• Baby on Fire •

Title: CAN I LOVE YOU?
Author: b.leaf
Paring: Yunjae, Yoosu (Implied Minsu)
Genre: AU, Romance, Drama, Angst
Rate: PG-13

04. คุณหนูเล็ก

ลมเย็นสบายโชยพัดเอากลิ่นดินธรรมชาติและกลิ่นดอกไม้ในสวนให้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ อากาศชื้นของสายฝนเย็นเฉียบที่พรำลงมาตลอดทั้งคืนเพิ่งหยุดลงเมื่อไม่นานมานี้ ทั้งกลิ่นหอมที่จมูกได้สัมผัสและเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วเพลินหู ไม่ว่าใครก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าบรรยากาศเช่นนี้เหมาะสำหรับการขดตัวอยู่บนเตียงนอนนุ่มๆ ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใกล้เตาผิงอันแสนอบอุ่น มากกว่าคลาสเรียนเศรษฐศาสตร์กับคุณครูมาดขรึมเป็นไหนๆ

ซึ่งจุนซูก็คงเป็นอีกหนึ่งคนที่เห็นด้วยกับความคิดนั้น

ยูชอนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เหล็กสีดำมะเมื่อม ใต้ซุ้มไม้กลางสวนสวย คีบปากกาด้ามหนึ่งไว้ในมือ ปากว่าไปพลาง ดวงตาใต้แว่นสายตาไร้กรอบลากอ่านไปบนตัวหนังสือยุบยิบตรงหน้าอย่างขะมักเขม้น

“เดี๋ยวต่อไปเรามาขึ้นเรื่องดุลยภาพและการเปลี่ยนแปลงดุลยภาพกันเลยนะ คุณจุนซู”

“........................”

เงียบ

“เอ่อ คุณหนูจุนซู?” ยูชอนย้ำเมื่อไม่ได้ยินการตอบรับใดๆ จากนักเรียนของเขา ก่อนจะยอมละสายตาจากหนังสือเล่มโต เงยขึ้นมามองสภาพของคนตัวเล็กตรงหน้าเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มบทเรียน

และแน่นอน ดร.ปาร์คค้นพบว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของเขานั้นสามารถออกฤทธิ์แทนยานอนหลับอ่อนๆ ได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ บทสวด เอ่อ...ไม่ใช่สิ บทเรียนที่ยูชอนกำลังร่ายให้เจ้านายตัวน้อยซึ่งกำลังนั่งท้าวคางอยู่ตรงข้ามฟังนั้น ขับกล่อมจุนซูให้จมลงสู่ห้วงนิทราฝันหวาน ท่ามกลางสวนพฤกษานานาพันธุ์อย่างมีความสุข

กรรม...

นี่เรานั่งพูดคนเดียวมาร่วมชั่วโมงเหรอวะเนี่ย?

เอากับมันสิให้ตาย!

ยูชอนคิด พลางความรู้สึกแสบๆ คันๆ ก็แล่นปราดเข้ามาทำร้ายเขาในส่วนลึก รูปหล่อกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจบรรจงเคาะปากกาที่เขาถืออยู่ลงไปบนกะโหลกกลมๆ ของคุณหนูจุนซู

“โอ้ย!” ร่างเล็กร้องลั่น พลางรีบยกมือขึ้นกุมหัว เมื่อลืมตาขึ้นแล้วเห็นยูชอนทำท่าจะเขกกะโหลกเขาอีกที มือเล็กโบกปัดไปปัดมาเร็วๆ พร้อมๆ กับที่ริมฝีปากสีแดงนั้นรัวคำแก้ตัวที่ดูขัดกับสภาพการณ์อย่างสิ้นเชิงออกมาเป็นชุด

กระต่ายตื่นตูมแท้ๆ

“ฮือ...อย่านะฮะครู ผมไม่ได้หลับนะ ผมตั้งใจฟังอยู่ ฮือ...”

“คุณหนูจุนซูอย่ามาเล่นสงครามจิตวิทยากับผมนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเอาเรื่อง ยูชอนถอดถอนหายใจอย่างเอือมๆ เขาจ้องสำรวจคนตรงหน้าไม่วางตา จนอีกฝ่ายต้องเสทำเป็นเปลี่ยนไปมองนกมองไม้แทนแก้เขิน

เห็นน่ารักอย่างนี้ แสบไม่เบา

สิ้นคำยูชอน เสียงเล็กนั่นก็แหวขึ้นมาอย่างทันท่วงที “สงครามบ้าบออะไรกันฮะ ก็คนมันง่วงอ้ะ! เสียงครูโมโนโทนชวนง่วงจะตายชัก อ่ะ...อา...”

“หึๆ ยอมรับแล้วใช่ไหมครับว่าคุณหนูหลับจริงๆ” ยูชอนหยัดกายขึ้นนั่งกอดอก พลางหัวเราะลงคอด้วยถือไพ่เหนือกว่า เล่นเอาจุนซูถึงกับนิ่งไป

“ครูปาร์คขี้โกง” คุณหนูเล็กมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่บ่งบอกความรู้สึกไม่ถูก ก่อนจะตอบอ้อมแอ้มอยู่ในลำคอ ถ้อยคำร้อยแปดที่อยากจะสรรหาออกมาแก้ต่างให้ตัวเองกลับถูกกลืนหายเข้าไปเสียหมด จุนซูไม่อยากจะยอมรับสักเท่าไหร่เลยว่าปาร์คยูชอน คุณครูคนใหม่ของเขาคนนี้ รู้ทันเขาไปเสียหมดทุกเรื่อง

อาจจะเพราะเขากำลังงัวเงียก็เป็นได้ จึงไม่อยากจะต่อปากต่อคำให้เสียเวลา

ไม่ได้กลัวคุณหรอกนะ ครูปาร์ค

จุนซูทำปากเบะเป่ากระพุ้งแก้ม ก่อนจะก้มลงขีดๆ เขียนๆ ลงในสมุดจดของตนต่อ ยูชอนมองกริยายุกๆ ยิกๆ นั่นอย่างสงสัย ชายหนุ่มเหยียดตัวขึ้นอีกเพื่อมองว่าจุนซูกำลังเขียนอะไรอยู่

ก็เมื่อกี้หลับไปไม่ใช่หรือ?

แล้วตื่นมาจดอะไรล่ะนั่น

หวยสองตัวท้ายรึไง!?

“คุณจุนซู เขียนอะไรอยู่น่ะ?”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาแบบเดิมๆ “ไม่บอกหรอก โกรธครูแล้ว” เด็กชายว่า พร้อมกับแลบลิ้นใส่ยูชอน ราวกับโบ้ยความผิดทั้งหมดไปไว้ที่ร่างสูง “คนกำลังฝันดี มาปลุกได้ยังไง”

อ้าวเว้ย!

นี่สรุปกลายเป็นผิดที่ปลุกคนหลับใช่มั้ยเนี่ย?

เฮ้อ...

รู้ทั้งรู้ว่าพฤติกรรมตอบสนองของจุนซูนั้นช่างไม่เหมาะไม่ควรที่ลูกศิษย์พึงกระทำกับอาจารย์ แต่ยูชอนก็อดนึกขันๆ อย่างเอ็นดูคนน่ารักตรงหน้าขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ เขาเอื้อมมือไปขยี้เส้นผมสีน้ำตาลทองของคนตรงหน้าจนยุ่งอย่างหมันเขี้ยว เล่นเอาคนตัวเล็กหน้ามุ่ยไม่พอใจ ยกมือขึ้นลูบๆ จับๆ ผมตัวเองยกใหญ่

“ครูใจร้าย” จุนซูครางหงุงหงิง ทำเอายูชอนหลุดมาดขรึม หัวเราะออกมาในที่สุด

“เอานี่ไป” อาจารย์หนุ่มพูด พลางส่งผ้าเช็ดหน้าลายสก็อตผืนหนึ่งมาให้

“อะไรฮะ?” จุนซูคิ้วขมวด

“ก็ดูสิ หัวก็ยุ่ง ที่แก้มก็มีแต่คราบน้ำลาย นี่คุณอายุสิบแปดจริงหรือเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ” เขาว่าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

จุนซูได้ฟังพลันเบิกตาโพลง ยกมือขึ้นคลำใบหน้าที่คุณครูอ้างว่ามันเลอะไปด้วยคราบน้ำลาย เมื่อพบว่าเป็นจริง เขารีบฉวยผ้าเช็ดหน้าจากมือของยูชอนมาเช็ดหน้าตัวเองแทบไม่ทัน

อีกครั้งที่ความรู้สึกบางอย่างถูกส่งผ่านมาทางแววตาแปลกๆ

“ผมว่าผมไปล้างหน้าดีกว่า” ว่าแล้วก็วิ่งหายเข้าไปในคฤหาสน์ โดยไม่รอคำอนุญาตของครูผู้สอน

ร่างสูงมองตามคนตัวเล็กไปอย่างงงๆ แววตาที่เด็กชายมักใช้มองเขา ถึงแม้จะไม่ใช่นักจิตวิทยาผู้ร่ำเรียนมาโดยตรงทางด้านนี้ก็พอจะเดาได้ว่ามันมีแววความไม่ไว้วางใจเคลือบแฝงอยู่ ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้คงจะไม่ชอบเขาเอาเสียมากๆ

แต่ช่างเถอะ ทำอย่างกับเขาชอบเจ้าเด็กนี่นัก

หรือไม่ใช่?

คิดแล้ว ยูชอนก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้งเป็นครั้งที่ร้อยของวัน

To be continued...