• Baby on Fire •

Title: Go! Daddy
Author: *b.leaf*
Paring: YunJae , Impiled YooSu
Type: AU, Multi-chaptered
Genre: Romance, Comedy, Drama
Rate: PG-13 (with some rudely words)

( Part 05/?? )

คืนเดียวกันนั้นเอง ยุนโฮยังคงนั่งเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตัวโตในห้องรับแขก เปลือกตาอันแสนเมื่อยล้าค่อยๆ กระพริบปริบก่อนจะลืมขึ้นหลังจากแอบงีบพักสายตามาครู่ใหญ่ ท่ามกลางความมืดที่เริ่มโรยแสง มีตำราทฤษฎีไฟฟ้ากำลังเล่มหนักอึ้งเพียงเล่มเดียวอยู่บนตัว แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนกับวันก่อนๆ ที่มีจุงโฮอยู่ในอ้อมกอดด้วย บ้านหลังใหญ่โตทั้งหลังให้บรรยากาศเงียบเหงา เงียบจนมากเกินไปเมื่อต้องอาศัยอยู่เพียงลำพัง

คิดถึงจุงโฮ... ตอนนี้จะหลับหรือยังนะ?

ปัง! ปัง! ปัง!

ไม่ใช่เสียงเวนเดธต้า หรือปืนอาก้ากระสุน 9 มม. แต่เป็นเสียงรัวประตูแรงๆ ที่ไม่แน่ใจว่าผู้เคาะใช้มือหรือขาหน้ากระแทกกันแน่ ปลุกยุนโฮให้ตื่นจากภวังค์ ชายหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจอีกสองสามที ก่อนจะยื่นมือไปกดสวิตช์เปิดไฟ เมื่อแสงสว่างพรึ่บขึ้นก็ทำให้สามารถมองเห็นเวลาจากนาฬิกาโบราณใกล้กับชั้นหนังสือได้อย่างชัดเจน

สามทุ่มครึ่ง... พัสดุ ems แม้จะถูกส่งตรงโดยบริษัทชั้นนำอย่าง FedEX ก็คงไม่รีบขนาดมากันตอนนี้หรอกนะ

ชายหนุ่มลากขาเดินไปยังประตูหน้าบ้าน เกาหน้า เกาคอ แคะจมูก ไปเรื่อยตามประสาหนุ่มหล่อมารยาทดี เหอะ... ยุนโฮเอื้อมมือเกี่ยวด้ามจับประตู ก่อนจะดึงมันให้เปิดออก ทันใดนั้นก็ราวกับประสาทหูกลับมาทำงานได้ดีอีกครั้งด้วยเสียงร้องไห้แสนคุ้นเคยแบบฉบับ จอง จุงโฮ ดังแว๊ดแผดลั่นสั่นประสาทดีนักแล

"ดาดิ๊อ่า! แง๊!!!"

ยุนโฮสะดุ้งโหยง พลางเงยหน้ามองคนอุ้มเด็กที่ยืนน้ำตาเปรอะหน้าไม่แพ้จุงโฮเลยในตอนนี้ "ฮึก...จุงโฮร้องไห้ไม่หยุดเลย ร้องหาพ่ออย่างเดียว ฮึก โฮฮฮฮฮฮฮฮ" เอาเข้าไป ร้องไห้แข่งกันซะงั้น แจจุงผู้ซึ่งอาสาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะเอาจุงโฮไปดูแลให้กลับมาตายรังที่เดิม เขาหอบผ้าหอบผ่อนของเจ้าหนูติดมือมาจนครบ "ฮือ ขอโทษนะยุนโฮ ขอโทษษษษษษษษ"

ยุนโฮยื่นมือไปรับเจ้าหนูพลัง 600 วัตต์มาจากแจจุง พร้อมๆกับที่แจจุงโถมตัวเข้ามาสวมกอดเขาอย่างอดรนทนไม่ได้ เล่นเอายุนโฮอึ้งค้างไปหลายสิบวินาที ปลอบเด็กยังไม่พอยังต้องมาคอยปลอบคนสวย เอาวะ...ในความโชคร้ายก็ยังมีกำไรให้เก็บเกี่ยวบ้างไม่เสียหลาย มือหนาโอบแจจุงเข้ามาลูบหลังปลอบเบาๆ

"ไม่เป็นไรหรอกแจจุง ผมเข้าใจ"

"ขอโทษนะ เสนอตัวช่วยเองแท้ๆ แต่กลับ..ฮ..ฮึก" ไม่ว่าเปล่า แถมยังซุกหน้าเข้ากับไหล่กว้างมากขึ้นอีก กลุ่มผมหนานุ่มติดกลิ่นหอมจางๆ ที่ซุกไซ้อยู่ตรงซอกคอทำเอาสติสตางค์ของยุนโฮเพริดไปได้ไม่น้อย "ต..แต่ไม่ต้องห่วงนะ ชั้นจะเลี้ยงจุงโฮให้ได้ ชั้นจะมานอนค้างกับนาย แล้วจะดูแลจุงโฮให้เองนะ!" ประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างรู้ผิดชอบชั่วดี ทำเอายุนโฮยิ้มออกมาเพราะความน่ารักของร่างบางในอ้อมกอดนี้

คิม แจจุง แสนสวยที่งามทั้งหน้า ทั้งหัวใจ ได้อยู่ใกล้ๆ ก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าหอมหวน แถมยังนุ่มนิ่มน่าจับต้องไปซะทุกส่วนสัด แม้ว่าจะปากคอเราะร้ายไปหน่อยก็เถอะ แท้จริงแล้วใจดีไม่หยอกทีเดียว... ขอบคุณมากนะ แจจุง...

"ขอบใจมาก แจจุง ขอบใจจริงๆ"

.
.
.

"และแล้ว... เจ้าชายกับเจ้าหญิงก็ครองรักกันตลอดไปชั่วนิรันดร์..." แจจุงปิดหนังสือนิทานในมือลง ก่อนที่ริมฝีปากสีกลีบกุหลาบนั้นจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา จุงโฮกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกคนเป็นพ่อซึ่งกำลังกึ่งนอนกึ่งนั่งส่งยิ้มกับสายตาพิฆาตใจสาวใหญ่หวานหยาดเยิ้มมาให้เขา กว่าจุงโฮจะหยุดร้องไห้ จนหลับไปได้ก็เล่นเอาเกือบห้าทุ่มเลยทีเดียว เล่นเอาคนเลี้ยงเด็กทั้งสองหมดแรงไปตามๆกัน

ยุนโฮค่อยๆ วางร่างของจุงโฮลงในเปลเด็ก ก่อนจะจัดการเลื่อนแผ่นกั้นขึ้นมาเพื่อกันไม่ให้เด็กคลานจนตกลงมาเป็นอันตราย ร่างสูงระบายลมหายใจแผ่วๆอย่างโล่งอกที่ในที่สุดก็ผ่านพ้นไปได้อีกวัน เขาหันมาจ้องหน้าแจจุงยิ้มๆ ทำเอาใบหน้าหวานสวยนั้นเรื่อสีเลือดจางๆ ด้วยความเขินอาย

"ลูกนอนแล้ว คุณก็ไปนอนเถอะนะ"

อู๊ยยยยยยย ฟังแล้วขนลุกเกรียวกราว ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลเข้ามาจากปลายเท้า แจจุงถึงกับอึ้งทึ่งเสียวกับน้ำเสียงกระเส่าเย้ายวนของพ่อหนุ่มคนตรงหน้าซะจริงเชียว ให้อารมณ์สามี-ภรรยา กับลูกชายตัวน้อยมากๆ ไม่แปลกใจที่ยุนโฮสามารถเรียนในสาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าได้จนมีผลการดีขนาดนี้ ก็ขยันบริหารไฟฟ้าสถิตย์รอบตัว แปร๊บๆปร๊าบๆ ดึงดูดเพศตรงข้าม (และเพศเดียวกัน) ขนาดนี้ แจจุงแทบจะเสียสติ ลงไปดิ้นพราดๆกับพื้นบ้านอีกซักสองสามรอบ

"แล้วนาย...ไม่นอนเหรอ?" แจจุงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหน่อมแน๊มเหมือนไม่ใช่แจจุง ในขณะที่เดินตามยุนโฮที่จูงมือเขาเข้ามาในส่วนของห้องนอนต้อยๆ มองจากตรงนี้ไปอีกฟากหนึ่งก็จะเห็นห้องนอนที่ในยามนี้มืดสนิทของตัวเองได้อย่างชัดเจน

"ผมจะอ่านหนังสือต่ออีกซักหน่อย คุณนอนก่อนได้เลยครับ" ยุนโฮยิ้มพูด พลางกดไหล่แจจุงให้นั่งลงบนเตียงของเขา

"น..นอนตรงนี้เลยเหรอ ที่ของ..มิสซาลทิสเนี่ยนะ?" ถามไปงั้นเพื่อความแน่ใจ เพราะต่อให้ไล่ตอนนี้ก็สายไปแล้วยุนโฮเอ๋ย แจจุงหัวเราะเสียงลั่นในมโนสำนึก แม้ความละอายในส่วนลึกจะยังไล่บี้ แต่ก็หาได้สามารถเอาชนะแจจุงด้านมืดที่หลบเร้นกายอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจไม่

"ใช่ นอนตรงนี้แหละ ดวอนไม่ว่าอะไรหรอก" มารจิ้งจอกในร่างเทพบุตรยุนโฮกล่าวทิ้งท้าย ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียงให้ดับลง "ฝันดีนะครับ"

"อื้อ สู้ๆนะยุนโฮ"

เป็นคำพูดที่อยากบอกกับร่างสูงมานาน กระทั่งในค่ำคืนนี้ก็ได้พูดสมใจ อยากจะให้ยุนโฮสู้ทั้งเรื่องเรียน แล้วก็เรื่องของจุงโฮ อยากให้ผ่านมันไปให้ได้พร้อมๆกัน... ห่วง... อยากช่วย... อยากให้ได้พักบ้าง... อยากเป็นกำลังใจให้... ไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร แจจุงรู้เพียงอย่างเดียวว่าเขาไม่อยากจะปิดบังความรู้สึกดีๆ เหล่านี้อีกต่อไปแล้ว

เป็นความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อยุนโฮ... ไม่ใช่จุงโฮเหมือนที่เคย...

.
.
.

สวบ!

"อ๊ะ..." ร่างบางกระตุกน้อยๆ ยามเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่รอบกาย ท่อนแขนแกร่งของใครบางคนที่เอื้อมสอดเข้าใต้แขน ก่อนจะรวบเอวของเขาเข้าไปกอดไว้จากทางด้านหลังในยามนี้ทำเอาหัวใจอันเปล่าเปลี่ยวเต้นแรงเป็นจังหวะรุมบ้า หรือรุมบ้ายังน้อยไป? แบบนี้ต้องเรียกรุมกันบ้าสิถึงจะถูก ทำให้แจจุงที่กำลังสะลึมสะลือกลางดึกตื่นขึ้นเต็มตาในบัดดล

ยุนโฮแนบแก้มของเขาเข้าคลอเคลียไล้ปรางแก้มเนียนนุ่มของแจจุงอย่างถือวิสาสะ แต่แจจุงก็ไม่ได้ถือสาเพราะรู้ดีว่าเจ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่ากำลังทำอะไรลงไป เสียงละเมองึมงึมในลำคอยังคงเปล่งออกมาให้ได้ยิน กลิ่นกายที่หอมในแบบแมนๆ ของยุนโฮเล่นเอาแจจุงเสียวสันหลังวาบ ไม่เคยถูกผู้ชายกอดจริงๆ จังๆ ขนาดนี้... ถ้าผู้ชายที่ว่าไม่นับรวมจุนซูอ่ะนะ...

"อ..อืม...จ..จุง...ฮ.."

เสียงละเมอกับลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างใบหูชวนให้อุณหภูมิในร่างกายร้อนวูบวาบไม่คงที่ได้เช่นกัน แจจุงยิ้มขำๆ อยู่กับตัวเองเมื่อคิดว่ายุนโฮคงจะละเมอออกมาเป็นชื่อลูกชายสุดที่รัก แล้วคงเห็นเขาเป็นจุงโฮแน่ๆ ถึงได้กอดแน่นขนาดนี้ แต่แล้วอีกคำที่โปรยออกมาจากริมฝีปากได้รูปน่าจูบ ซึ่งยังไม่หยุดสาละวนอยู่ที่ใบหูก็ชวนให้เลือดร้อนๆ พลุ่งพล่านไม่หยุดหย่อนภายในกาย

"จ..แจจุง...แจ......"

ชัดเต็มสองรูหู ราวกับถูกประกาศออกมาด้วยระบบเสียง Dolby Digital 5.1 แถมทั้งมันยังจะรีเพลย์ไปมาราวกับแผ่นเสียงของรอย ออร์บินสันตกร่อง ไม่รู้หรอกว่ารอย ออร์บิสันได้รับค่าตัวเท่าไรจากการร่วมแสดงเรื่องนี้ แจจุงเขินม้วนต้วนอยู่ภายในอ้อมกอดแสนอบอุ่นต่อไปอย่างลืมตัว...

เขาเลื่อนฝ่ามือเรียวลงไปกุมมืออุ่นหนาของอีกฝ่ายไว้หลวมๆ ไม่ใช่แค่อุ่น...แต่หมายถึงอุ่นไปถึงข้างในจริงๆ ถึงแม้รู้ดีอยู่เต็มหัวอกว่าการนอนนิ่งๆ ปล่อยให้คนตัวโตกอดอยู่แต่ฝ่ายเดียวอย่างนี้มันดูจะขาดทุนไปหน่อยในสายตาของนักเศรษฐศาสตร์ระดับโลก แต่สำหรับนักอักษรศาสตร์ผู้ยังไม่ได้รับปริญญาอย่างแจจุงนี้ มันเป็นการลงทุนแบบได้กำไรทั้งสองฝ่ายต่างหาก

...ฝันดีนะครับ...

ฝันถึงชั้นด้วยล่ะ ยุนโฮ...

.
.
.

ไม่บอกไมรู้นึกว่าตอนนี้กำลังยืนอยู่บนยอดภูชี้ฟ้า ท่ามกลางทะเลหมอกหนาทึบ ไม่ก็กลางวงล้อมของตำรวจที่ปาระเบิดควันเข้ามาสกัดม็อปการเมืองยังไงอย่างงั้น แจจุงยืนนิ่งตัวแข็งเป็นหิน พยายามเหลือบตามองฟ้าบ้าง มองเพดานบ้างไปเรื่อยแก้เขิน เสียงน้ำไหลลงอ่างโจ้กๆ ยังคงดังสะท้อนภายในห้องน้ำบุกระเบื้องชัดเจน ซ้ำร้ายยังกระเทือนไปถึงชั้นในสุดโสตประสาทของเขาอีกต่างหาก

"แจจุง...มาสิ" เป็นเสียงที่เจือแววหยอกล้ออยู่ในทีของยุนโฮ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"มามะ มาม้า" นี่ก็เสียงเชิญชวนที่เอาแต่อยากจะเล่นของจุงโฮ ดังขึ้นมาจากที่ที่พ่อมันอยู่นั่นแหละ

"ไม่" แจจุงยื่นคำขาด เล่นเอาทั้งพ่อทั้งลูกทำปากยื่น ใบหน้าหวานแดงซ่านซับสีเลือด มือไม้ที่มีแค่สองแต่ก็ดูจะเกะกะเหลือเกินนี้ไม่รู้จะเอามันไปวางไว้ที่ไหนได้ นอกจากบิดๆ ดึงๆ ชายเสื้อนอนของตัวเองคลายความขัดเขิน

"อายอะไรกันน้า ผู้ชายทั้งนั้น แถมโตๆกันแล้วด้วย..."

"ก็เพราะโตๆ กันแล้วนั่นไง ถึงต้องอายน่ะ อ๊ะ! ยุนโฮ!" ไม่ทันขาดคำ ร่างทั้งร่างที่ทั้งเล็กและบอบบางกว่ามากก็ถูกดึงเข้าไปกอดอย่างหมดทางขัดขืน พร้อมๆกับที่มือเหนียวหนึบประดุจอ๊อกโตปัสตัวโตๆ โอบข้ามมาปลดกระดุมเสื้อของแจจุงออกทีละเม็ด... แผ่นหลังที่สัมผัสแนบอยู่กับแผ่นอกและท่อนล่างที่เปลือยเปล่าโดยสมบูรณ์ของยุนโฮ เรียกความรู้สึกวูบๆ วาบๆ พิลึกให้เข้ามารบกวนในจิตใจอีกครั้งแล้ว อึ๋ย... "ไม่เอานะ ยุนโฮ!"

"ทำไมล่ะ? จุงโฮรออยู่นะ ใช่มั้ยลูก?"

"มามะ ดาดิ๊ คิกๆๆ"

พรึ่บ!

หมดกัน หมดเนื้อหมดตัวเลยตู... แจจุงยกฝ่ามือขาวทั้งสองข้างขึ้นปิดใบหน้า ความร้อนที่ส่งผ่านไปยังผิวเนื้อนี่สามารถดันปรอทแตกได้ง่ายๆ ตั้งแต่เกิดมาเคยแต่อาบน้ำกับพี่สาวแปดคนสมัยเด็กๆ ไม่เคยอาบน้ำกับผู้ชายที่..เอ่อ...โตขนาดนี้เฟ้ย!

หลังจากปลดเปลื้องอาภรณ์ของคนตรงหน้าได้สำเร็จ ยุนโฮก็ระริกระรี้ลากแจจุงไปลงอ่างอาบอบนวด เอ้ย อาบน้ำด้วยกัน เจ้าหนูจุงโฮดูจะมีความสุขที่ในเช้าวันนี้มีเพื่อนเล่นเพิ่มขึ้น สนุกสนานอยู่กับการบีบพุงเป็ดสีฟ้าตัวใหม่ที่แด๊ดดี้เพิ่งซื้อให้จนสายน้ำเย็นๆ ฉีดออกมาจากปาก เป็ดพ่นน้ำ... ไอเท็มใหม่ที่ใช้เบี่ยงเบนความสนใจลูก ระหว่างนั้นคุณพ่อก็จะได้... หุ หุ หุ

"แจจุง ลงมาสิครับ จะยืนอยู่ให้ผมเห็น...ทำไม?"

เออเฮ้ย! จริงสิ!!!

ทันทีที่ยุนโฮพูดจี้จุด แจจุงก็ทิ้งตัวโครมลงในอ่างน้ำทันทีอย่างไม่ต้องทำอิดออดเหนียมอายอีกต่อไป แต่ใจเจ้ากรรมดันทำให้เจ็บช้ำ สมองที่เกือบจะขาวโพลนไปแล้วทั้งหมดเพิ่งนึกได้ว่าทิ้งน้ำหนัก นั่งลงมาเต็มๆอย่างนี้ ก็เข้าทางเจ้าจิ้งจอกนี่พอดีเลยสิ โอ้ยะโฮวาห์! นั่งตักมันพอดี!!

"โอ๊ะ!" ยุนโฮทำทีเป็นใสซื่อเพื่อให้เหยื่อตายใจ ผิดจากหนวดอ๊อกโตปัสที่วาดหมับจับแจจุงไว้ไม่ให้หนี ร่างบางดิ้นขลุกจนน้ำแตกกระจาย สร้างคลื่นลูกยักษ์เกิดภายในอ่างอาบน้ำขนาดย่อมเยานี้ให้จุงโฮได้โต้คลื่น

"ย..ยุนโฮ..." ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งเบียด ยิ่งสู้ก็ยิ่งจะทวีความเหนื่อยอ่อนให้ร่างกายที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ ซึ่งตื่นในที่นี้ไม่ได้มีความหมายแฝงอื่นใดนะเอ้อ กระทั่งแจจุงอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนแข็งแรงคร้ามไอแดดของยุนโฮในที่สุด

"ก็ไม่รู้จะหนีไปไหน ยังไงก็ไม่พ้นอยู่ดี" เป็นธรรมดาของผู้ชนะนิสัยเสียที่จะเอ่ยเยาะเย้ยผู้แพ้อย่างหมดรูป แจจุงทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้คนตัวโตกอดเขาไว้อย่างนี้ แม้ว่าจะยังอายอยู่ก็ตามที

"ล..ลามกที่สุดเลย" สบถออกมาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูจะขัดกับคำพูดอยู่ซักหน่อย จั๊กจี้นิดๆ เมื่อยุนโฮเกยปลายคางเปียกลงบนไหล่บางจนร่างของคนทั้งสองแนบชิดกันแทบจะทุกส่วนสัด

แจจุงตีน้ำในอ่างให้เกิดฟองแก้เขิน ก่อนจะกวักน้ำชโลมอาบให้กับจุงโฮที่เอาแต่ลอยเท้งเต้งอยู่ในห่วงยางไม่ได้สนอกสนใจแด๊ดดี้กับหม่ามี้เท่าไรนัก บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองนักหรอกที่ปล่อยให้ยุนโฮทำอะไรตามใจแบบนี้ เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แถมมิสซาลทิสก็คนรู้จักมักจี่ อย่างน้อยก็ควรที่จะให้เกียรติเจ้าหล่อนบ้าง แต่ก็ไม่รู้ทำไมอีกเช่นกัน... ทุกครั้งที่นึกถึงเสียงละเมอกับใบหน้ายามหลับไร้พิษสงของคนคนนี้ แจจุงก็เป็นอันต้องยอมให้หาเศษหาเลยอยู่เรื่อยไป

เสียเปรียบทั้งขึ้นทั้งร่องเลยล่ะ โบแจ...

"นี่ยุนโฮ..."

"หืม?"

"นายจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยใช่มั้ย?"

"เอ๋?"

"นายกับจุงโฮจะอยู่ที่นี่ ที่บ้านหลังนี้ ใกล้ๆชั้น...ตลอดไปใช่มั้ย?" ถ้าหากยุนโฮได้เห็นสีหน้าของแจจุงในยามนี้คงอดไม่ได้ที่จะกระชากเข้ามากอดไว้แน่นๆ แต่เพราะด้วยไม่เห็นจึงไม่รู้เลยว่ามันน่ารักขนาดไหน

ผิวขาวดุจหิมะเรื่อสีชมพูอ่อนๆ เมื่อต้องน้ำอุ่น กลิ่นหอมจางๆ เหมือนกลิ่นดอกไม้กรุ่นอวลติดจมูก แจจุงที่กำลังครางหงุงหงิงอยู่ในอ้อมกอดนี้ หากฉลาด...เป็นใครจะอยากปล่อยไปกันล่ะ?

"ไม่แน่..." ยุนโฮตอบ พลางสอดกระชับอุ้งมือประสานกับมือเรียวสวยของแจจุงไว้

"ท..ทำไมล่ะ?"

"หมายถึงจุงโฮน่ะ...ไม่แน่... แต่ผม...อยากจะอยู่ที่นี่ตลอดไป...จริงๆนะ"

มือขาวแทรกไล้ภายในกลุ่มผมสีน้ำตาลที่กำลังเปียกชุ่มของชายหนุ่ม ลูบเบาๆ ก่อนจะประคองให้ศีรษะนั้นลดต่ำลงมาใกล้กันยิ่งขึ้น ปลายจมูกโด่งซุกลงกับไหล่บอบบางและซอกคอขาวยวนใจของคนตรงหน้า

งามมาก...เสียจนไม่อยากจะผละออกไปจากที่ตรงนี้ หวานมาก...จนต้องการสัมผัสที่ลึกซึ้งกว่า อุ่นเกินไป...อุ่นจนอยากได้มาครอบครองไว้ทั้งหมด รู้ดีว่าผิด...แต่ก็ยังยินดีจะทำผิด เหตุผลเพราะอะไรนั้นล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจ

.
.
.

วันทั้งวันผ่านพ้นไปอย่างแสนสบายใจยุนโฮอย่างที่สุด เพราะนอกจากจะมีคนคอยดูแลพัดวีเจ้าหนูจุงโฮให้ ทิ้งเวลามากมายให้เขาได้อ่านหนังสือสอบอย่างเต็มที่ แล้วยังไม่วายได้รับความหวังดีแบบคอมโบเซ็ตในรูปของอาหารเช้า กลางวัน และมื้อดึกอันโอชะเป็นลาภปากไป ฝีมือทำอาหารแจจุงนี้เข้าขั้นภัตตาคารระดับห้าดาวเลยก็ว่าได้ ทำเอาวันนี้คุณพ่อคนเก่งดูจะเจริญอาหารมากเป็นพิเศษ

แจจุงค่อยๆ เอนกายลงบนเตียงนอน พร้อมๆกับร่างฉบับกระเป๋าของจุงโฮ เจ้าตัวเล็กโอบขวดนมที่ว่างเปล่าไปเรียบร้อยแล้วไว้ไม่ยอมปล่อย ราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าที่ถ้าปล่อยไปป่าป๊าจะแย่งเอาไปดูดยังไงอย่างงั้นแน่ะ ดวงตากลมๆ ค่อยๆปรือจนกระทั่งปิดลงในที่สุด แจจุงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าหนูน้อย 600 วัตต์สิ้นฤทธิ์ลงจนได้ อีกหนึ่งวันอันแสนวุ่นวาย ทว่า...สุขจนล้นใจ

เหยียดร่างบางๆของตน ก่อนจะล้มตัวนอนใกล้กับจุงโฮ แจจุงค่อยๆหลับตาลงบ้างอย่างเหนื่อยล้า ตลอดวันก็เอาแต่โหวกเหวกโวยวายบ้าตามเด็กไปด้วย เป็นยอดมนุษย์ เป็นผู้ผดุงความยุติธรรม เป็นแม่ทัพ เป็นตำรวจ... เป็นแม่...แม่ของจุงโฮ เป็นคนที่จุงโฮเรียกด้วยคำที่มีความหมายที่สุดคำนี้

พื้นเตียงที่จู่ๆ ก็ยุบยวบฉุดแจจุงให้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เป็นตัวโตๆ ของยุนโฮนั่นเองที่กำลังคืบโผเข้ามารวมวงด้วย ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปิดโคมไฟให้ดับลง ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนพื้นที่ที่ว่างอยู่ แม้ว่าภายในห้องจะมืดสนิทแล้ว แต่แสงของดวงจันทร์สีนวลกับไฟจากภายนอกก็ยังคงฉายอยู่ ทำให้แจจุงสามารถมองเห็นดวงตาวาววับที่มองมายังเขาไม่วางได้ชัดเจน ยุนโฮก้มลงจูบเบาๆ ที่หัวเหน่งๆของจุงโฮ พลางโอบแขนกอดลูกชายแต่ยังไม่วายมือยื่นมือยาวมาจนกอดรวมเขาไปด้วย

แจจุงมองเห็นรอยยิ้มของยุนโฮ เห็นสายตาของยุนโฮ เห็นสิ่งที่ยุนโฮพยายามจะบอกกับเขาผ่านทางสายตาคู่นั้น... รอยยิ้มอ่อนหวานผุดขึ้นบนใบหน้าสะสวย พร้อมๆ กับที่แจจุงโอบแขนเข้ากระชับกอดจุงโฮ และแน่นอนว่าเป็นการกอดตอบคุณพ่อของจุงโฮไปด้วยในเวลาเดียวกัน ก่อนที่คนทั้งคู่จะผล็อยหลับไปด้วยกันด้วยความรู้สึกปรอดโปร่งในทั้งสมองและหัวใจ

แมงดงแมงดาอะไรกัน... มีซะที่ไหน?

แถวนี้...มีแต่ผีเสื้อเท่านั้นล่ะ

ผีเสื้อกับดอกไม้... ไม่ว่าเมื่อไรก็เป็นของคู่กัน

////////////////////////////////////// TBC...