• No God : Just Human •

Title: CAN I LOVE YOU?
Author: b.leaf
Paring: Yunjae, Yoosu (Implied Minsu)
Genre: AU, Romance, Drama, Angst
Rate: PG-13

02. จดหมาย

ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มวัยรุ่นในชุดเครื่องแบบนักเรียนที่ดูแปลกตา ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่เขามักจะใช้นั่งตรงนี้เพื่อทำอะไรต่อมิอะไรได้ทั้งวัน เส้นผมสีดำสั้นๆ กระดิกไปตามลมยะเยือกที่พัดโชยเข้ามาทางหน้าต่าง ส่งเสียงหวีดหวิว เขากระชับผ้าพันคอสีเรียบนั่นให้แน่นขึ้น เพื่อคลายความหนาวเย็นในยามนี้

ความมืดเริ่มโรยตัวครอบคลุมท้องฟ้าด้านนอก สีแดงฉานของดวงตะวันค่อยๆ ลับหลังขีดเส้นสุดขอบโลกนั้นไปทีละน้อย เขาถอนหายใจ ริมฝีปากบางได้รูปนั่นเผยรอยยิ้มเศร้าๆ ออกมา พลางฝ่ามือเรียวยาวก็คว้าซองจดหมายสีน้ำตาลซึ่งถูกวางเอาไว้ให้บนโต๊ะเขียนหนังสือของเขา แล้วค่อยๆ กรีดมุมซองเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง

ผู้รับ...ชิมชางมิน

ผู้ส่ง...คิมจุนซู

ชางมินอดที่จะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับตัวเองอย่างนี้ไม่ได้ ทุกครั้งที่อ่านจดหมายจากเพื่อนรักที่อยู่ห่างไกล เด็กหนุ่มนึกขอบคุณผู้ที่ส่งแผ่นกระดาษเหล่านี้มาให้อยู่ตลอดเวลาที่กำลังลากไล้สายตาไปบนตัวหนังสือสีสันน่ารัก ที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยลายมือที่เขาคุ้นตา แม้ว่าใครจะมองพวกมันเป็นเพียงแค่เศษกระดาษไร้ค่าก็ตาม

เขาเก็บทุกฉบับ ถนอมมันไว้อย่างดี ไม่ว่าจะต้องรอคอยนานสักเท่าไรกว่าจะได้อ่านจดหมายจากจุนซูอีกครั้ง วันละฉบับ สัปดาห์ละฉบับ หรืออาจจะแค่เดือนละฉบับ แต่นั่นก็คือสิ่งย้ำเตือนเพียงอย่างเดียวที่จะสามารถทำให้เขามั่นใจได้ว่าจุนซูยังคงไม่ลืมเพื่อนคนนี้

“คุณครูคนใหม่หรือ” ชางมินพึมพำ ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “พยายามเข้านะจุนซู”

ร่างสูงก้มลงเปิดลิ้นชักโต๊ะทางขวามือ พร้อมกับเอื้อมลงไปควานหาบางอย่างในนั้น ก่อนจะชักมือกลับโดยมีกระดาษเขียนจดหมายและปากกาติดมาด้วย ชางมินเริ่มต้นลงมือเขียนตอบ โดยที่รอยยิ้มเปี่ยมสุขนั่นยังไม่ได้ห่างหายไปจากใบหน้าคมคายนั่นแม้แต่น้อย

‘ถึง...จุนซู ที่รัก

สวัสดีจุนซู เป็นยังไงบ้าง

ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้ตอบจดหมายเท่าไหร่ เพราะอากาศที่นิวซีแลนด์หนาวจนมือสั่น จับปากกาไม่ไหว ฟังดูร้ายแรง แต่ก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว จนบางครั้งฉันยังเคยคิดว่าเพราะอะไรเราถึงไม่ส่งอีเมล์หากันเหมือนที่คนอื่นๆ ทำบ้างนะ แต่ก็รู้ดีว่าถ้าหากบอกออกไปนายคงต้องโกรธฉันแน่ที่ทำลายความตั้งใจของนาย

ฉันยังจำได้หรอกนะ ที่นายเคยบอก “ปากการู้สึกอย่างที่ใจรู้สึก” นั่นน่ะ

ที่เกาหลีตอนนี้ก็คงจะเพิ่งเริ่มเข้าฤดูฝน อย่าลืมดูแลสุขภาพ พกร่ม แล้วก็ต้องรักษาตัวเองให้อุ่นอยู่ตลอดเวลาด้วยนะ

ว่ากันว่าเวลาฝนตก คนแรกที่เรามักจะนึกถึงนั่นคือคนที่เรารัก แปลกไหมที่ตลอดเวลา ไม่ว่าฝนจะกำลังตกหรือไม่ ฉันมักจะคิดถึงนายก่อนเป็นคนแรก

จุนซู...ฉันน่ะ......’

ทั้งๆ ที่กำลังยิ้ม แต่ก็กลับรู้สึกร้อนที่ดวงตาขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเคาะดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ชางมินยกหลังมือขึ้นขยี้ตาลวกๆ ก่อนจะขานรับเสียงนั้นด้วยภาษาอังกฤษซึ่งเขาก็สามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว

“ครับผม”

ทันทีที่ชางมินขานรับ บานประตูสีขาวก็แง้มออก พร้อมกับศีรษะของหญิงวัยกลางคน ผมสีบลอนด์ทองกับนัยน์ตาสีฟ้าสว่างไสวก็โผล่เข้ามาในห้อง สุ้มเสียงที่ฟังดูทั้งใจดีและอบอุ่นของหล่อนเอ่ยตอบเขาอย่างนุ่มนวล “แม็กซ์จ๊ะ รับโทรศัพท์หน่อยจ้ะ นาธานโทรมาแน่ะ” ว่าพลางยื่นโทรศัพท์ไร้สายมาให้

ชางมินลุกขึ้น กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปรับมันมาพร้อมกล่าวขอบคุณ ลินด์ซี่ แม่อุปถัมภ์ของตน

“ขอบคุณนะครับ”

ลินด์ซี่ยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนจะผละออกไปในที่สุด

ราวกับความเงียบที่ลินด์ซี่ทิ้งไว้ให้ทำร้ายเขาในส่วนลึก เด็กหนุ่มทอดสายตาไปที่กระดาษจดหมายที่เขาเพิ่งเขียน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ว่าไงนาธาน... อ๋อ ก็รายงานไง อือ...ยังไม่เสร็จหรอก ยังไม่ได้เริ่มทำ... เขียนจดหมายอยู่น่ะ...จะเขียนหาใครมันก็เรื่องของฉันน่า...” ริมฝีปากได้รูปขยับกรอกน้ำเสียงเหนื่อยๆ ตอบเพื่อนที่กำลังลิงโลดอยู่ ณ ปลายทาง ชางมินเดินไปหยุดลงที่โต๊ะเขียนหนังสือของเขาอีกครั้งก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ เด็กหนุ่มเปิดฝาพับหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คของเขาขึ้นช้าๆ

“ก็ไม่มีอะไรพิเศษนี่ รายงานธรรมดา ทำๆ ไปเหอะ... งั้นหรือ? จะไปไหนกันล่ะ… อ้อ ขอตัวดีกว่า ขี้เกียจ” แม้จะเปิดคอมพิวเตอร์เตรียมตัวทำงานเต็มที่ แต่ก็ไม่วายจ้องไปที่ลายมือหวัดๆ ของตัวเองที่ระบายไปทั่วบนกระดาษใบนั้นอีกครั้ง

แผ่นกระดาษไร้ค่า ที่เล่าความเป็นไปของเขาทั้งหมดไว้ เรียงร้อยถ้อยคำต่างๆ นานาจากใจ ถึงคนที่เขาคิดถึงที่สุดในตอนนี้ ทว่าถึงแม้จะเขียนให้ดีสักแค่ไหน สวยงามเพียงใด ประโยคเหล่านั้นก็คงจะไม่สามารถส่งไปถึงจุนซูได้อยู่ดี

คิดแล้วก็พับกระดาษนั่นเก็บใส่ซอง ผนึกมันอย่างดี ก่อนจะเก็บเอาไว้ในกล่องใบใหญ่ใต้ลิ้นชักโต๊ะ

“พวกนายไปกันเหอะ ฉันทำรายงานดีกว่า”

ชางมินปิดประโยคสนทนาห้วนๆ ก่อนจะกดวางสาย เขาพับความคิดที่จะเขียนจดหมายตอบจุนซูในเวลาที่เขาอ่อนไหวเช่นนี้ กับความรู้สึกที่บรรยายเอาไว้ในกระดาษนั่น ผนึกมันเอาไว้ในกล่องใบนั้นไปพร้อมๆ กันด้วย

To be continued...