาม เขาเอื้อมมือไปชี้แถบสีที่คาดไว้บนต้นแขนเด็กหนุ่มผมสั้นในรูป “เจ้านั่นเป็นประธานคณะกรรมการนักเรียน ส่วนครูเป็นรองประธาน ยุนโฮมันเป็นพวกรับผิดชอบเสียจนเข้าขั้นประสาท ผู้ใหญ่ก็เลยรัก พ่อแม่มันเลี้ยงมาเข้มน่ะ”

ริมฝีปากสีชมพูคลี่ยิ้ม น้ำนัยน์ตาไหวระริกอย่างขมขื่น หากยูชอนไม่ทันสังเกต “ครูยูชอนกับพี่ยุนโฮคงสนิทกันมากเลย”

“ก็ซี้ย่ำบึ่กตามประสาเพื่อนผู้ชาย ไล่เตะ เล่นหัว ชวนกันเรียน ชวนกันเที่ยว หลีสาวด้วยกัน ปรึกษาปัญหา มีอะไรก็บอกกัน ไม่มีความลับต่อกัน” สีหน้ามีความสุขของยูชอนในยามที่พูดถึงเรื่องอดีต ทำให้จุนซูกลับระลึกถึงใครอีกคนอย่างช่วยไม่ได้

“นี่ จุนซู” เมื่อถูกเรียก จุนซูจึงสะดุ้งตื่นจากความคิดร้อยแปดในสมอง ยูชอนหันมองใบหน้าด้านข้างของจุนซู แล้วถอนใจเบาๆ “อย่าเกลียดยุนโฮเลยนะ ครูเข้าใจว่าเธอรักพี่ชายมาก ถึงได้รู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่ยุนโฮทำ แต่ครูเองก็ห่วงไอ้ยุนโฮมันนะ ครูรู้จักกับมันมานาน แล้วก็เข้าใจด้วยว่าในตอนนี้ ยุนโฮเองก็คงทรมานไม่แพ้คุณแจจุง เพียงแต่ไม่แสดงออกเท่านั้น”

“ฮะ ผมเข้าใจ ตอนนี้คงไม่มีใครที่ไม่ทรมาน” จุนซูพูดเสียงเบาราวกระซิบ

ได้ยินจุนซูพูดเช่นนี้ ยูชอนก็โล่งใจไปเปราะ อาจารย์หนุ่มเอื้อมมือไปดึงหมอนข้างขึ้นมา จัดตำแหน่งกั้นกลางระหว่างตัวเขากับจุนซู ขีดเส้นแบ่งอาณาเขตการนอนตีแปลงในค่ำคืนนี้ จุนซูมองยูชอนยิ้มๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายเอี้ยวตัวไปกดปิดโคมไฟให้ดับแสงลง

“นอนซะ พรุ่งนี้เราจะติวเข้มกันตั้งแต่เช้า”

“ครูยูชอน” ท่ามกลางความมืดสลัว เสียงของจุนซูยังคงก้องอยู่ “อันที่จริงผมก็เคยมีเพื่อนรักนะฮะ”

“จริงหรือ แล้วตอนนี้เขาไปไหนซะล่ะ?”

“เขา...”

“เขา?”

“เขาไม่รักผมแล้ว”

To be continued...