• Baby on Fire •

보름달
-Full Moon-

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

* Story by b.leaf *

Paring: Yunho X Jaejoong
Type: AU, One Shot (Prequel)
Genre: Romance, Drama, Period
Rate: R

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

ศตวรรษที่สิบสอง

ลมราตรีเย็นยะเยือกพัดเปลวเทียนดับวูบจนเหลือเพียงไอควันขาวพลิ้วอยู่ในอากาศ อัญมณีสีนิลนัยน์ดวงเนตรกลมโตเบิกกว้างฉายแววสนเท่ห์ใจ ก่อนหัตถ์ขาวผ่องพรรณจะยกขึ้นกระชับอาภรณ์ชั้นสูงให้แนบกระชับผิวกาย ปกป้องตนเองจากความหนาวเย็น

ห้องหับกว้างโล่งถูกความมืดเงียบสงัดครอบครอง จนทำให้ร่างบางจำต้องผละออกจากตำราพิชัยยุทธ์ตรงหน้า ตั้งใจสดับฟังเสียงประหลาด กระทั่งพบว่าเป็นเพียงเสียงใบไผ่เสียดสีกันคล้ายลำนำเพลงกังวาน ราวกับย้ำความหนาวให้แล่นปราดถึงกระดูกสันหลัง ร่างเพรียวบางพลันต้องผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

กวาดสายตาไปรอบบริเวณ เบื้องหลังประตูฉากกั้น ดวงจันทร์คืนเพ็ญฉายเด่นอยู่กลางน่านฟ้ามืดดำ แสงสีนวลอำพันของมันสว่างจ้า กลบกลืนดวงดาวที่เคยดาดาษเกลื่อนฟ้าจนหมดสิ้น ดวงพักตร์หวานใสสะอ้านของพระโอรสองค์โตแห่งพระจักรพรรดิกยองจูแย้มพระโอษฐ์บางๆ อย่างพึงใจ

…เคลื่อนไหวกลางสายลม เริงระบำกลางธารา...

ทันใดนั้น...เงาดวงจันทร์กลับไหววูบราวกระแสน้ำ ร่างผุดผาดกระตุกเล็กน้อยด้วยความตระหนก พลันตวัดสายตาสอดส่องรอบกายอีกครั้ง ชั่วพริบตา เงาตะคุ่มเงาหนึ่งก็ปรากฏในความมืด เงียบเชียบกว่ากระแสลม รวดเร็วราวล่องหนได้

เงานั้นคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะทรุดตัวลงหมอบต่ำในท่าคำนับจนหน้าผากจรดพื้นเสื่อ มือขาวขององค์ชายขาดสีรัวระริก หรี่ดวงเนตรเพ่งมองร่างนั้น ความมืดสามารถพรางตาได้ หากแสงจันทร์มิสามารถพรางได้ทั้งหมด เจ้าของเงาเป็นชาย ร่างสูงใหญ่ดูสง่าในชุดรัดกุมสีดำ

นักฆ่ารึ !?

องค์ชายผงะถอย เมื่อสมองตริตรองได้ถึงจุดประสงค์ของอีกฝ่าย หากแต่ฝักดาบยาวที่เหน็บไว้แนบเอวอันประทับยศตรานั้น บ่งบอกถึงฐานะและฝีมือที่เหนือชั้นกว่านักฆ่าชั้นกระจอก

“ท่านเป็นใคร? โปรดจงเอ่ยนาม” เจ้าชายเอ่ยเสียงสั่น ความหวาดกลัวเข้าครอบงำในเบื้องลึกของจิตใจ หากยังมิอาจเทียมเท่าศักดิ์ศรีที่ค้ำคอรัชทายาทแห่งราชวงศ์โซจองเช่นเขา

“.....................................”

“เราถามท่าน โปรดจงเอ่ยนาม! มิเช่นนั้นเราจะเรียกทหาร”

ยิ่งตวาด ร่างนั้นยิ่งหมอบต่ำ ชายในชุดดำค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาเพียงรำไรส่องให้เห็นใบหน้าอันถูกหุ้มไว้ด้วยแพรผ้าสีทะมึนไปกว่าครึ่ง ทว่าดวงตาที่คุ้นเคยกลับวาววับดั่งดาวประกายพรึก   งามเป็นเอกจนพระโอรสจำได้ขึ้นใจ

…เร้นกายาหลืบหลังหมอกเมฆ หากสว่างเจิดจ้าในคืนเดือนเพ็ญ...

“ราชองครักษ์” พระองค์กระซิบ ก่อนจะค่อยๆ คืบกายเข้ามาใกล้ มือเรียวขาวเอื้อมถึงใบหน้าเจ้าของดวงตาคู่นั้น ดวงตาเรียวเล็กลึกลับแลพิศวง... แนบฝ่าพระหัตถ์เข้าที่ปรางแก้มขาวของบุรุษตรงหน้า แม้ไม่นวลละเอียด ทว่าเรียบสะอาดเรืองศักดินา... รอยยิ้มและหยาดน้ำประกายพิสุทธิ์รื้นขึ้นในคลองเนตรพระโอรสอย่างห้ามไม่อยู่ “ราชองครักษ์จอง... ยุนโฮ...... ยุนโฮของข้า”

ราชองครักษ์จอง... ยอดฝีมือแห่งตำหนักพระปิตุลา

“ยอดรักข้า ท่านมา... ท่านมาจริงๆ” วาจาขององค์ยุวราชสั่นเครือด้วยความปลื้มปีติ เจือความห่วงหาในถ้อยทีถึงที่สุด ทรงพยายามควบคุมอาการสั่น ใช้พระหัตถ์ลดผ้าปิดหน้าสีดำสนิทที่บดบังใบหน้าบุคคลที่เฝ้าคะนึงหาออกจนสิ้น รูปหน้าเรียวคมสันจึงเผยชัด และเส้นผมที่ถูกตัดจนสั้นบอกยศถา สะท้อนแสงเรืองรองใต้เงาจันทร์จนดูคล้ายสีเงินประกาย...

เป็น จอง ยุนโฮ ไม่ผิดแน่...

องครักษ์หนุ่มหลุบสายตาเย็นชา อันจู่ๆ กลับมีแววไหววูบชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์เรืองสิริโฉมนั้นอีกครา เขาขานเสียงเบาหวิว

"พระโอรส"

"บอกกี่ครั้งกี่ครากัน ให้เอ่ยเพียงนามข้า เรียกข้าว่า...แจจุง"

"มิบังอาจ"

สิ้นคำ ร่างสูงกำยำของชายหนุ่มก็ถูกรั้งไปกระชับกอดไว้แนบแน่น เรียวแขนเล็กบอบบางกระหวัดรัด ใบหน้าหวานซุกลงซึมซับไออุ่นซ่านจากแผ่นอกหนา แม้หยาดน้ำตาจะยังไม่มีวี่แววเหือดหาย แต่รอยยิ้มของพระองค์ช่างตราตรึง งดงามเกินชาย อ่อนหวานกว่าชาตินักรบ

พระราชโอรสแจจุง... รัชทายาทองค์ต่อไปแห่งจักรราชันย์

“ข้านับเดือนดาวรอคอยท่าน ข้าคิดถึงท่านจับหัวใจ ยุนโฮ” สุ้มเสียงหวานรำพัน ผละกายออกจากอ้อมกอด มองสำรวจด้วยแววตาอาวรณ์ ก่อนจะลูบสัมผัสเรื่อยไปตามใบหน้าคมสันของผู้เป็นที่รัก “เพลานี้บ้านเมืองวุ่นวาย ราชสำนักระส่ำระสาย มองโกลเตรียมยาตราทัพ ข้าเป็นห่วงท่านเหลือเกิน ขออย่าให้องค์พระปิตุลาผลักไสท่านไปเสี่ยงภัย”

“กาลสมัยได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว องค์ชาย สงครามกำลังจะบังเกิด” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น แหบปร่าราวกับพยายามขับมันออกมาอย่างสาหัสนัก เจ็บปวดยามเมื่อไม่สามารถหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับโชคชะตาได้ “...กระหม่อมรับคำสั่งพระเจ้าโจจู ให้มาเอาชีวิตท่าน”

ในตอนปลายรัชสมัยของพระจักรพรรดิกยองจู ขณะพระองค์กำลังประชวรหนักด้วยโรคร้าย ทรงรู้ดีว่ายุคกาลของตนกำลังจะจบสิ้นลง ก่อนสิ้นใจได้ทรงปรารภฝากความหวังไว้กับพระอนุชา อันคือพระเจ้าโจจูให้ว่าราชการแทน รอคอยจนบุตรชายองค์โตจะทรงมีพระชนมายุครบยี่สิบชันษา  จึงค่อยเสด็จขึ้นรับราชสมบัติปกครองราชอาณาจักรต่อไป โดยพระเจ้าโจจูได้ให้คำสาบานต่อหน้าพระพักตร์และสักขีพยานว่าจะจงรักภักดีต่อองค์ยุวราช หากโป้ปดหวังยึดครองบัลลังก์เองจำต้องมีอันเป็นไป ตายด้วยคมหอกคมดาบ

กระทั่งวันเวลาผ่านไป พระเจ้าโจจูลุ่มหลงฝักใฝ่ในอำนาจ บ้านเมืองกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงมหันต์ ราษฎรเกลียดชังราชสำนัก ประชาชนเรือนแสนได้รับความยากลำบาก ขุนนางแตกแยกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ทัพหลวงมองโกลหวังใช้วิกฤตนี้แทรกแซงจักรวรรดิ เข้ายึดครองเมืองหลวง โค่นล้มราชวงศ์โซจองให้สิ้นซาก

ประจวบกับพระโอรสแจจุง รัชทายาทองค์ต่อไปมีอายุครบสิบแปดชันษา ทรงพระปรีชาทั้งด้านตำรายุทธ์และการปกครอง ข้าราชบริพารผู้ภักดีต่ออดีตจักพรรดิกยองจูจึงเตรียมกาลเถลิงถวัลย์ขึ้นให้ครองราชสมบัติก่อนกำหนด พระเจ้าโจจูผู้ซึ่งในกาลนั้นดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการแทนตระบัดสัจจา หวังกำจัดราชโอรสให้พ้นทาง เพื่อตนจักได้ครอบครองบัลลังก์ที่เคยว่างเปล่าไว้แต่เพียงผู้เดียว

“ท่านอา...สั่งท่านให้มาเอาชีวิตข้าเช่นนั้นรึ?”

“ทรงพระปรีชา ทรงรับสั่งถูกต้องแล้ว”

“เพราะเหตุใด... ใยเพชฌฆาตจักต้องเป็นท่านด้วยเล่า?”

“เพราะกระหม่อมคือทายาทตระกูลจอง ผู้จงรักภักดีต่อพระปิตุลา” ยุนโฮก้มหน้า ซ่อนสายตาไว้ภายใต้เงามืดที่เริ่มโรยตัว ยามดวงจันทราถูกเมฆหนาบดบัง “กระหม่อมหาได้บังอาจทรยศผู้มีพระคุณล้นเกล้าล้นกระหม่อมไม่”

“ท่านจึงเลือกที่จะทรยศข้า... ข้าผู้ซึ่งมีใจรักและภักดีต่อท่านสุดหัวใจเช่นนั้นรึ?”

“กระหม่อมไม่มีทางเลือก ขอพระโอรสโปรดทรงอภัย...”

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

ข้ายังจำได้...

นานเพียงใดที่ข้าเฝ้าแต่มองท่านผ่านแพรม่านเบาบางนี้

ความงามสง่าของท่าน ความเก่งกล้าสามารถของท่าน

นัยน์ตาสุขุมเย็นชา ทว่าแลมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวดั่งมีเพลิงกาฬแผดเผา

ข้าชื่นชม ข้าหลงใหล ข้าศรัทธาในท่าน...

แม้ตระหนักดีแก่ใจว่าท่านอยู่ไกลแสนไกลเกินเอื้อมถึง

“ผู้ชนะการแข่งขันยิงธนูได้แก่ ราชองครักษ์จอง ยุนโฮ แห่งตำหนักพระปิตุลาโจจู”

อุปราชเฒ่าตะเบ็งเสียงประกาศ ก่อนเสียงฮือฮาของข้าราชในวังหลวงจะดังขึ้นกึกก้อง ชายหนุ่มในชุดยิงธนูสูงยศศักดิ์โค้งคำนับต่อหน้าพระจักรพรรดิกยองจู และพระโอรสน้อยทั้งสอง ก่อนจะเดินไปยืนเคียงข้างที่ประทับของพระเจ้าโจจูผู้เป็นนาย

“นี่แน่ะพี่ข้า! ยอดฝีมือของน้อง”

พระเจ้าโจจูสรวลเสียงลั่น มีสีหน้าเป็นสุขอย่างเหลือล้นเมื่อทหารฝ่ายตนเป็นผู้ชนะการแข่งขันธนูประจำปีอีกคราหนึ่งแล้ว พระจักรพรรดิกยองจูเมื่อเห็นพระอนุชามีความสุขเช่นนั้นก็อดที่จะสรวลตามอย่างเบิกบานพระหฤทัยไม่ได้

“ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม!” พระขัตติยะกล่าว ปรบมือดังๆ หนักแน่นชื่นชม “ฝีมือเยี่ยม! ทั้งยังงามสง่านัก จอง ยุนโฮ... สมแล้วที่เป็นคนของตำหนักพระเจ้าโจจู เงยหน้าขึ้นซิ เดินเข้ามาใกล้ๆ ข้า”

“ขอบพระทัยที่ทรงชม” ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะอ่อนย่างเข้ามา สายตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยว สีหน้าเรียบนิ่งเย็นชาดูยโส หากแต่กริยานอบน้อมน่าสรรเสริญ องครักษ์หนุ่มโค้งคำนับ ก่อนจะเหลือบดวงตาเรียวคมขึ้นหวังสบพระพักตร์พระภูวนัย

ครานั้นเองที่ข้าได้รับรู้ว่าท่านสง่างามเพียงใด

ข้ายังจำได้... มิเคยลืมเลือน...

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

ข้ายังจำได้...

ช่วงเวลาที่ข้าได้ใกล้ชิดท่าน

ความอ่อนโยนและอ่อนน้อมของท่านตราตรึงข้า

พันธนาการข้าไว้ด้วยบ่วงรักแห่งท่าน

ข้าพลีใจ ข้าพลีกาย ข้ามอบทุกสิ่งทุกอย่างแก่ท่าน

ทั้งที่ข้าเองก็รู้ดีว่าเราไม่ควรรักกัน... มันไม่มีวันเป็นไปได้...

“ดึกดื่นเที่ยงคืนแล้ว เหตุใดยังไม่เข้านอนอีกเล่า ราชองครักษ์จอง”

สุ้มเสียงหวานดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมๆ กับการปรากฏตัวของร่างงามผุดผาดในชุดเสื้อคลุมสีแมกไม้ปักลายดิ้นเงินสูงศักดิ์ เรียกให้ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ดวงจันทร์กลมโตสีเหลืองนวลในคืนเพ็ญยึดครองพื้นฟ้าเวิ้งว้าง สะท้อนเงาไหววูบในสายธารตรงหน้า แพรกพฤกษาสีเขียวขจีแลคล้ายสีเงินระยับท่ามกลางแสงจันทร์

“ถวายบังคม องค์ชาย” ยุนโฮถอยฉากหลบทาง ทำท่าจะทรุดกายลงทำความเคารพบนพื้นดินสกปรก ทว่าองค์ชายทรงปรามไว้ได้ทัน

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก ที่นี่มีแค่เรานะยุนโฮ”

มือเล็กฉวยท่อนแขนของเขาไว้ ดวงหน้าเฉิดฉายของพระโอรสแลดูงามพิศวงนัก เส้นพระเกศาดำขลับเป็นมันวาวทอรับแสงดาวเรื่อเรืองในความมืด พวงพระปรางละเอียดเจือสีชมพู พระโอษฐ์อิ่มสีแดงชาดเขยื้อนน้อยๆ เอ่ยเป็นถ้อยคำหวานหู แต่ทั้งนี้ยังไม่เทียมเท่าสายพระเนตรที่ทอดมองชายคนตรงหน้าอย่างมีความหมาย สะกดทหารหนุ่มให้ยืนนิ่งแข็งราวรูปสลักหิน

“ท่านนำข้ากับจุนซูล่าสัตว์มาทั้งวัน คงจะเหนื่อยมากแล้ว”

“หาได้ไม่ คืนนี้ท้องฟ้าเปิดกว้าง ดวงจันทร์เต็มดวง กระหม่อมคงมิอาจข่มตาให้หลับลงได้โดยที่ยังไม่ได้ชื่นชมความงามของมัน”

คำพูดของเขา ชวนให้พระนัยนาขององค์ชายแลขึ้นสบกับภาพท้องฟ้ายามราตรี ดวงจันทร์ทอแสงสว่างไสว จนเห็นเงารูปกระต่ายขดตัวอยู่ในนั้น แจจุงอดที่จะแย้มรอยยิ้มบางๆ ออกมาไม่ได้

“งามเหลือเกิน” เจ้าชายร่ำคำเสียงแผ่ว

“แต่หาได้งามไปกว่าท่านไม่”

ราชโอรสแจจุงฉีกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเก่าเมื่อได้ฟัง จ้องนัยน์ตากลมโตสีดำสนิทดุจท้องฟ้าในยามนี้พิจารณาบุรุษที่เอาแต่ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกลกัน

“เคลื่อนไหวกลางสายลม เริงระบำกลางธารา...
...เร้นกายาหลืบหลังหมอกเมฆ หากสว่างเจิดจ้าในคืนเดือนเพ็ญ”

จู่ๆ พระโอรสก็ทรงเอ่ยบทกลอนขึ้นมาลอยๆ ยุนโฮเป็นนักรบ เกิดในตระกูลองครักษ์และแม่ทัพมือหนึ่ง หาได้เป็นนักปราชญ์เก่งถอดความบทกวี คิ้วเรียวจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างฉงนใจ

“กระหม่อมช่างเขลานัก ไม่อาจเข้าใจนัยยะในบทกลอนของพระองค์ได้”

“ข้าหมายถึงพระจันทร์” องค์ชายอธิบาย “อย่าเทียบข้ากับจันทราเลย จันทร์นั้นหมายถึงท่าน ยุนโฮ... แม้ในราตรีอับแสง ท่านจักสว่างไสวเสมอในสายตาข้า... พระจันทร์ของข้า”

ครานั้นเองที่ข้าได้รับรู้ว่าท่านเจิดจ้าเพียงใด

ข้ายังจำได้... มิเคยลืมเลือน...

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

ข้ายังจำได้...

ความอบอุ่นในอ้อมกอดท่าน

ท่อนแขนแกร่งคอยโอบประคอง รสสัมผัสนุ่มละมุนที่ท่านมอบให้

หมื่นแสนคำรักที่พรั่งพรูออกจากริมฝีปาก ยังไม่อาจอธิบายความรักของเราสองได้หมดสิ้น

ริมฝีปากอุ่นชื้นประทับลงดูดซับความอ่อนหวาน ลมหายใจร้อนรวยริน ดวงเนตรขององค์ยุวราชปรือหรี่ชุ่มไปด้วยน้ำ แพรขนตาหนาชื้นแฉะ ทว่าภาพที่ฉายชัดอยู่ทั้งในดวงตา สมอง และสองหัวใจยังคงเด่นชัด

ที่ด้านนอกกระโจมพักแรม แสงดาวบนท้องฟ้ากลาดเกลื่อนดาษดา แต่ดาวนับล้านนั้นก็มิอาจเทียบเทียมโฉมบุคคลตรงหน้าได้เลย

ร่างสูงโอบกอดร่างบางที่กำลังเปลือยเปล่า นอนราบกายสั่นระริกอยู่บนผืนผ้าขนสัตว์หายาก องครักษ์หนุ่มบรรจงมอบจุมพิตเรื่อยไปจนถ้วนทั่วใบหน้าขาว ทะนุถนอมราวสมบัติล้ำค่า ทุกสรรพางตอบรับทุกสัมผัส...ด้วยความรัก คนทั้งสองสอดประสานอุ้งมือเข้าไว้ด้วยกัน กระชับแน่น พร้อมจะเป็นกายเดียวกันไปจนกว่าวันตายจะมาถึง

สองร่างขยับเนิบช้าตามจังหวะรักอ่อนหวานซึ่งเป็นไปตามวิถีแห่งธรรมชาติ ก่อนที่จะค่อยๆ แปรเป็นเร่งร้อนโหยหา ดื่มด่ำกันแทนสัญญารักที่ยังคงมีต่อกันไปอีกตราบนานเท่านาน องค์ชายน้อยส่งเสียงครางรื่นหู ผิวกายที่เพิ่งแตกเนื้อหนุ่มอวลกลิ่นหอมรัญจวนใจ ดวงตากลมโตสีดำสนิทยังคงเปิดลืมเพื่อจ้องดูใบหน้าผู้เป็นที่รักให้เต็มตา สบสายตาเพื่ออธิบายความหมายของหัวใจให้อีกฝ่ายรับรู้ ปลายเล็บทั้งสิบจิกลงบนแผ่นหลังกำยำอย่างไม่ได้ตั้งใจเมื่อความเจ็บปวดเข้ารุมเร้า หากแต่องครักษ์หนุ่มก็มักจะมองใบหน้านั้นด้วยดวงตาอ่อนโยน จูบปลอบซับน้ำตาที่ดวงเนตรทั้งสองอย่างหวงแหน ก่อนจะปรนแรงกระทั้นผ่อนจังหวะรักทุกครั้งไป

อารมณ์รักเสน่หาจากเบื้องลึกภายในจิตใจถูกปลดปล่อยจนถึงขีดสุดพร้อมกัน ยุนโฮทิ้งกายลงนอนเคียงข้างแจจุง ประสานเสียงหอบผะแผ่วให้ล่องลอยอบอวลในซุ้มกระโจมขององครักษ์หนุ่ม ร่างสูงลูบไล้เส้นผมสีดำชื้นเหงื่อสยายแผ่บนพื้นผ้าขนสัตว์อย่างอ่อนโยน แจจุงขยับกายเบียดเข้าหาอีกฝ่าย กอดบุรุษผู้เป็นที่รักแนบชิดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนของเขา

“ข้ารักท่านเหลือเกิน ยุนโฮ”

“ขอพระโอรสโปรดทรงรับรู้... รักของกระหม่อมที่มีต่อพระองค์เองนี้ก็คงไม่ได้ลดหลั่นไปกว่ากันเลย”

ข้ารู้... รู้ดี...

ถึงอย่างไรวันนี้ก็ต้องมาถึง

แต่ขอแค่เพียงได้รักท่าน ขอแค่ได้เป็นคนที่ท่านรัก

ข้าก็หาได้เสียดายชีวิตไม่...

.F I N .