• Baby on Fire •

Title: CAN I LOVE YOU?
Author: b.leaf
Paring: Yunjae, Yoosu (Implied Minsu)
Genre: AU, Romance, Drama, Angst
Rate: PG-13

06. สัญญาณ

“ยังไม่กลับบ้านอีกหรือยุนโฮ?”

“อ้าว ท่านประธานฯ ยังไม่กลับเหมือนกันหรือครับ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลัง เรียกให้ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากแฟ้มเอกสารกองพะเนินตรงหน้าขึ้นมาสบตาเจ้าของเสียง ชายวัยกลางคนร่างท้วมในชุดสูทดูภูมิฐานยิ้มให้เขา พลางตบฝ่ามือลงบนบ่าลูกน้องคนขยันเป็นเชิงให้กำลังใจ

ไฟสำนักงานที่เคยเปิดให้แสงสว่างทั่วทั้งอาคาร ค่อยๆ ถูกดับลงแล้วเกือบหมด คงจะเหลือเพียงแต่บริเวณห้องทำงานของผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงสว่างไสว ยุนโฮกล่าวทักทาย ลีเฮซอง ประธานบริษัท โดยไม่ลืมที่จะส่งยิ้มแกนๆ ด้วยพยายามซ่อนสีหน้าเหนื่อยอ่อนนั้นตอบไปด้วย

“กำลังจะกลับพอดี แต่พอคิดว่ายุนโฮคงจะยังไม่กลับเลยแวะมาดูเสียหน่อย”

เฮซองค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวใกล้ๆ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์มองสำรวจไปทั่วบริเวณที่ถูกเรียกอย่างหรูหราว่า ‘ห้องผู้จัดการ’ ซึ่งถ้าให้พินิจกันอย่างจริงจังแล้วก็เป็นเพียงกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ซึ่งถูกสร้างโดยการเอาไม้ฝาสำนักงานมากั้นแยกออกจากส่วนอื่นๆ เท่านั้น

ท่านประธานมองหน้ายุนโฮ ก่อนจะถอนหายใจ “เห็นควรว่าฉันจะต้องทำห้องใหม่ให้ผู้จัดการคนขยันที่เอาแต่โหมงานจนลืมกลับบ้านกลับช่องเสียแล้ว”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับทาน เคลียร์ส่วนนี้เสร็จก็จะกลับแล้ว” ยุนโฮหัวเราะ พลางส่งแก้วน้ำที่บรรจุน้ำเย็นสะอาดให้ผู้เป็นเจ้านาย

เขาพิจารณาชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า พยายามเก็บรายละเอียดให้ถี่ถ้วนกว่าทุกครั้ง ตั้งแต่ร่วมงานกันมา เขาเองก็ได้รู้จักเรียนรู้นิสัยของชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย ยุนโฮมีความรับผิดชอบ ขยันขันแข็ง อ่อนน้อมถ่อมตน แถมยังไว้ใจได้ ไม่นับรวมรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาที่อาจจะยังไม่เตะตาตั้งแต่แรกเห็น แต่แสนมีเสน่ห์

ตระกูลลีดำเนินกิจการและบริหารงานบริษัทเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวพรรณ ซึ่งมีมายาวนาน และเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายทั้งในและนอกประเทศ ในนาม ลีคอสคอร์ป หรือ ลีคอสเมติกคอร์ปอร์เรชั่น เฮซองรับช่วงบริหารงานต่อเป็นรุ่นที่สาม กิจการของพวกเขาเติบโตอย่างต่อเนื่องยิ่งโดยเฉพาะในยุคสมัยที่ทั้งหญิงชายหันมาใส่ใจความสวยความงามมากยิ่งขึ้น

หลังจากเรียนจบ ยุนโฮก็สมัครและได้รับเข้าทำงานที่บริษัทแห่งนี้ทันที จวบจนวันนี้ก็เป็นเวลากว่าหกปีแล้วที่เขาเป็นส่วนหนึ่งของลีคอสคอร์ป แรกเริ่มจากพนักงานฝ่ายการตลาดธรรมดาๆ ค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมานั่งตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายที่ยูชอนดูถูกดูแคลนนักหนาได้สำเร็จด้วยวัยเพียงยี่สิบเจ็ดปี ซึ่งนับว่าน้อยมากเทียบกับลูกน้องในแผนกบางคนที่ต้องผงกหัวดำแซมขาวคำนับเขาในทุกๆ เช้าของวัน

ยูชอนเกลียดคำว่าไต่เต้า เพราะเขาเติบโตและถูกเสี้ยมสอนมาในครอบครัวที่ไม่เคยมีใครเป็นลูกน้อง ปาร์คยูชอนร่ำเรียนมาเพื่อเป็นนักบริหารจัดการ ไม่ก็พนักงานชั้นอภิสิทธิ์โดยตรง เขาจึงมองคำว่าไต่เต้าเป็นดั่งฝันร้าย ผิดจากยุนโฮที่มองมันเช่นสัจธรรมของโลก เขาใจเย็น ไม่เร่งรัด ค่อยๆ พิสูจน์ตัวเอง และนั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาได้รับความไว้วางใจ และเป็นที่รักเอ็นดูของประธานบริษัทได้มากถึงเพียงนี้

ก็จะมีชนชั้นผู้บริหารคนไหนบ้างเล่า ที่ยอมลดตัวลงจะมานั่งจับเข่าพูดคุยถามไถ่ความเป็นไปของลูกน้องใต้บังคับบัญชาตัวเล็กๆ ของตนดั่งที่ลีเฮซองกำลังทำอยู่นี่

“ยุนโฮ เรื่องโฆษณาผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ของบริษัทเรานั่นน่ะ” เฮซองเอามือตบเบาะที่นั่งด้านข้าง เชิญให้ยุนโฮนั่ง

“ครับ” ชายหนุ่มยอมทำตามแต่โดยดี

เฮซองยิ้มเอ็นดู มองยุนโฮด้วยแววตาของพ่อผู้ใจดี “ในคอนเซ็ปท์ ‘คุณคือดวงดาวแห่งตะวันออก’ นั่นน่ะ มิคาเอลล่าดูเหมาะที่จะเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาชุดนี้มากเลย เห็นด้วยไหม?”

ยุนโฮเหลือบมองปกหนังสือโฆษณาของบริษัทที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะรับแขกชุดหนึ่ง ทุกๆ ที่ในบริษัทช่วงนี้จะมีใบหน้าของ มิคาเอลล่า คิม นางแบบสาวสุดเซ็กซี่เชื้อสายเกาหลี-อเมริกัน ซึ่งถ้าหากไม่บอกคงไม่มีวันรู้เลยว่าเธอมีเลือดเกาหลีเข้มข้นปะปนอยู่ในพันธุกรรมด้วยปรากฏอยู่

“ครับ งามแบบเอเชีย”

“ใช่!” เฮซองมีสีหน้าตื่นเต้นยินดี เขาจับมือยุนโฮเขย่า “ช่างเป็นคอนเซ็ปท์ที่สุดยอด”

ยุนโฮเหลือบมองใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวของ มิคาเอลล่า คิม บนปกหนังสืออีกครั้ง ดวงตากลมโตสีน้ำทะเล เส้นผมสลวยดุจแพรไหมสีบลอนด์ทอง ผิวขาวอมชมพูมีเลือดฝาด ริมฝีปากอิ่มและเรียวสวย โหนกแก้มสูง แก้มตอบเล็กน้อยรับกับแนวกรามกระชับอย่างสาวอเมริกันเมืองใต้แบบดั้งเดิม

เธอช่างงามแบบเอเชีย...

ยุนโฮบอกไม่ถูกว่าเขารู้สึกอย่างไรกับสปอตโฆษณาตัวใหม่ที่เพิ่งถูกยิงออกไปของบริษัท ฉากสีขาว ร่างสะโอดสะองในชุดเดรสแนบเนื้อสีดำแลดูงามผุดผาดของมิคาเอลล่าเดินนวยนาดมายืนตรงหน้ากล้อง แล้วเอ่ยประโยคที่ว่า ‘คุณเองก็เป็นดวงดาวแห่งตะวันออก’ ช่างเป็นภาพที่ขัดกับคำพูดและความรู้สึกโดยสิ้นเชิง

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ศึกษามาทางด้านโฆษณาโดยตรงก็เถอะ ยุนโฮคิดขัดแย้งตั้งแต่อยู่ในห้องประชุมของบริษัทเมื่อหลายเดือนก่อนแล้วว่าไม่ควรเอา มิคาเอลล่า คิม มาเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาชิ้นนี้ หากใบหน้าและท่าทีที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าจำเพาะเจาะจงต้องดึงมิคาเอลล่ามารวมงานให้ได้ของเฮซอง ก็ทำให้ยุนโฮจนใจต้องร่วมยกมือลงคะแนนเสียงไปอีกหนึ่งเสียง

หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นในห้องประชุมเลือกมิคาเอลล่า สปอตโฆษณาที่สุดวิเศษจึงปรากฏสู่สายตาสาธารณชนทั่วเอเชียอย่างที่เห็น

เฮซองยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ในขณะที่ยุนโฮเอาแต่นั่งมองมือตัวเอง ยิ้ม ไม่ยอมพูดยอมจา

ยิ่งมองหน้ายุนโฮให้ถนัดถนี่ เฮซองก็ยิ่งมั่นใจว่าเขามองคนไม่ผิด

“นี่ยุนโฮ...” ริมฝีปากที่ถูกปกคลุมไว้ใต้ไรเคลาสีดอกเลาขยับเรียกชื่อคู่สนทนา ชายวัยกลางคนยิ้มให้ยุนโฮอย่างใจดี ดวงตาที่เคยทอประกายสดใสกลับฉายประกายเศร้าๆ มาแทนที่

ดวงตาที่ไม่ต่างอะไรกับคุณพ่อที่อาลัยอาวรณ์ลูกสาว ซึ่งกำลังจะออกเหย้าออกเรือน

“ยองเอน่ะ เป็นเด็กอ่อนไหว ดูแลเธอดีๆ นะ”

“อะไรกันครับท่านประธาน ผมกับยองเอน่ะ แค่จะหมั้นกันเท่านั้นเอง เธอยังเป็นของท่านประธานนะครับ” ยุนโฮรีบกุมมืออันเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของเฮซองเอาไว้หลวมๆ จู่ๆ ก็เกิดรู้สึกแย่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่หรอกลูก” มืออวบกระชับมือชายหนุ่มแน่น เลือกสรรพนามมาเรียกขานพนักงานชั้นรากหญ้าอย่างเอ็นดูมากเป็นพิเศษ “คนแก่อย่างฉันจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ก่อนตายก็อยากเห็นลูกสาวไปได้ดีกับคนที่จะดูแลเธอและบริษัทนี้ได้ นี่ก็คงจะพยายามให้รีบตกแต่งกันตามประเพณีให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด ฉันดีใจนะที่เป็นยุนโฮ”

“ประธานลี อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ”

“เรียกคุณพ่อได้แล้วล่ะมั้ง” ลีเฮซองว่า พลางวางฝ่ามือของเขาลงบนศีรษะของว่าที่ลูกเขย

ยุนโฮถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าหล่อไม่อาจซ่อนรอยความลำบากใจไว้ได้ เขามองเฮซองที่กำลังทอดสายตาออกไป ณ ที่ใดที่หนึ่งอันไกลแสนไกล ราวกับจิตวิญญาณของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ รอยยิ้มบางๆ อย่างเป็นสุขดูโศกเศร้าในคราเดียว พลางรำพันประโยคสั้นๆ ออกมา

“รักยองเอให้มากๆ นะ”

“ครับ...คุณพ่อ...”

ที่ด้านนอกหน้าต่างกระจก จอโทรทัศน์แอลซีดีจอยักษ์ยังคงเล่นภาพของมิคาเอลล่าวนเวียนไปมา

เฮซองยิ้มกว้างขวางขึ้นมาอีกครั้ง “เยี่ยมไปเลยนะ” เขาว่า

ยุนโฮเหยียดริมฝีปากมากพอจนสามารถเรียกได้ว่ายิ้ม

“ครับ”

กลางดึกคืนนั้นที่อพาร์ตเม้นต์ของยุนโฮ เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น

“ครับ ครับ มาแล้ว” ชายหนุ่มร่างสูงบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางตวัดผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ที่ใช้เช็ดศีรษะชุ่มน้ำของตนขึ้นพาดไหล่ หลังเพิ่งอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว เขาทิ้งตัวโครมลงบนโซฟาสีขาวตัวโตซึ่งตั้งอยู่กลางห้องพัก เพื่อเอื้อมมือไปให้ถึงโทรศัพท์ที่กำลังดังอยู่พักใหญ่แล้วให้เร็วที่สุด

“สวัสดีครับ จองยุนโฮครับ”

“........................”

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากปลายสาย คิ้วเข้มขมวดชิด ยุนโฮกรอกเสียงลงไป

“สวัสดีครับ ยุนโฮพูดครับ”

“........................”

เขามองหูโทรศัพท์ ราวกับว่านั่นจะทำให้เขาสามารถมองเห็นหน้าผู้พูด หากก็ไม่ ยุนโฮเอาโทรศัพท์แนบหูอีกครั้ง

“สวัสดีครับ”

ไม่ทันขาดคำ ก่อนจะได้ยินเสียงดังกึก สัญญาณโทรศัพท์ว่างลง

ยุนโฮถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ดึกดื่นเอาป่านนี้ คนดีๆ ที่ไหนจะโทรศัพท์มากวนใจเพื่อนบ้าน

“พอเห็นว่าไม่ใช่เสียงผู้หญิงก็รีบวางสินะ” ยุนโฮสบถ “รู้อย่างนี้น่าจะดัดเสียงสักหน่อย”

To be continued...