Lovefurypassionenergy (Epilogue)
posted on 20 Oct 2007 00:10 by bleaf-me in lovefurypassionenergy
Title: Lovefurypassionenergy
Author: * b.leaf *
Pairing: YunJae , YooSu
Starring: Dong Bang Shin Gi (SM Entertainment) , Hwoarang (Namco) , Virgil (Capcom) , Seifer and Reno (Square-Enix) : ทั้งนี้ผู้เขียนไม่ได้เป็นเจ้าของตัวละครใดๆ ยกเว้นแต่บทบาทของพวกเขาเท่านั้น จึงขอขอบคุณบริษัทในวงเล็บเจ้าของลิขสิทธิ์ชื่อ สำหรับตัวละครที่มีชื่อปรากฏอยู่ในฟิคชั่นเรื่องนี้ด้วยค่ะ
Genre: AU , Crossover , Romance , Drama
Rating: R / NC-17 ในคำพูดและการกระทำ
- - - - - -
EPILOGUE
แสงเรืองๆ จากจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบเลนส์แว่นสายตาจนสว่างวาวในความมืด เสียงเคาะแป้นพิมพ์เรื่อยจังหวะไม่รู้จบ ดังเคล้าคลอกับทำนองเพลงรุนแรงของดนตรีเมทัลร็อค
เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งนั่งงุ้มไหล่ เพ่งสมาธิทั้งหมดไปยังตัวหนังสือภาษาอังกฤษบนหน้าจอ คิ้วยาวเรียวได้รูปขมวดมุ่นเล็กน้อย ริมฝีปากบางมุมตกเป็นเอกลักษณ์ขยับเรียก
“เยอิน มานี่เร็ว เรโนอัพบล็อกแล้ว”
บนหน้าเบราเซอร์ปรากฎเว็บเพจเค้าโครงคุ้นตาสีดำตัดแดง พื้นที่เล็กๆ ซึ่งถูกแบ่งใช้จากเว็บไซต์สังคมอินเตอร์เน็ตชื่อดังอย่าง ‘มายสเปซดอทคอม’
ข่าวคราวและกระแสความคลั่งไคล้ในตัวศิลปินกลุ่มใต้ดินนามดิโอเมเดสยังคงเคลื่อนไหว ในทุกๆหนึ่งนาที ความคิดเห็นนับร้อยซึ่งมีต่อบทเพลงที่กำลังบรรเลงถูกโพสต์ขึ้นแสดง
ชางมินหันไปแลกรอยยิ้มกับสาวน้อยที่รีบโผมายืนเกาะพนักเก้าอี้ของชางมินอย่างกระตือรือร้น เขากระแอมเบาๆแล้วจึงเริ่มอ่านออกเสียง
“สวัสดีครับทุกคน ผมเรโน ขอโทษที่ไม่ได้มาอัพเดทตัวเองตรงนี้เสียนาน เหตุผลก็เพราะบทเพลงที่ทุกท่านคงจะกำลังฟังอยู่นี้ โปรเจ็คจบการศึกษาของผม เอ่อ...ช่วยเปิดลำโพงด้วยนะครับ”
“คุณฮัวหลางนี่นา ตัดผมใหม่ด้วย น่ารักจังเลย” เยอินชี้รูปภาพบนหน้าจอ เรียกให้ชางมินที่กำลังง่วนอยู่กับตัวหนังสือขนาดยิบตาพยักหน้าเห็นด้วย
เป็นเรโน เจ้าของบล็อก กับชองฮวาในคราบหนุ่มผมสั้นสุดเท่นั่นเองที่กำลังฉีกยิ้มให้กล้อง พลางชูนิ้วเป็นสัญลักษณ์ซาตานกลับหัว ภาพถ่าย
คุณภาพต่ำจากกล้องมือถือยังไม่สามารถกลบเกลื่อนความดูดีของผู้ชายสองคนในภาพได้
เด็กหนุ่มหัวเราะลงคอเบาๆ ก่อนอ่านต่อไป
“โปรเจ็คนี้คงไม่สามารถสำเร็จลุล่วงได้ ถ้าหากไม่ได้พี่ชองฮวามาช่วย
ติชมและให้คำแนะนำ เดือนหน้าพี่ชองฮวาสุดหล่อของทุกคนก็กำลังจะเข้าพิธีรับปริญญาแล้ว หลังเรียนจบจากคณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยเดียวกับผมนี้ โดยใช้เวลาเรียนแค่สามปีครึ่งเท่านั้นเอง ยินดีด้วยนะครับพี่”
ใต้ข้อความดังกล่าว รูปถ่ายอีกสองสามภาพถูกลงเอาไว้ เป็นภาพของชายหนุ่มร่างสูงเพรียว เจ้าของเส้นผมสีเงินเป็นประกายยาวเคลียแก้มขาวเหมือนสำลี กำลังโอบแขนกอดคอหญิงสูงวัยบนรถเข็น หล่อนกำลังฉีกยิ้มสดใส แม้ร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับโรคร้ายจะปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด หากแววตากลมโตของหล่อนสว่างผ่องแผ้ว เจือไปด้วยความสุข
“คุณเวอร์จิลดูเปลี่ยนไปนะ” เยอินนิ่วหน้า เสียงหวานเอ่ยอย่างสงสัย
“คนนี้ไม่ใช่พี่เทซก พี่เทซกคือผู้ชายผมสีดำ” ชางมินอธิบาย คลิกเม้าส์ย้ำๆบนอีกรูปหนึ่งใกล้ๆกันนั้น
“จริงๆด้วย!”
“ผมสีเงิน หน้าหวานๆนั่น คุณเทบินต่างหาก” นิ้วเรียวยาวคลิกเบาๆ บนปุ่มขวาของเม้าส์ บันทึกภาพนั้นลงในฮาร์ดดิสก์ไดร์ฟส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วจึงอ่านข้อความต่อไป
“ส่วนพี่เทซกในตอนนี้คงจะกำลังรื่นเริงกับสายลมและเกลียวคลื่นที่บาหลีกับคุณแม่และน้องชายฝาแฝด คุณแม่ของพี่แกอาการดีขึ้นตามลำดับ ท่านสัญญาว่าอีกไม่นานจะเดินทางมาเยี่ยมผมกับพี่ชองฮวาที่อเมริกา มาเร็วๆ นะครับคุณป้า ผมคิดถึงคุกกี้ของคุณป้าสุดๆเลย ส่วนพี่เทบิน ถ้ากำลังอ่านอยู่ อยากบอกว่าคิดถึง!
สำหรับมือกลองของเรา พี่ยองเจ ผมขอร่วมแสดงความยินดีที่ได้รับโหวตเป็นหนึ่งในห้าสิบนักธุรกิจหนุ่มโสดในฝันของสาวๆทั่วโลก อืม...ในฝัน ฝันร้ายหรือเปล่านั่น ไม่รู้แฮะ”
ชางมินหยุดเพื่อหัวเราะครู่หนึ่ง “สิ้นปีนี้พี่ยองเจจะสละโสดแล้ว หลังจากคบกันทรหดกับแฟนสาวมากว่าสิบเอ็ดปี! โอ้ชิ๊ท...ในที่สุดผมก็ได้เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวสมใจ”
“พี่ไซเฟอร์ของฉันจะแต่งงานจริงๆหรือเนี่ย”
ท่าทางของเยอินทำให้ชางมินอดประชดประชันไม่ได้ “ถึงไม่จริงแล้วทำไม พูดอย่างกับถ้าเขาไม่แต่งกับแฟนเขา เขาจะมาแต่งกับเธองั้นแหละ”
“ถึงฉันจะไม่ได้แต่งกับพี่ไซเฟอร์ นายก็อย่าหวังว่าฉันจะยอมแต่งกับนาย”
“ถ้าไม่แต่งกับฉันก็รอขึ้นคานไฟลท์หน้าเถอะ”
“พูดมากน่าตาแว่น! อ่านต่อไป!”
หนุ่มแว่นหน้าหินในวันเก่า ซึ่งในเวลานี้กลับกลายเป็นหนุ่มหล่อคนดังที่เชิดหน้าชูตาให้กับสถาบัน แถมยังมีแฟนสาวเป็นถึงดาวโรงเรียนคนสวย ตบโต๊ะหัวเราะสะอกสะใจ เล่นเอาเยอินทำแก้มป่อง กลีบปากอิ่มสวยสีชมพูวาววับของเธอยื่นน้อยๆ น่ารักน่าชังทีเดียว
เขาหยิกแก้มเธอเบาๆ ก่อนหันกลับไปจรดสายตาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ พลันเลื่อนเม้าส์ลงมายังย่อหน้าสุดท้าย รูปภาพเล็กๆที่ปรากฏอยู่ทำให้ชางมินชะงักเสียงหัวเราะ แล้วเผยรอยยิ้มบางๆออกมาแทน
แผ่นหลังกว้างในชุดสีขาวประดับด้วยขนนกกำลังจับคอกีต้าร์ไฟฟ้า
ชูจนสุดแขน หันหน้าไปยังทะเลมหาชนดำมืด เบื้องหน้าฝ่ามือนับพันที่แหวกว่ายในอากาศ
เป็นภาพของยุนโฮ...
“ปิดท้ายไว้ด้วยสุดยอดมือกีต้าร์กับกีต้าร์ของเขา กางปีกให้กว้างแล้วบินขึ้นไปให้สูงสุดขอบจักรวาลเลยนะ ยูโน!”
ในมุมมองของเขา ณ เวลานี้สว่างพร่าไปด้วยแสงสีประกายเจิดจ้า เขาจับคอกีต้าร์ไฟฟ้าคู่ใจ ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งซึ่งประดับไว้ด้วยลายสักอักษรคำว่า ‘ดิโอเมเดส’
พื้นที่กว้างๆ รวมถึงอัฒจรรย์เบื้องบนแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสียงปรบมือเกรียวกราว กรีดร้องเชิดชูคือของขวัญล้ำค่า ชุ่มฉ่ำราวเม็ดฝนพร่างพรมร่างกาย หยาดเหงื่อที่รินไหลระไรผมเป็นดั่งสัญญาณแห่งการมีชีวิตอยู่
อีกบทเพลงสิ้นสุด แต่ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล บรรดาฝูงชนที่เคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลงทำให้อารีนาโดมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งนี้สั่นสะเทือน
และทันทีที่เขาหันมองกลับไปเบื้องหลัง ทุกครั้งก็ยังคงเห็นคนรักยืนอยู่ตรงนั้น มอบรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนกลับมาให้
นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เป็นเวลาสี่ปีมาแล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นสี่ปีแห่งการกำเนิด เปลี่ยนแปลง และสูญเสีย อย่างไรก็ตามในความรู้สึก...สี่ปีนั้นยังคงตราตรึงและมีคุณค่า
“ขอบคุณทุกคนมากๆที่ยังคงยืนอยู่ด้วยกันที่นี่ ในวันนี้”
น้ำเสียงก้องกังวานของร่างเพรียวสวย เจ้าของเส้นผมดำยาวเลยสะโพก ผิวกายขาวสว่างจับราศี ในเสื้อผ้าที่ถูกคัดสรรและออกแบบมาอย่างหรูหรา สมฐานะซุปเปอร์สตาร์ระดับแนวหน้าของประเทศ เอ่ยขึ้นต่อหน้าแฟนเพลงจำนวนกว่าสามหมื่นชีวิต นัยน์ตาสีดำสนิทพราวประกายระยับยามเมื่อมองภาพคลื่นฝูงชนมหาศาลเบื้องหน้า
“เมื่อผ่านพ้นเที่ยงคืนวันนี้ไป อีวิล-โอเวอร์ลอร์ดก็จะมีอายุครบสี่ปี” ริมฝีปากสีแดงสดพราวประกายอัญมณีเม้มจนเรียบสนิทครู่หนึ่ง “ถึงจะเป็นสี่ปีที่ยากลำบาก แต่มันก็คุ้มค่า และแน่นอนว่าถ้าหากไม่มีพวกคุณ ก็คงจะไม่มีเราเช่นกัน”
คิมแจจุงลดไมโครโฟนในมือลง พยายามกักกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่เบื้องหน้าดวงตาเด็ดเดี่ยวคู่นั้น
ยองอุง ซีอา มิกกี้ ชเวคัง และยูโน สมาชิกทั้งห้าแห่งอีวิล-โอเวอร์ลอร์ดก้าวเข้ามาเกี่ยวประสานมือกันเอาไว้
“และที่ลืมไม่ได้...ขอบคุณพระเจ้า ที่ประทานพรศักดิ์สิทธิ์มาให้”
ในความเงียบงัน รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นที่มุมปาก พร้อมๆกับที่แสงไฟดับวูบลง
นิ่งสนิท...
สามหมื่นกว่าชีวิตในความมืด...
กระทั่ง...
“ขอเสียงให้...” ยองอุงตะโกนสุดเสียง “การรียูเนียนเฉพาะกิจครั้งสำคัญของดิโอเมเดส!”
แสงสีขาวเสียดนัยน์ตาระเบิดจ้าครอบคลุมทั่วบริเวณ บนเวทีกว้างขวางกินพื้นที่ตลอดแนวปรากฏภาพชายหนุ่มเก้าคนในชุดสีดำและขาว
เบสสอง กีต้าร์สอง กลองสอง ขาตั้งไมโครโฟนสอง และอีกหนึ่งกีต้าร์ลีด…
เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งแผดดังขึ้นระเบ็งเซ็งแซ่ เมื่อร่างของฮัวหลางก้าวพ้นแสงสว่างจ้าของสปอร์ตไลท์ซึ่งเสียดแทงลูกในตา เขารั้งต้นคอของมือกีต้าร์ร่างเล็กผู้แสบซ่าประจำอีวิล-โอเวอร์ลอร์ดเข้ามาประกบจูบร้อนแรงสักที ก่อนวาดแขนเข้าแทคฝ่ามือกับฮีโร่-ยองอุง
“เฮลเย้!”
ทั้งเทวาและซาตานกระโดดพร้อมเพรียงกันจนตัวลอยขึ้นในอากาศ พร้อมกับบทเพลงจังหวะหนักแน่นกระหน่ำดัง
ฝ่ามือทั้งก้าวเอื้อมขึ้นแตะ ณ สุดขอบจักรวาล
- TELOS -
จบแล้วจริงๆ ด้วยรอยยิ้ม
รักนะค่ะ
เข้ามาขำๆ แต่ได้อ่านอิลิล็อกซะนี่ โชคดีจังเย้ๆ
คืนนี้คงฝันดี
สวยงามจ้ะ จบแบบที่แอบคิดไว้ นี่แหละภาพที่อยากเห็น พระเจ้าและซาตานบนเวทีเดียวกัน ฝันเป็นจริง โฮกกก
แอบเคืองฮัวนะนี่ มาจุบจุนซูน้อยของเค้า ทำแบบเน้มาจูบเค้าเลยดีกว่า (ได้ข่าวว่าแกไม่เกี่ยว)
ทั้งดีใจทั้งเสียดาย ฟิกดีๆ
never ending ได้ไหม
ขอบคุณตองก้านะคะ สำหรับตัวหนังสือที่กลั่นกรองออกมา เขียนด้วยใจเราเองก็อ่านด้วยใจจิงๆ
รอคอยวันที่จะได้รูปเล่มมาไว้ในอ้อมกอดจ้ะ ได้ตอนพิเศษมาด้วยคงล่องลอย
ซานตานคุ้มครอง
#1 By minjoo (124.120.245.23) on 2007-10-20 00:19