• Baby on Fire •

Title: Go! Daddy
Author: *b.leaf*
Paring: YunJae , Impiled YooSu
Type: AU, Multi-chaptered
Genre: Romance, Comedy, Drama
Rate: PG-13 (with some rudely words)

( Part 03/?? )

เช้าวันอากาศแส๊นสุดจะสดใสสำหรับยุนโฮ

เอ้ก อี๊ เอ้ก เอ้กกกกกกกกกกกก!

เสียงนกน้อยไก่ฟ้าพระยาลอขันรับยามเช้า ราวกับยิ้มรับดวงตะวันดวงกลมอันกำลังยินแสง

วี๊ดดดดดดดดดดด ตู้ม!

เอ่อ.......

ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

อ่า...................

แกร๊กกกกก ครืดดดดดดดด ครืดดดดดดดดดดดดด

โอ่.................................

วะ วะ วะ เว๊ก อัพพพพพพพพพ! เว๊ก อัพพพพพพพพพพพพพ!

เอิ่ม............................................

ไม่ใช่เสียงนกกาแล้วล่ะ เป็นเสียงมโหรีนาฬิกาปลุกชุดใหญ่ของพ่อหนุ่มเขา ยุนโฮงัวเงียลุกขึ้นใช้หลังมือขยี้ดวงตาตี่เล็กที่เจ้าตัวภาคภูมิใจนักหนาว่ามันคือดวงตาอันแสนเซ็กซี่ หาได้ใช่ดวงตาเหล่าเจ่กหงีที่เพื่อนต่างชาติมักกล่าวหาไม่ เขายิ้มออกมาจางๆ เมื่อหันไปมองที่ข้างกายซึ่งในยามนี้ยุ่งเหยิงราวกับผ่านศึก Wrestlemania มาแล้ว 22 ครั้ง และพบว่าบนพื้นที่ข้างกายนั้นปราศจาคร่างของมิสซาลทิส

"ดวอนครับ" ยุนโฮร้องเรียก พลางเอื้อมมือไปกดหยุดการแผดคำรามของเหล่านาฬิกาปลุกในคอลเล็คชั่นของเขาทีละตัว กระทั่งมันเงียบลงทั้งหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับการตอบรับจากผู้ที่ถูกเรียก

ร่างสูงหยัดกายขึ้นยืน ก่อนจะตลบผ้าห่มทิ้งอย่างไม่ใยดี พลันพาเอาร่างกายใหญ่โตของตัวเองวิ่งตัวปลิวลงมายังชั้นล่าง "ดวอน ดวอนคร้าบบบบบบบบ"

เงียบ...

เมื่อเหมือนกับว่าเรียกเท่าไร ก็ดูจะไม่มีวี่แววของเสียงสะท้อนกลับ ยุนโฮจึงงัดไม้เด็ดสุดท้ายออกมา ชายหนุ่มสูดหายใจฟืดใหญ่เข้าจนเต็มปอด ก่อนจะปลดปล่อยเสียงคำรามครูดลำคอแบบฉบับฮาร์ดคอร์ "ดวอนนนนนน!" เป็นเสียงของยุนโฮตัวจริงเสียงจริง หาได้ใช่ คอรี่ เทย์เลอร์ นักร้องนำวง Slipknot ไม่ คลื่นเสียงที่เปล่งออกมานั้นสร้างแรงสั่นสะเทือนได้ถึง 7.3 ริกเตอร์

แต่ก็ยังไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากเจ้าของชื่อ ยุนโฮวางเท้าลงเต็มฝ่าเท้าที่ชั้นล่างของบ้าน ก็พบเพียงแค่ร่างเล็กๆของจุงโฮนั่งเล่นตุ๊กตายางอยู่ตรงพรมหน้าโทรทัศน์ หนูน้อยหันหน้ามามองคนเป็นพ่อตาแป๋ว ก่อนจะส่งตุ๊กตายางเข้าปากไปกัดอย่างดุเดือดเลือดพล่าน เรียกรอยยิ้มขำๆจากยุนโฮได้ไม่น้อย ชายหนุ่มตรงเข้าไปอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาซบอก

"หม่ามี๊ไปแล้วเหรอ? ทิ้งจุงโฮไว้คนเดียวได้ยังไงเนอะ" เขาบ่น มองออกไปนอกหน้าต่างหน้าบ้านก็พบว่ารถสปอร์ตคันงามไม่ได้อยู่ที่ที่มันเคยอยู่แล้ว ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องปกติมาก ทุกๆวันยุนโฮจะตื่นมาและพบว่าที่ข้างกายว่างเปล่า ดวอนจะออกไปทำงานแต่เช้า แล้วกลับมาในเวลาดึกมากบางทีก็เช้าของอีกวัน บ้านของพวกเขาที่นิวเจอร์ซี่ย์จึงจำเป็นต้องมีพี่เลี้ยงสำหรับดูแลจุงโฮในเวลาที่เขาต้องไปมหาวิทยาลัย แต่แล้วตอนนี้ล่ะ? จะทำยังไงกับเจ้าตัวน้อยล่ะนี่

คงไม่พ้นโดดเรียนอีกวัน...

วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่มิสซาลทิสจะอยู่ในเกาหลี หล่อนจะต้องเดินทางไปทำงานที่อิตาลีในวันพรุ่งนี้ ดีไซเนอร์สาวเก่งอย่างเธองานรัดตัว ทำงานหัวเป็นเกลียวตัวแทบกลายเป็นน็อต หน้าที่ดูแลลูกชายคนเดียวจึงตกเป็นของผู้เป็นพ่อที่มีอายุเพียงแค่ 20 ปี ยุนโฮถอนหายใจออกมายาวๆ อีกครั้ง เพียงเท่านี้ก็รับรู้ถึงความลำบากที่กำลังจะมาเยือนเขาในอนาคตซะแล้ว

กระชับกอดลูกชายให้อยู่ในท่าพาดไหล่ "อาบน้ำกันดีกว่า" พึมพำเบาๆ ก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะคิกของลูกชายแทนการสนับสนุน ยุนโฮเดินไปคว้ารีโมตคอนโทรล์ขึ้นมา ก่อนจะกดปุ่มสีแดง ON แผ่นซีดีแผ่นโปรดที่ถูกใส่คาเครื่องเสียงสเตอริโอราคาแพงเอาไว้จึงประกาศจุดยืนผ่านลำโพงบุใยแก้วอย่างดี

...Metalica...

น่าเศร้าที่ผู้ชายคนนี้ใช้ Metalica กล่อมลูก... แถมเจ้าตัวน้อยยังดูจะชอบอกชอบใจสะบัดหัวเต้นใหญ่ ก่อนจะถูกคนเป็นพ่ออุ้มหายเข้าไปในห้องน้ำ

รองน้ำจนเต็มอ่าง ก่อนจะตรวจให้แน่ใจว่าน้ำจะไม่ร้อนจนลวกผิวบอบบางของเจ้าหนู ยุนโฮหย่อนร่างเล็กๆล่อนจ้อนของจุงโฮลงไปลอยในอ่าง เด็กน้อยว่าง่าย ดูจะไม่ขัดขืนปัดป้องความสะอาดเหมือนเด็กทั่วไป แถมยังดูจะมีความสุขเหลือเกินเมื่อวันนี้ได้อาบน้ำกับแด๊ดดี้สุดที่รัก จุงโฮถือตุ๊กตายางเป็ดน้อยตัวเหลืองอ๋อยที่กำลังลอยน้ำ ก่อนจะ...กัดมัน เอิ่ม...ใช่ กัด กัดๆๆๆ จนน่าสงสารเป็ด

ยุนโฮเองเมื่อเห็นว่าพร้อมก็ก้าวขาตามลงอ่างไปด้วยชุดวันเกิด ถือคติว่าเกิดมาแต่ตัว ตายก็ตายแต่ตัว จะอายลูกทำไม๊ ตัวโตๆหล่นจ๋อมลงไปในอ่างทำเอาน้ำที่รองไว้เต็มกระฉอกหายไปหลายลูกบาศก์ แล้วลากห่วงยางที่มีจุงโฮเกาะอยู่ตรงกลางเข้ามาหาตัว ลูบน้ำอุ่นลงบนผิวบอบบาง

"เฮ้อ..." ยุนโฮถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย ผิดจากจุงโฮที่ดูจะไม่ได้รับรู้ความหนักใจของผู้เป็นพ่อ เจ้าหนูยังคงกัดกินน้องเป็ดต่อไป "ไม่อยากเอาจุงโฮไปฝากที่สถานรับเลี้ยงเลยนะ แต่แด๊ดดี้จะโดดเรียนอย่างนี้ทุกวันไม่ได้" ถึงตรงนี้ก็อุ้มเจ้าตัวเล็กออกมาจากห่วงยาง แล้วรวบเข้ามากอดแนบอก "ใครจะเลี้ยงจุงโฮได้ดีเท่าแด๊ดดี้ ใครจะรักจุงโฮเท่าแด๊ดดี้ล่ะ... จริงมั้ยลูก?"

"ดาดิ๊ ดาดิ๊" รายนี้ก็ดูจะไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยังคงเอามือตีน้ำจนเกิดฟองฟ่อดๆ แล้วยังร้องเรียกให้พ่อดูผลงานอีกแน่ะ

"เฮ้อออออออ" คุยกับเด็กแล้วเหนื่อย ยุนโฮอุ้มจุงโฮให้กลับไปลอยละล่องอยู่กับห่วงยางสีส้มแปร๋นแหรนของเขาตามเดิม ก่อนจะเหยียดตัวนอนแช่น้ำสบายๆในอ่างน้ำอุ่น จุงโฮยังเด็ก ยังไม่รู้เรื่องอะไร ถึงแม้ว่าอยู่ด้วยแล้วจะทำให้คนเป็นพ่ออย่างเขาสบายใจได้ทุกครั้ง แต่ก็คงไม่สามารถรับรู้ถึงความหนักใจในตอนนี้ของเขาได้

"จุงโฮ..."

"อื๊อ?" หันมามองยุนโฮด้วยดวงตากลมๆโตๆ

"หยุดกัดพี่เป็ดซักทีสิ"

"แอ่ แอ๊" พ่อหนูครางอย่างขัดใจ พลางดึงพี่เป็ดตัวเหลืองไปซ่อนไว้ไม่ให้พ่อเห็น

"พี่เป็ดเจ็บแย่แล้วนะลูก" ช่างเป็นน้ำเสียงที่ฟังดูเหนื่อยอ่อนและท้อแท้ชีวิต แล้วเมื่อเขาเอื้อมมือไปหวังจะกู้ภัยเป็ดยางลอยน้ำตัวนั้นก็ถูกลูกชายขู่ฟ่อๆใส่เข้าให้

"แง่ง" แล้วไอ้หนูจุงโฮก็กัดเป็ดต่อไปอย่างเมามัน

เด็กหนอเด็ก... เห็นแล้วอยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งจังนะ ไม่ต้องเครียดอะไร ไม่ต้องมีอะไรให้คิดมาก กินอิ่ม เล่นจนเหนื่อย แล้วก็นอนหลับปุ๋ย สบายจะตายชัก "เฮ้ออออออออออออออออ" ถอนหายใจออกมาอีกยาวๆจนสุดลม พร้อมๆกับเหยียดแขนไปด้านหลังคลายความเมื่อยล้า กระทั่งสัมผัสถึงความเย็นชื้นปนขมปี๋ที่ริมฝีปาก ยุนโฮจึงได้เปิดดวงตาขึ้น

"อะไรลู..ก...อั่ก" ก่อนจะพบว่าจุงโฮกำลังยื่นตุ๊กตาเป็ดที่เต็มไปด้วยน้ำลายมาแตะๆที่ริมฝีปาก และทันทีที่ผู้เป็นพ่อเปิดปาก พ่อหนูก็เอาพี่เป็ดยัดปากป่าป๊าแมนอย่างแรง อารมณ์ว่า 'กัดสิพ่อ จะได้หายเครียด แฮ่...'

"อ..อั่ก....จ..จุงโฮ"

"คิกๆๆ"

จอง จุงโฮ อายุหนึ่งขวบกับอีกสองเดือน วัยน่ารักน่าชัง ฟันน้ำนมกำลังขึ้นทีเดียว อาการคันเขี้ยวจะมีบ้างก็คงไม่แปลก

แต่...คุณพ่อคงไม่คันเขี้ยวกับหนูด้วยหรอกนะไอ้หนู!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เอามันออกไปนะจุงโฮ ไม่อ๊าวววววววววววววววววว"

.
.
.

โครม!

จุนซูกับยูชอนสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆ กระเป๋าสะพายสีขาวใบคุ้นก็ถูกโยนจนปลิวมาตกโครมอยู่บนโต๊ะม้าหิน ทำเอาร่างทั้งสองร่างที่กำลังปรนิบัติพัดวีกันอยู่นั้นจำต้องแยกออกห่างกันในทันที เงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของเพื่อนหน้าสวยแล้วก็เป็นอันต้องผวา แจจุงผู้ซึ่งขออนุญาตตื่นสายแล้วบอกว่าจะตามมาที่คณะทีหลังเนื่องด้วยเมื่อคืนนอนไม่พอ ในยามนี้มีสภาพสะบักสะบอมราวกับเพิ่งเหยียบกับระเบิดมาสามสี่กับ ผ่านสงครามติมอร์ สงครามอ่าวเปอร์เซีย สงครามจีนมองโกล สงครามแย่งบ่อน้ำมันระหว่างอิรักกับสหรัฐ รวมถึงสงครามโลกมาแล้วทั้งสองครั้ง แถมยังท่าเดินกะปลกกะเปลี้ยราวกับจุดศูนย์ถ่วงไม่เข้าที่ ทำเอาทั้งยูชอนและจุนซูอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าออกมาพร้อมเพรียงอย่างสังเวชในหัวอก

ผมยาวสลวยสีดำขลับที่เคยเรียบเนี๊ยบของ คิม แจจุง กระเซอะกระเซิง ใต้ตาบวมช้ำราวกับอมทะเลสาปเดธซีเอาไว้ แล้วยังมิวายดำคล้ำร่วงโรยราวกับถูกต่อยมาอีกสี่ห้าหมัด แจจุงเอ๋ย...ใครมันช่างใจยักษ์ กล้าทำกับนายเช่นนี้

"อดนอนอีกแล้วเหรอ แจจุง?" จุนซูผู้รักเพื่อนเอ่ยถามขึ้นก่อนเป็นการนำร่อง ก่อนที่ยูชอนจะช่วยเสริม

"แล้วเมื่อเช้าไม่ได้นอนต่อหรือไง?"

"นอน" น้ำเสียงที่เคยหวานกังวานใสกลับตีบแตกราวกับกระเทยเจ็บคอ แจจุงค่อยๆหย่อนเรือนร่างอ่อนเปลี้ยของตนลงนั่งบนม้านั่ง "แต่...ไอ้เวรที่ไหนไม่รู้ดันตื่นมาเปิดเพลงโล้งเล้งปลุก สรุปก็ไม่ได้นอน" เอ่อ...ไอ้บ้าที่ว่านั่นเปิดเพลง Metalica หรือเปล่าจ๊ะแจจุง

"แกนี่มันไม่มีดวงเรื่องนอนจริงๆนะ ฮ่ะๆๆ" ยูชอนตบโต๊ะป้าบๆ หัวเราะสะใจไร้กาลเทศะ จนเจอสายตาจิกขวับๆ แจกค้อนให้อีกหลายด้าม

"เงียบปากไปเลยไอ้หนูผี" แจจุงแหว พลางเหยียดนิ้วชี้กรีดกรายไปจิ้มศีรษะโหนกของยูชอนราวกับรังเกียจ "ใครจะมีไปดวงเรื่องนอนเหมือนแกเล่า นอนซะเสียงดังลั่น ตูหนวกหู!"

"ง่าาาาา แจจุง อย่าโกรธเลยน้า ชั้นบอกยูชอนแล้วแต่ยูชอนไม่เชื่อเลยอ่ะ อย่าโกรธชั้นเลยนะ โกรธยูชอนคนเดียวพอแล้ว" จุนซูกระโจนข้ามฟาก เปลี่ยนที่นั่งมานั่งข้างแจจุง พลันเกาะแข้งเกาะขาเบียดแก้มเข้าไปถูไถไหล่เพื่อนรัก ยังไม่พอ อีหนูยังโยนบาปที่ก่อไปให้ยูชอนรับผิดไว้แต่เพียงผู้เดียว

"อือ ไม่โกรธจุนซูหรอก" แจจุงลอยหน้าตอบ ก่อนจะลูบหัวจุนซูปอย มีเพื่อนเหมือนเลี้ยงแมว...เรียกเหมียวๆก็มา

"อ้าว ซะงั้นเลย!?" ยูชอนผู้พิทักษ์ความยุติธรรม ด้วยเกียรติของนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ เมื่อพบเจอเรื่องอยุติธรรมเช่นนี้แน่นอนว่าต้องรับไม่ได้ ไต้ท้าวเปา เอ้ย ยูชอนร้องออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นักที่โดนเหมาว่าผิดอยู่แต่ฝ่ายเดียว หาได้สำนึกไม่ว่าต้นตำรับความอยุติธรรมเนี่ย มันเองนี่แหละตัวดี

"ก็เอออ่ะดิ แกผิดเต็มประตูเลยยูชอน ฟ้าดินเป็นพยานเว้ย ถ้าแกไม่ลามก จุนซูก็ไม่ร้องดังขนาดนั้นหรอกน่า"

"สามหาว!" ยูชอนฟาดมือตบโต๊ะ "สามหาวแล้วคิม แจจุง มันใช่คืนแรกซะที่ไหน ที่แล้วมาก็เห็นนายนอนหลับอุตุได้ตั้งแต่หัวค่ำยันบ่ายนี่หว่า วันนี้จะมาโทษชั้นเรอะ หนอยๆ จะมากไปหน่อยแล้วแก"

"บัดซบ!" ป้าบ! แจจุงวาดแขนตบโต๊ะบ้างอย่างไม่ยอมกัน "ข้ามีตาแต่หามีแววไม่ ไม่น่าเลือกคบคนอย่างแกเป็นเพื่อนเลยไอ้ยูชอน"

"แล้วแกล่ะดีซักเท่าไร! ขี้โวยวาย ด่าคนเป็นผักปลา หาได้มีความอ่อนหวานไม่"

"อุวะ! บังอาจจจจจจจ!"

"เลือดต้องล้างด้วยเลือดล่ะงานเน้~~"

"โว้ยยยยยยยยยย หวางเฉา หม่าฮั่น จางหลง เจ้าหู่ เอามันสองคนไปประหารรรรรรรรร" สุดแล้วที่หัวใจดวงน้อยๆจะทานทน จุนซูตบโต๊ะบ้างตามแฟชั่น ก่อนจะแหวดเสียงคำรามลั่นประกาศหยุดสงครามหนังจีนกำลังภายในของเพื่อนรักและแฟนหนุ่ม ทำเอาผู้คนแถวนั้นหันมาจ้องพวกเขาเป็นตาเดียว "จนแล้วจนรอดก็เพื่อนกันอยู่ดี ชั้นเห็นพวกนายตีกันอยู่ทุกวันแต่ไม่เห็นจะเลิกคบกันจริงอย่างว่าเลยนี่ จะเถียงกันให้ได้อะไรขึ้นมาเนี่ย"

ยูชอนผู้ซึ่งค้างเติ่งอยู่ในท่าหนุมานเหยียบลงกา เมื่อถึงขั้นโดนแฟนสาวตวาดเสียๆหายๆแบบนี้ก็เลยจำต้องสงบลง แจจุงที่อยู่ในท่าสุครีพหักฉัตรเองก็เช่นกัน ใช่สินะ...เป็นทหารของพระรามกันทั้งนั้น จะตีกันเองทำไม เย้ยยยย ไม่จ๊าย!

"เออว่ะ ขอโทษที"

"ขอโทษด้วยละกัน" พยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะตบไหล่กันคนละทีสองที เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ความเคลื่อนไหวที่เคยหยุดนิ่งช็อคซีนีม่าของคนละแวกนั้นก็กลับมาเป็นปกติเช่นเดิม

"นี่ๆ แทนที่จะทะเลาะกัน วันนี้เราไปช็อปปิ้งกันดีกว่า ได้ข่าวว่ากำลังลดราคาเลยล่ะ ฮิๆ" จุนซูว่า ดวงตากลมๆเป็นประกายเมื่อนึกถึงสินค้าราคาประหยัด เรียกความสนใจของเพื่อนๆให้กลับมาที่ตนได้อีกครั้ง "ไหนๆวันนี้ก็มีเรียนแค่วิชาเดียว ใช่มั้ย? ยูชอนล่ะ ว่างหรือเปล่า?"

"อื้อ ว่าง วันนี้อาจารย์ไม่อยู่ล่ะ เค้าเลยงดสอน"

"ดีเลย! งั้นเราไปเที่ยวกันนะแจจุง นะ...น้า..."

แจจุงนิ่งไป พยายามใช้สมองที่กำลังเออร์เรอร์ยกกำลังสองของตนครุ่นคิด อันที่จริงเลิกเรียนแล้วก็อยากจะกลับบ้านไปนอนต่อหรอกนะ แต่เห็นสายตาเว้าวอนประกอบกับลูกอ้อนร้อยแปดกระบวนท่าของเพื่อนคนนี้แล้วก็ขัดใจไม่ได้จริงๆ เมื่อวานก็ผิดสัญญาไปทีหนึ่งแล้ว วันนี้...คงถึงเวลาไถ่โทษแล้วสินะ

"อ..อื้ม ก็ได้ ไปก็ไป"

.
.
.

เสื้อผ้าในกระบะลอยละลิ่วปลิวลมมาตกลงกลางกะบาลของพ่อยอดชายนายยูชอน ในขณะที่จุนซูผู้ที่ปกติแล้วแสนจะเรียบร้อยน่ารัก ในยามนี้นัยน์ตากลับฉายแววเหี้ยมเกรียมพิกล จุดมุ่งหมายของเขาล็อคเป้าอยู่เพียงแค่กระบะเสื้อผ้าลดราคา 80% เท่านั้น มือเล็กๆกับท่อนแขนที่แสนบอบบางพุ่งตรงเข้าจาบจ้วงอย่างดุเดือด ตบตียื้อยุดฉุดกระชากจากฝ่ามือเหนียวหนึบของบรรดาแม่บ้านที่กำลังรุมแย่งสินค้า เปรียบประดุจฝูงซอมบี้ที่หิวโหยในแร็คคูนซิตี้ จนยูชอนเองที่แอบยืนทำตัวลีบตีบติดกับฝาผนังจนแทบจะกลืนกลายเป็นเนื้อเดียวอยู่ห่างๆ อกสั่นขวัญแขวนเลยทีเดียวเชียว

เหลือบหน้าชะแง้คอหาสหายสนิท คิม แจจุง ก็ไม่รู้ว่าหายวับไปอยู่ ณ แห่งหนใดภายในห้างใหญ่ๆ แห่งนี้ ยูชอนถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ เขาไม่ใช่พวกสาวๆ ที่จะสามารถเดินจับจ่ายโน่นนี่ได้เป็นวันๆหรอกนะ แถมในสถานการณ์ที่ต้องตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของฝูงมฤตยูเมืองห่าผีเช่นนี้อีก น้ำตาหนุ่มเสี่ยวข้าวเหนียวนึ่งก็แทบจะตกใน ฮึก ฮึก

"จ..จุนซู" ส่งเสียงที่มีความเข้มประมาณ 0.001 เดซิเบล พลางเอื้อมมือสะกิดไหล่คนรัก แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมีเพียงกองเสื้อผ้าลดราคาที่จุนซูโยนมาให้

"ถือไว้! อ๊ากกกกกกก ปล่อยนะป้า ชั้นจะเอาตัวนั้น"

เหงื่อแตกซิกๆ ยูชอนแทบไม่เชื่อในสายตาตัวเองว่าอสูรกายร้อยเก้าเก้าเบื้องหน้าเขา จะเป็นคนคนเดียวกับคนที่ครางผะแผ่วเรียกชื่อเขาในอ้อมกอดโอบประคองจนหลับไปเมื่อคืน พยายามไม่คิดใส่ใจ ร่างสูงกระหวัดสายตามองไปรอบๆ บริเวณลานกว้างของห้างสรรพสินค้านี้อีกครั้ง ถัดจากโซนลดราคา ก็เป็นโซนเสื้อผ้าเครื่องใช้ปกติ... เสื้อผ้าหญิง... เสื้อผ้าชาย... และเสื้อผ้าของใช้เด็กเล็ก แต่สิ่งหนึ่งที่หยุดสายตาของเขาเอาไว้ พร้อมๆกับความงุนงงที่ก่อตัวขึ้นในหลืบเร้นเซลล์สมองจนทำให้ต้องขมวดคิ้ว คือภาพของแจจุงกำลังก้มๆเงยๆอยู่หลังชั้นวางตุ๊กตาเด็ก พยายามใช้ตุ๊กตาพี่หมีตัวเล็ก..เล๊ก.. บดบังร่างกายที่ถึงแม้จะบาง แต่ก็ไม่ได้เล็กอย่างพี่หมีไว้เบื้องหลัง ดูยังไง๊..ยังไงก็ไม่ใช่พฤติกรรมปกติของคนอายุ 20 ทั่วไปเค้าทำกันหรอก

ลากสายตาถัดไปอีก... อีกนิด... อีกนิ๊ดนึง ยูชอนก็เป็นอันต้องกระตุกยิ้มออกมาอย่างประจักษ์แก่สายตา จอง ยุนโฮนั่นเองที่กำลังตกเป็นเหยื่อ แล้วก็ดูคล้ายกับว่าคุณพ่อยังหนุ่มจะยังไม่ไหวตัวเสียด้วย

หลังจากแจจุงเล่าให้เขาฟังเรื่องลูกชายอายุหนึ่งขวบเศษของยุนโฮ ที่มีชื่อว่า จอง จุงโฮ ด้วยน้ำเสียงแดกดันนั้น แม้ว่าจะยังคงช็อคอยู่มาก แต่ยูชอนกลับไม่ได้คิดว่ายุนโฮเป็นพวกแมงดาเกาะภรรยากินอย่างที่แจจุงคิดแต่อย่างใด ทั้งยังนึกนับถือผู้ชายคนนั้นเสียด้วยซ้ำ นึกๆดูแล้วหากจุนซูของเขาเป็นผู้หญิงท้องได้ ก็อาจจะมีเจ้าตัวน้อยออกมาร้องอุแว๊ อุแว๊ ตั้งแต่อายุ 16-17 แล้วเสียอีก แล้วเขาล่ะ...จะดูแลเจ้าตัวน้อยได้อย่างที่ยุนโฮทำไหม? นึกแล้วก็พลันให้เหงื่อแตกพลั่กหนักกว่าเก่า

"ยูชอน! ยืนเหม่ออะไรอยู่ เอานี่ไปถือ!"

"จ้ะๆ ที่รัก" ก็นอกจากเรื่องกฎหมายกับเรื่องหาเศษหาเลยแฟนหนุ่มแล้ว ยูชอนไม่เก่งอะไรเลยนี่หน่า

.
.
.

เหล่าสาวน้อยสาวใหญ่ รวมถึงเหล่าคุณแม่มือใหม่หันขวับๆ ตามร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่หล่อเจิดจ้าสว่างวาบๆ ราวกับพ่อมดขาวแกนดัล์ฟในภาพยนตร์ไตรภาค The Lord of the Rings คงจะดูไม่เท่อยู่ก็ตรงที่ยุนโฮสะพายร่างน้อยๆของจุงโฮไว้ด้านหน้าด้วยสายสะพายสำหรับเด็ก ในขณะที่มือแกร่งจับรถเข็นมั่น พลางเดินจ้ำอ้าวๆ เข้าไปในโซนเครื่องใช้เด็กเล็ก

เนื่องจากเพิ่งย้ายบ้าน ข้าวของเครื่องใช้ก็เลยดูจะขาดมือไปบ้าง ไหนๆก็โดดเรียนแล้วตั้งวันหนึ่ง ยุนโฮเลยถือโอกาสพาลูกชายสุดเลิฟออกมาช็อปปิ้ง แถมยังได้แอบแวะดูสถานรับเลี้ยงเด็กดีๆไว้ซักที่อีกด้วย

เอ่อ...แล้วจะเริ่มจากตรงไหนล่ะเนี่ย...

เลี้ยงจุงโฮมาปีกว่า นับว่าไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่ทุกซอกมุมในมหานครเกาหลีนี่สิที่ดูจะแปลกใหม่สำหรับเขา ยุนโฮหยุดยืนมองป้ายบอกทางอยู่ซักพัก ก่อนจะหันรถเข็นไปทางทิศที่คาดว่าน่าจะมีนมผงซักกระป๋องให้เขาได้จับจ่ายล่ะนะ

คุณพ่อสุดหล่อเข็นรถเข็นลิ่วๆ ในขณะที่เบี่ยงเบนความสนใจของลูกชายผู้ไม่เคยอยู่สุขอย่างจุงโฮด้วยพี่เป็ดตัวเหลืองอ๋อยที่จิ๊กมาจากอ่างอาบน้ำตัวเดิม ตลอดทางก็ดูจะมีหลายต่อหลายคนอยากจะหยิบยื่นความช่วยเหลือ แต่มิสเตอร์อินดิพีเด้นท์ก็ปฏิเสธไปด้วยรอยยิ้มเสียหมด กระทั่งมาหยุดอยู่หน้าชั้นวางนมผงหลายหลากยี่ห้อให้เลือกสรร

ยุนโฮยิ้มเหยเก...

"จะกินกระป๋องไหนดีหืม จุงโฮ?" เป็นคำถามงี่เง่าที่ไม่น่าหลุดออกจากปากคนฉลาดอย่างเขาเอาเสียเล้ย... Oh my Korea! ประเทศที่ได้รับการพัฒนาจนก้าวล้ำนำสมัย กลางห้างสรรพสินค้าชั้นนำอันสุดแสนจะศิวิไลซ์ แค่นมผงยี่ห้อโปรดของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงกระป๋องเดียวก็ไม่มี ยุนโฮอยากจะใช้ขวดนมฟาดหัวตัวเองให้ด่าวดิ้นตายนัก

"มันไม่มียี่ห้อที่จุงโฮเคยกินเลยอ่ะลูก" หันไปพูดเสียงแป้กับหนูน้อยที่ยังคงมีความสุขอยู่กับการกัดเป็ด ไม่ได้มีใจคิดจะสงสารผู้เป็นพ่อเลย

"จุงโฮ...ถ้าไม่สนใจแด๊ดดี้ แด๊ดดี้จะยกจุงโฮให้พี่เป็ดไปเลี้ยงเลยนะ" ยุนโฮโหมดเรียกร้องความสนใจยื่นคำขาด ไม่เข้าใจว่าไอ้เป็ดสีเหลืองอ๋อยหยอยราวกับปกซีดีซิงเกิ้ล Rising Sun เวอร์ชั่นญี่ปุ่น ของห้านักร้องหนุ่มบอยแบนด์รูปงามชื่อก้องโลกนาม ดงบังชินกิ นี่มันจะน่าสนใจว่าเขาตรงไหน? คิดแล้วอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงมิวสิควีดีโอ หนุ่มร่างสูง ตาตี่ๆ หน้าตี๋ๆ ใส่เสื้อกล้ามรัดติ้วราวกับใช้มันหุ้มร่างกายมาตั้งแต่ป.2 ก็ปรากฏชัดขึ้นในห้วงความคิด ยุนโฮกระหยิ่มยิ้มย่องกับตัวเองในใจ... มีแต่คนทักว่าหน้าเหมือนเรา อะคึๆๆ

ฮ่วย... สลัดหัวไล่ความคิดไม่ค่อยจะหลงตัวเองนั้นออกจากสมองไป ยุนโฮจัดการบีบคอพี่เป็ดที่ทำให้ลูกหมางเมิน โยนใส่ตะกร้ารถเข็นทันที แม้ว่าจะทำให้พ่อหนูร้องครางอย่างไม่พอใจนัก แต่อย่านึกว่าพ่อจะกลัว ยุนโฮยักคิ้วสะใจเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจปากท้องของจุงโฮต่อ เอิ่ม...ดูเม็กซ์วันพลัส เอิ่ม...ตราหมีวันพลัสรสน้ำผึ้ง เอิ่ม...ไฮคิววันพลัส เอิ่ม...เอิ่ม...แอลลีนโกลด์...มาอยู่นี่ได้ไง(ฟะ?) เอิ่ม...เอิ่ม.........

"อันนี้ดีกว่านะชั้นว่า จุงโฮน่าจะชอบ...เนอะ"

ยุนโฮเหลือบไปมองเจ้าของเสียง ก่อนจะร่ำออกมาเบาๆ "แจจุง?"

แจจุงที่ยังคงอยู่ในชุดเครื่องแบบนักศึกษายื่นนมผงยี่ห้อหนึ่งมาให้เขา พลางพยายามชะเง้อสบตาขอความคิดเห็นจากจุงโฮ แจจุงที่มองที่ไรก็สวย แจจุงที่ไม่ว่าจะปรากฏตัวที่ไหน รอย ออร์บิสันก็จะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน... Pretty woman... walkin down the street...

"อ..เอ่อ...ค..คือพอดีผ่านมาน่ะ เห็นนายยืนงงๆ ก..ก็เลย..." ทางนี้รีบแก้ตัวพัลวัน ดวงตากลมๆสีดำสนิทที่ปกติก็โตเป็นไข่ห่านอยู่แล้ว ในยามนี้กลับเบิกกว้างเป็นไข่ไดโนเสาร์

"ผมยังไม่ได้ถามอะไรซักคำนะครับ"

"อ..อืม..."

ยุนโฮยิ้มขำๆ ก่อนจะเข็นรถเข็นต่อไปโดยไม่ลืมที่จะรับความหวังดีของแจจุงในรูปของนมผงสำเร็จรูปใส่ลงไปในรถเข็นด้วย เดินไปได้อีกสองสามก้าวเท่านั้นเสียงหวานที่มักจะเอ่ยแกมดุเขาอยู่บ่อยๆ ก็เรียกขัดขึ้นเสียก่อน

"น..นี่!"

"ครับ?"

"นายจะซื้ออะไรอีกเหรอ? ชั้นช่วยเอามั้ย?"

"หืม?"

"ค..คือชั้นเคยเลี้ยงหลานน่ะ พอเป็นอยู่บ้าง ถ..ถ้านายต้องการความช่วยเหลือ...ค..คือ... นายย..ยิ้มอะไรน่ะ!?"

มองแจจุงที่พูดไปบิดไป ประกอบกับแก้มใสๆที่กำลังเรื่อสีแดงสุกปลั่งก็ทำเอายุนโฮเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ว่ากันว่าคนสวยมักจะดุ... แจจุงเองก็ดุ แต่ยิ่งดุก็ยิ่งน่ารัก!

"ก็แค่ชอบจุงโฮ ไม่ได้คิดอะไรเลย นายไม่อยากให้ช่วยก็ไม่เป็นไร ชั้นไม่ง้อหรอก" แจจุงตัดพ้อพลางเป่ากระพุ้งแก้มอย่างไม่สบอารมณ์นัก กระฟัดกระเฟียดทำท่าจะกลับหลังหันเดินหนีแล้วเชียว ถ้าไม่ติดตรงที่ยุนโฮไวกว่าอยู่หลายขุม มือหนารั้งข้อมือเล็กๆนั้นไว้ ก่อนจะกระตุกให้หันกลับมาสบตาเขา

"ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ ขอบคุณนะที่ช่วย"

แววตากับน้ำเสียงแบบนี้หรือเปล่านะที่ใช้มัดใจมิสซาลทิสน่ะ?

ไม่แปลกใจนักหรอกว่าทำไมสาวแก่จึงชอบมีสามีเด็กๆกันนัก ก็ช่างอ้อนแบบนี้นี่สิ เขาเป็นผู้ชายแท้ๆยังแอบหวั่นไหว สาอะไรกับสาวใหญ่หัวใจเปราะบาง ไม่วายอ่อนระทวยกันกลางห้างเลยหรือไง แจจุงคิดค่อนขอด บิดข้อมือน้อยๆให้หลุดออกจากการเกาะกุม ยุนโฮยังคงยิ้มบางๆให้เขา แจจุงรู้สึกว่าเลือดในตัวของเขาเดือดปุดๆ ราวกับเอาตัวไปแช่ไว้ในกระทะทองแดง ไม่รู้ด้วยความโกรธเกลียดชิงชัง หรือเพราะว่าเขิน Sexy Daddy ผู้นี้กันแน่ อร๊ายยยยยยยยยย

ตัดมาทางด้านจิตใต้สำนึกของยุนโฮที่ยังคงยิ้มกริ่มให้กับความปากร้ายใจดีของแจจุง คนคนนี้ดูยังไงก็สวยไร้ที่ติ ปากอิ่มๆสีแดงจัดน่าจูบ ดวงตากลมใสสีนิลเงาวับที่มักส่งกระแสเว้าวอนแปลกๆ ที่เจ้าตัวคงไม่รู้ว่ามันดึงดูด เส้นผมหนาๆที่ดูท่าจะนุ่มมือไม่น้อยหากได้สอดแทรกมือเข้าไปขยุ้มๆ ผิวขาวจัดสะอาดสะอ้านใส ประกอบร่างเพรียวบอบบางกว่าดวอน-มารีย์ผู้เป็นศรีภรรยาเสียอีก จะเหมือนกันอยู่ก็ตรงที่เอวกับสะโพกอวบอัดนั่นล่ะมั้งที่ดูจะชดเชยกันได้ หัวะหัวะหัวะ! ยุนโฮหัวเราะก้องอยู่ในหัวใจราวกับตัวโกงหนังไทยสมัยเก่าที่อยากจะยัดเยียดความเป็นผัวให้คิม แจจุงซะเดี๋ยวนี้

ผู้ชายหนอผู้ชาย...สามานย์ซะจริงเชียว

"หยุดยิ้มซักทีได้มะ?"

พรืด... ประโยคนั้นของแจจุงทำเอาแผ่นเสียงของรอย ออร์บิสันตกร่อง ยุนโฮหุบยิ้มในทันที พร้อมๆกับถูกคนสวยแย่งรถเข็นไปครอง ก่อนจะเดินนำลิ่วๆไปยังโซนจำหน่ายผ้าอ้อมเด็กอย่างรู้งาน

.
.
.

"ขอบคุณคับคนจ๋วย"

คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างไม่รู้เดียงสาของจุงโฮ เรียกรอยยิ้มสวยๆ ให้ไปประดับอยู่บนใบหน้าอันเคยบึ้งตึงของแจจุงได้ เมื่อร่างบางเดินมาส่งทั้งพ่อทั้งลูกที่หน้าเค้าท์เตอร์คิดเงิน ร่างบางเอื้อมมือไปลูบแก้มยุ้ยๆ ย้วยๆ ราวกับหินงอกหินย้อยของเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะได้รับรอยยิ้มปราศจาคฟ.ฟันจากจุงโฮเป็นการตอบแทน เด็กนี่ใสซื่อบริสุทธิ์จริงนะ ไม่เหมือนบางคน มารยาสาไถจริงเชียว ฮึ่ม...

"ขอบคุณนะครับแจจุง" หน้าทะเล้นของยุนโฮ จู่ๆก็ผุดเข้าไปโผล่กลางลูกโป่งความคิดของแจจุงจนแตกกระจาย "ปกติก็มากับจุงโฮสองคน มากับแจจุงด้วยแบบนี้ เหมือนเป็นครอบครัวเลยนะครับ"

ฟังแล้วอยากให้มิสซาลทิสมาได้ยินซะจริง จะได้รู้ฤทธิ์เดชอภินิหารของยุนนี่ผู้น่ารักของเจ้าหล่อนว่ามันระดับพระกาฬเพียงใด เดินซื้อของกับร่างสูงมาร่วมชั่วโมง ก็นับไม่ถ้วนแล้วว่าเจอถ้อยทีก้อร่อก้อติกไปเท่าไร โดนแอบจับมือจับไม้ไปก็ไม่ใช่น้อย ถึงเขาเป็นผู้ชายก็เหอะ รักนวลสงวนตัวเป็นนะเฟ้ย แจจุงค้อนตอบดวงตาวาววับของเจ้าปีศาจจิ้งจอกนี่ขวับใหญ่ ถลึงตาเขียวปั่ด "ใครบอกว่าจะอยู่ครอบครัวเดียวกับนายไม่ทราบ?"

"อ..อ้าว...พูดอย่างนี้จุงโฮเสียใจนะครับแจจุง เนอะจุงโฮเนอะ" เมื่อดูเหมือนจะสู้ไม่ได้ ยุนโฮก็เลยจัดการเปลี่ยนแผนการเล่นเป็นแบบแฮนดี้แคป สองรุมหนึ่ง ดึงหนูจุงโฮผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาเป็นพวกเสียเลย "พี่เค้าไม่อยากสุงสิงกับเราหรอก อยู่กันสองคนก็ได้เนอะ"

"แอ๊..." เจ้าหนูนี่ก็ดูจะถูกพ่อสอนมาดี๊ดี สนับสนุนเป็นกองกำลังเสริมไปได้ซะทุกเรื่อง

"ชิ จะอะไรก็ช่างเถอะ ไม่รู้ด้วยแล้ว" ฝ่ายรับกำลังเสียเปรียบ แจจุงพึมพำงึมงำงุบงิบๆ ในลำคอ พยายามไม่ใส่ใจสายตาโลมเลียที่ยุนโฮส่งให้เป็นประกายแปร๊บๆ ก้มลงหอมศีรษะของหนูน้อยจุงโฮเบาๆ "จุงโฮ พี่ไปก่อนนะ บ๊ายบาย" เปลี่ยนจุดโฟกัส ก่อนจะโบกมือหยอยๆ หลอกล่อเด็กเต็มที่

จุงโฮยิ้มเผล่ ไม่แปลกที่เด็กผู้ชายจะชอบคนสวย หนูน้อยยกมือบ๊ายบายให้พี่ชายคนสวยด้วย "บั๊บบายคนจ๋วย" ก่อนที่ทั้งพ่อทั้งลูกจะมองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งดุ๊กดิ๊กกลับไปยังโซนสินค้าลดราคาด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ไม่แพ้กัน... เฮ้อ... Pretty woman...

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย"

พนักงานคิดเงินสาวหน้าตาจิ้มลิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่หล่อนจะช่วยยุนโฮคว้าของขึ้นมาจากตะกร้าเตรียมคิดเงิน ชายหนุ่มยิ้มให้เธอ ก่อนจะกระชับอุ้มจุงโฮให้เข้ามาแนบไหล่ จุงโฮไม่ใช่เด็กขี้แย จึงทำให้เลี้ยงไม่ยากเท่าไรสำหรับเขา แต่เรื่องยากกลับกลายเป็นยุนโฮเองที่อายุยังน้อย หน้าที่ที่ต้องเรียนให้จบก็ยังสำคัญ... คิดถึงตรงนี้ก็ทำให้เรื่องสถานรับเลี้ยงที่เคยหนักใจผุดกลับเข้ามาในสมองอีกครั้ง

ถ้ามีคนมาช่วยเลี้ยงคงดีกว่านี้อีกมากโข

งั่บ!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

"คุณผู้ชาย! เป็นอะไรไปคะ?" พนักงานสาวตาลีตาเหลือก เมื่อจู่ๆชายหนุ่มมาดแมนที่ยืนขรึมอยู่ตรงหน้าเธอกลับแหกปากออกมาจนลั่นห้าง ทำเอาคนทั้งฝูงหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว

ยุนโฮค่อยๆ คลายอ้อมกอดจากจุงโฮ รู้สึกถึงความเปียกชื้นและเหนียวเหนอะหนะจนชุ่มโชกที่หูซ้าย ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นดีไปกว่าเขาเอง ยุนโฮจับลูกชายมาจ้องหน้าเขม็งอย่างเคืองแค้น ถ้าไม่ใช่ลูกก็อยากจะจับเพาเวอร์สแลมลงซะตรงนี้เลยทีเดียว ชายหนุ่มกระซิบเสียงลอดไรฟันน่าสยดสยอง "ไม่บอกไม่รู้ นึกว่ามีพ่อเป็นไมค์ ไทสันนะเนี่ย"

ว่าแล้วก็จับตุ๊กตายางคุณเป็ดให้ลูกถือ ฟันน้ำนมซี่เล็กๆของจุงโฮที่เพิ่งขึ้นมีประสิทธิภาพดีราวกับเขี้ยวปิรันญ่า ถูกต้องแล้ว...เจ้าหนูบรรจงขบฟันฉึกลงมาที่จุดอ่อนไหวบริเวณใบหูซ้ายของยุนโฮเต็มๆ

"คิกๆๆ"

"ม..มีอะไรให้ดิฉันช่วยมั้ยคะ?" พนักงานดีเด่นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลัวๆ กล้าๆ แต่เพียงแค่เห็นคราบน้ำลายไหลตึ๋งหนืดยืดออกมาจากใบหูของหนุ่มหล่อก็คล้ายกับพอจะเดาเหตุการณ์สุดระทึกที่เกิดขึ้นได้ "คุณบาดเจ็บมั้ยคะ?"

"ไม่ครับ ผมสบายดี" แฮ่...แยกเขี้ยวยิ้มโชว์ฟันปลอม เอ้ย...ฟันสวยๆ ที่แสนภาคภูมิใจอีกซักที ก่อนจะอุ้มเจ้าตัวดีเดินออกไปพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรัง

////////////////////////////////////// TBC...