• No God : Just Human •

Title: Mr.Stalker
Paring: Yunho X Jaejoong
Type: AU / BDSM / PWP / One Shot
Rate: R
Warning: Contains strong Bondage, Domination, Sado-Masochism, Violence, Blood and Gore.
Author: b.leaf

- - -

ร่างเพรียวกระชับเสื้อกันหนาวตัวโตเข้ากับผิวกาย เมื่อลมเย็นยะเยียบโชยพัดผ่าน เขายกมือขึ้นกอดอกตัวเองแน่น พลางลูบฝ่ามือชื้นเหงื่อลงบนต้นแขนของตัวเองเพื่อขับไล่ความหนาวเหน็บ กระเป๋าสัมภาระที่แบกติดตัวมาพะรุงพะรังดูจะทำให้ทุกย่างก้าวแสนลำบาก แต่สำหรับเพื่อนบ้านในละแวกนี้แล้ว ก็ยังคงเป็นเรื่องที่ไม่น่าแปลกใจแม้แต่น้อยกับภาพหนุ่มหน้าสวย ซึ่งนานๆ ทีจะกลับมาที่บ้านนี้เพียงหนในเวลาดึกดื่นเช่นนี้

ย่านหมู่บ้านเล็กๆ อบอุ่นในยามนี้เงียบสงัดและมืดสลัว มีเพียงเสาไฟฟ้าที่ตั้งอยู่ในระยะห่างกันอยู่เอาการให้แสงสว่างเท่านั้น บ้านเดี่ยวหลังขนาดแตกต่างกันไปถูกตั้งไว้ห่างๆ และกั้นไว้เพียงรั้วไม้เตี้ยๆ สนามหญ้าเขียวขจีเชื่อมต่อทุกหลังคาเรือนไว้ใกล้ชิดกันดูอบอุ่น แน่นอนว่าถ้าหากเป็นในเวลากลางวันคงน่าอยู่ไม่น้อย หากแต่ในยามนี้ทุกบ้านปิดไฟเงียบ หมู่บ้านที่ดูน่าจะน่าอยู่จึงกลับกลายเป็นน่ากลัวไปโดยปริยาย

ท่ามกลางบรรยากาศวังเวง เสียงลมหวีดหวิว ชวนให้ริมฝีปากสีกลีบกุหลาบสั่นน้อยๆ ร่างเพรียวหันรีหันขวางอย่างตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากทางด้านหลัง ทว่าก็ต้องถอนหายใจโล่งอกเมื่อพบว่าเป็นเพียงเสียงใบไม้ปลิวลมเท่านั้น

ไม่มีอะไรซักหน่อย ปอดแหกไปได้...

เจ้าของใบหน้าหวานไม่ได้ใส่ใจแม้จะยังคงรู้สึกว่ามีใครกำลังจ้องมองอยู่ เขาส่ายศีรษะน้อยๆปลอบใจตัวเอง มือเรียวขาวควานหากุญแจบ้านในกระเป๋าสะพาย ก่อนจะใช้มันปลดกลอนประตูบานไม้ทรงสูงเพื่อที่จะนำร่างกายอันแสนเมื่อยล้าของตนเข้าไปภายในตัวบ้าน

ดวงไฟทรงกลมสีเหลืองนวลหน้าประตูสว่างวาบขึ้นเมื่อเขาควานมือกดเปิดสวิตช์ไฟอย่างแม่นยำ ก่อนจะยกเท้าขึ้นถอดรองเท้าเร็วๆ แล้วโยนมันทิ้งสะเปะสะปะ นี่ไม่ใช่เวลาจะมาพิถีพิถันกับความสะอาดเรียบร้อยของบ้าน... คิม แจจุง นักร้องหนุ่มหน้าสวยสาวเท้ายาวๆผ่านกรอบประตูไม่ใกล้ไม่ไกลกันนั้น พลางทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวโตในห้องรับแขกโครมใหญ่ เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆปรี่ลงจนปิดสนิท ความเหนื่อยล้าที่ได้รับตลอดการทัวร์คอนเสิร์ตทั่วประเทศกดเขาให้จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

...เงียบสนิท...

แสงสีนวลจากจันทร์เต็มดวงส่องลอดผ่านบานเกร็ดหน้าต่างฉาบบนใบหน้าหวานสวยกว่าหญิงสาว เสริมให้ผิวขาวละเอียดดุจเกล็ดหิมะนั้นราวกับเรืองแสงได้ กลีบปากสีสดเผยอแยกออกจากกันเล็กน้อย ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอเป็นจังหวะ

เงาดำทะมึนเงาหนึ่งไหววูบ ก่อนที่นิ้วเรียวจะค่อยๆยกเกลี่ยเส้นผมสีดำที่ตกลงมาระแก้มสวยซึ่งในเวลานี้อิงแนบอยู่กับที่พักแขนของโซฟาตัวโตมีราคาอย่างหมดแรง สัมผัสเบาๆบนเนื้อผิวเนียนนุ่ม ไล้เรื่อยลงมาที่ลำคอขาวระหงส์ และแนวกระดูกไหปลาร้าซึ่งโผล่ออกมาอวดโฉมใต้เสื้อยืดคอกว้างที่ร่างบางสวมใส่ นัยน์ตาวับวาวฉายประกายท่ามกลางความมืด

...แจจุงที่น่าหลงใหล...

.
.
.

คิ้วบางกระตุกเข้าขมวดหากันทันที เมื่อสัญชาตญาณบางอย่างฉุดเขาให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นอีกครั้ง รู้สึกเหมือนถูกสัมผัสและจ้องมอง... แจจุงลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนเปลือกตาจะกระพริบปรับให้ชินกับความมืดที่โรยตัวอยู่โดยรอบ กวาดสายตามองไปทั่วห้องกว้าง พลางอ้าปากหาวอีกวอดใหญ่... ไม่มีใครนอกจากเขา...

เหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะที่ตั้งอยู่เหนือหัวก็ถึงกับเกาหัวแกรก เมื่อพบว่าตนเองเพิ่งผล็อยหลับไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แจจุงหยัดกายขึ้นจากโซฟาตัวนั้น ก่อนจะตัดสินใจย้ายไปนอนที่ห้องนอนของตัวเอง ทว่าเงาดำที่วาบผ่านบานประตูบานเดียวซึ่งเป็นทางเชื่อมต่อระหว่างห้องนี้และทางเดิน ก็เรียกความสนใจของเขากลับไปที่นั่นอีกครั้ง

"ใครน่ะ?"

หัวใจของเขาหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม พยายามควบคุมสติที่แทบจะเตลิดเปิดเปิงไปแล้วให้อยู่กับเนื้อกับตัว ความคิดร้อยแปดแล่นพล่านในสมองอันเลือนพร่าไม่สั่งงาน ถามออกไปโพล่งๆ ทั้งที่มั่นใจว่าจะมีใครอื่นอีกไม่ได้นอกเสียจากผู้บุกรุก...

"เป็นไปไม่ได้น่า จะมีใครได้ยังไง ท่าจะเหนื่อยจนเพี้ยน" แจจุงยักไหล่ เขาพร่ำเบาๆกับตัวเอง พลางงัวเงียคลำทางตามแสงเรืองๆที่ส่องมาจากทางเดินหน้าบ้านซึ่งเขาเปิดเอาไว้ก่อนหน้านี้

กระทั่งสองขาอันหนักอึ้งพาเขาไปหยุดลงตรงกรอบประตูบานสูง ร่างบางก็พลันต้องสะดุ้งเฮือก ลมหายใจขาดห้วง เมื่อเงยใบหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่กำลังมองตรงมาที่เขา ชายหนุ่มร่างสูงยืนพิงฝาพนังด้านตรงข้ามกัน เขากระชับท่อนแขนกำยำเข้ากอดอก พลางส่งยิ้มมาให้อย่างคนคุ้นเคย ติดอยู่ตรงที่แจจุงไม่เคยพบใบหน้าหล่อเหลานี้มาก่อนแม้สักครั้ง

"โอ๊ะ"

"น..นายเป็นใคร!? เข้ามาได้ยังไงน่ะ!?" แจจุงตะหวาด พลางชักฝีเท้าที่กำลังสั่นผับถอยไปทีละก้าว นัยน์ตากลมโตถลึงจ้องคนที่สูงกว่าเขาอย่างไม่ไว้วางใจ

"อ้าว? แจจุงจำชั้นไม่ได้เหรอ"

"บ้ารึไง! ชั้นไม่เคยรู้จักนาย"

ผู้บุกรุกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากได้รูปกระตุกยิ้มเมื่อได้ฟัง "อะไรกัน...ชั้นยุนโฮไง ยุนโฮเอง..."

ทันทีที่ได้ฟังดวงตาสีดำสนิทก็จำต้องเบิกกว้างยิ่งกว่าเก่า ในขณะที่ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดเสียดไปถึงกระดูกสันหลัง...

ดอกกุหลาบแดงช่อใหญ่ ตุ๊กตา ขนม ผลไม้ เสื้อผ้า ของขวัญที่ทีมงานมักจะหอบมาให้เขาทุกวันพร้อมกับกระดาษโน้ตใบเล็กๆ ซึ่งเขียนด้วยลายมือหวัดเป็นข้อความสั้นๆแทนความห่วงใย แจจุงได้รับมันทุกวัน... คงไม่แปลกในฐานะที่เป็นถึงนักร้องดังซึ่งกำลังเป็นที่คลั่งไคล้ของใครต่อใครขณะนี้ ถ้าไม่ติดตรงที่ในระยะหลังของขวัญน่ารักที่เคยได้รับกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้แจจุงมองหน้าเหล่าสต๊าฟแทบไม่ติด

โซ่... กุญแจมือ... ถุงยางอนามัย... และอะไรต่อมิอะไรสารพัด แต่เหล่านั้นก็ยังไม่น่าขนพองสยองเกล้าเท่ากับโน้ตข้อความกับ sms แปลกๆที่ร่างบางได้รับอยู่ในเกือบทุกๆสิบนาที

"...ถึงบ้านดึกจังนะ..."

"...นายดูสวยมากในชุดคลุมอาบน้ำ แจจุง ชั้นรักนาย..."

"...นั่นนายอยู่กับใคร? ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?..."

"...นายเป็นของชั้นคนเดียว..."

"...ทำอะไรอยู่ อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้..."

"...ชั้นมองนายอยู่ ชั้นเห็นนาย..."

แจจุงรับรู้ว่าเขากำลังถูกคุกคามจากใครบางคนที่เขาไม่รู้จัก แต่ก็ยังอับอายเกินกว่าจะขอจ้างบอดี้การ์ดส่วนตัว หรือแม้แต่กล้าปริปากบอกใคร เพราะไม่คิดว่ามันจะถึงขั้นนี้...

จะไม่ตกใจขนาดนี้เลย... หากชื่อที่ใช้ลงท้ายข้อความทุกข้อความนั้นไม่ใช่... ยุนโฮ

ผลั่ก!

"โอ้ย! ป..ปล่อย ปล่อยนะ! ชั้นเจ็บ..."

เรือนร่างผอมบางถูกผลักอย่างแรงจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับฝาผนังเย็นเยียบ แขนเล็กๆที่พยายามจะปัดป้องสัมผัสหนักหน่วงของคนตัวโตถูกฉุดกระชากจนเกิดเป็นรอย ยุนโฮรวบยึดข้อมือทั้งสองข้างของแจจุงด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วกดไว้เหนือศีรษะ ส่วนมือหนาอีกข้างเค้นบีบที่ปรางแก้มขาวจนแจจุงร้องโอดโอยแทบไม่เป็นภาษา

"นายต้องการอะไร? บอกมาเซ่! อย่าทำอย่างนี้นะ!"

"ชู่ว์..." ยุนโฮกระซิบ พลางเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้แจจุงยิ่งขึ้น "นายสวยชะมัดเลย แจจุง..." ปลายจมูกโด่งรั้งคลอเคลียสูดกลิ่นหอมเย้ายวนจากลำคอขาว ก่อนจะจูบและเม้มกัดเบาๆอย่างหลงใหล ชายหนุ่มแสยะยิ้มพอใจ ผิดจากนัยน์ตาที่ดูนิ่งขวางและแข็งกร้าว

ร่างบางดิ้นพล่านอยู่ภายใต้การควบคุม ยุนโฮตัวใหญ่แถมสูงกว่าเขาอยู่มาก แม้แจจุงพยายามต่อสู้อย่างสุดกำลังแล้วแต่ก็ดูจะไม่ระคายผิวคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

"โว้ย! ออกไปนะ อย่ายุ่งกับชั้น"

"หุบปาก..."

"ปล่อยชั้นเซ่! ชั้นเจ็บ"

"บอกให้หุบปากไง!!" เสียงของแจจุงดูจะสร้างความรำคาญให้กับยุนโฮอย่างมาก เขาคำรามลั่น พลางวาดแขนเหวี่ยงร่างของแจจุงจนล้มลงนอนไม่เป็นท่าบนโซฟาตัวยาวตัวเดิมอย่างไม่ใยดี

"จะทำอะไรชั้น!?" แจจุงร้อง สองขาเหยียดสุดแรงเข้ายันแผ่นอกของผู้บุกรุกจนเซไปไกล พลางรีบกลิ้งตัวหล่นลงจากโซฟา พยายามจะก้าวหนี แต่มือแกร่งเร็วยิ่งกว่านั้น ยุนโฮฉุดแจจุงกดลงกับที่อีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะกระโจนขึ้นคร่อมร่างบางอย่างง่ายดาย

ผลั่วะ!

หลังมือหนาประเคนเข้าอย่างจังที่แนวกรามของแจจุง ไหล่เล็กสั่นสะท้านเมื่อลิ้นรับรู้ถึงรสชาติเค็มปร่าอบอวลอยู่ภายในโพรงปาก ยุนโฮขยุ้มเส้นผมสีดำเข้าเต็มอุ้งมือ แล้วกระชากศีรษะให้แจจุงเงยหน้ามองเขา "บอกให้อยู่เฉยๆ ถ้านายทำชั้นเจ็บอีกทีชั้นจะตบนาย และถ้ายังไม่เลิกบ้า ครั้งหน้าชั้นฆ่านายแน่"

"ม..ไม่...ปล่อยชั้น..."

ผลั่วะ! ผลั่วะ! ผลั่วะ!

เป็นถ้อยคำสุดท้ายที่หลุดรอดออกจากริมฝีปากเปื้อนเลือด ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลง

.
.
.

ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดสนิท เปลือกตาสีมุกค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ ความรู้สึกเจ็บร้าวยังคงรุมเร้าอย่างโหดร้าย แจจุงเพ่งมองภาพเบื้องหน้าที่กำลังหมุนคว้าง พยายามใช้สมองซึ่งกำลังมึนงงทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นอย่างยากลำบาก

เขาพบตัวเองนอนตะแคงอยู่เพียงลำพังบนพื้นเตียงสีขาวในห้องนอนของเขานั่นเอง ลองขยับแขนดูเล็กน้อยและรับรู้ว่าไม่สามารถเคลื่อนไหวได้โดยปกติ แจจุงแทบจะเป็นลมลงไปอีกเป็นครั้งที่สองเมื่อเห็นข้อมือทั้งสองของตนถูกรวบมัดไว้ด้วยเข็มขัดหนัง รวมไปถึงข้อเท้าผูกติดกันด้วยโซ่ตรวนและแม่กุญแจ ปลายอีกด้านของโซ่สีเงินเนื้อมันปลาบล่ามกับขาเตียงข้างหนึ่งอย่างแน่นหนา

...เจ็บ...

น้ำใสๆรื้นปริ่มอยู่ที่คลองตา ก่อนที่แจจุงจะแนบใบหน้าลงกับพื้นเตียงแล้วร่ำไห้ นี่มันอะไรกัน... เขาอดคิดไม่ได้ ชาติที่แล้วเคยไปทำอะไรใครหรือไง ทำไมต้องมาเจออะไรอย่างนี้ด้วย

เสียงบานประตูถูกกระชากเปิด ก่อนจะกระแทกมันให้ปิดลงแรงๆ เรียกให้สายตาของแจจุงหันไปตามเสียงนั้น ทันทีที่สบกับดวงตาเรียวเล็กฉายแววร้ายกาจนั่น แจจุงก็ขบกรามกรอด พลันเบือนใบหน้าหลบสายตาทันที

"ฟื้นแล้วเหรอ แจจุง..." ยุนโฮยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาย่างฝีเท้าเข้ามานั่งลงบนพื้นที่ว่างด้านข้างแจจุงซึ่งนอนหันหลังให้ สัมผัสเบาๆที่ต้นแขนใต้เสื้อยืดเนื้อบาง ก่อนจะก้มลงจูบที่โหนกแก้มโค้งเปื้อนรอยฟกช้ำ

ซึ่งแจจุงรู้ดี...นั่นก็เพียงแค่ใบหน้าเทพบุตรที่ถูกเนรมิตขึ้นด้วยมือของปีศาจ

หน้าสวยสะบัดไหล่ "ชั้นไม่มีอะไรให้นายหรอก ปล่อยชั้น..." ริมฝีปากสีสดเขยื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากยุนโฮได้ไม่น้อย

"อะไรกัน? นายนั่นแหละ มีทุกอย่างที่ชั้นอยากได้"

"เพ้อเจ้ออะไรของนาย... หยุดนะ! หยุด!!" แจจุงเริ่มต้นที่จะแผดเสียงร้องผ่านลำคอแห้งพร่าของเขาอีกครั้ง เมื่อยุนโฮขึ้นคร่อมทับกายเขาเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆก้มลงลิ้มเลียรสชาติหวานฉ่ำจากริมฝีปากงอนสวย เรื่อยลงมายังลำคอขาว และหัวไหล่มน เสียงหัวเราะน่ารังเกียจที่ดังแว่วอยู่ข้างหูทำให้น้ำตาไหลพราก แจจุงพยายามจะขยับข้อมือข้อเท้าให้หลุดจากห่วงโซ่เหล่านี้ แต่ก็ดูจะยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดให้ผิวเนื้อบอบบางที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาจากปากแผลบริเวณข้อเท้า

"นายคงไม่รู้ว่าชั้นเฝ้าดูนายมานานแค่ไหน แจจุง..."

"หยุดเถอะ... ปล่อย..." ขนตางอนหนาชื้นแฉะไปด้วยหยาดน้ำตา ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนจนมองอะไรแทบไม่เห็น แจจุงปิดดวงตาทั้งคู่ของตนจนสนิท สะอื้นออกมาเบาๆในทุกๆจังหวะที่เขาพยายามจะเอ่ยปากพูด

ยุนโฮยิ้มออกมา ค่อยๆเลื่อนฝ่ามือลูบบนสะโพกผายของร่างกายอันน่าหลงใหลเบื้องใต้ แล้วกดหัวเข่าที่ชันขึ้นขืนของแจจุงให้เหยียดราบลงไปกับพื้นเตียง ก่อนจะผละขึ้นมาจัดการฉีกเนื้อเสื้อยืดของแจจุงจนขาดออกเป็นสองส่วน เขากระซิบเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "แล้วนายจะรู้เองว่าชั้นเพ้อเจ้อเรื่องอะไร"

แจจุงเบนใบหน้าหนีลมหายใจร้อนผ่าวที่ประพรมลงบนใบหน้าหวานสวยซึ่งกำลังแดงเรื่อ ทำอะไรไม่ได้นอกจากกัดฟันตัวเองจนลั่นเสียง เมื่อรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นลูบเบาๆบนแผ่นอกของเขา เสียงเนื้อผ้าถูกฉีกขาดสนิทบาดเข้าไปในโสตประสาท ก่อนที่ลมหนาวจะพัดผ่านเรือนร่างช่วงบนที่ในยามนี้เปลือยเปล่าแล้ว หลังจากยุนโฮทึ้งเสื้อของเขาแล้วโยนมันออกไปให้พ้นทาง

"ทำตามที่ชั้นสั่ง... หมายถึง ทุกอย่างที่ชั้นสั่ง"

"อย่าทำนะ...ออกไป อย่า..."

"หุบปากซะ"

"อย่าทำ...ปล่อยชั้นเถอะ..."

"ชั้นสั่งให้นายหุบปาก!!" ทันทีที่ยุนโฮตะหวาดด้วยประโยคนี้ แจจุงรู้ดีว่าเหตุการณ์ในห้องรับแขกนั่นกำลังจะเกิดซ้ำกับเขา และมันก็เป็นเช่นนั้น... ฝ่ามือหนาตบลงบนใบหน้าแจจุงฉาดใหญ่ จนร่างบางต้องร้องไห้ออกมาอย่างหนักเพราะความเจ็บปวด

กดจูบย้ำลงไปอีกครั้งแรงๆ บนริมฝีปากบวมเจ่อ ก่อนจะเริ่มแทะเล็มและดูดรั้งมันอย่างหนัก ของเหลวรสชาติคาวปริ่มไหลลงมาเลอะบริเวณมุมปากของแจจุง "อ้าปาก" ยุนโฮออกคำสั่ง แต่แจจุงกลับปฏิบัติในทางตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เขากัดฟันแน่นขัดขืน ซึ่งก็ทำได้ไม่นานนักเมื่อยุนโฮกดนิ้วมือบีบที่ปลายคางเรียวแน่นเพื่อบังคับให้เปิดปาก เนื้อนุ่มๆบริเวณกระพุ้งแก้มแทบจะแหลกเหลวคาในมือยุนโฮ ยิ่งพยายามขัดขืนก็เหมือนจะยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดให้ร่างกายตัวเอง

"อ..อะ...อา......" แจจุงคร่ำครวญเสียงสั่นน่าเวทนา เรี่ยวแรงที่มีเหลืออยู่เพียงน้อยนิดราวกับถูกกลืนหายไปกับคนตรงหน้า จนแล้วจนรอดปลายลิ้นร้อนระอุก็เข้ามารุกล้ำภายใน สูบสัมผัสความหวานยวนใจแทบจะถ้วนทั่วทุกซอกมุมในริมฝีปากนั้น เนิ่นนานพอที่จะทำให้ขาดอากาศหายใจตายได้ ยุนโฮจึงค่อยๆผละออกช้าๆ เขาจ้องดวงตาที่เต็มตื้นไปด้วยน้ำตาของแจจุง พลางกระตุกยิ้มน้อยๆ

"ไหนดูซิ... 'มัน' เป็นไงบ้าง..."

"อ..อือ......อื้อ!.....อื้อ!!!" เค้นเสียงกรีดร้องลั่นผ่านริมฝีปากที่อ้าค้างอยู่กับมือของยุนโฮ แจจุงดิ้นพล่านเมื่อยุนโฮเลื่อนลงมาปลดตะขอและรูดซิปกางเกงของเขาลง สอดฝ่ามือข้างที่เหลือลงไปใต้เนื้อผ้ายีนส์ที่แจจุงสวม ลึกลงไปถึงขอบชั้นใน กระทั่งสัมผัสกุมเข้ากับส่วนที่ไวต่อความรู้สึกซึ่งกำลังตื่นตัว

"ว๊าว...มันชอบชั้นนี่..."

"อื้อออออ!!! เอามือออกไปนะไอ้บ้า" แจจุงคำรามแทบจะในทันทีที่ยุนโฮละฝ่ามือออกจากแก้มของเขา ในจังหวะที่ยุนโฮเริ่มต้นลูบสัมผัสส่วนนั้นผ่านผิวเนื้ออ่อนบางของชั้นในที่แจจุงสวม

"อ..อ่า......อา........" เสียงคำรามค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราง ผงกศีรษะมองผ่านกำแพงน้ำตายังภาพเบื้องหน้า ยุนโฮกำลังสาละวนอยู่กับยอดอกของเขา บดเบียดปลายลิ้น ดูดรั้ง และฝังปลายเขี้ยวคมๆ สร้างรอยฟันและรอยจูบเป็นจ้ำมากมายนับไม่ถ้วน

ได้แต่มองดู... แจจุงทำอะไรไม่ได้นอกจากนี้ หนีไม่ได้ หมดหนทางจะดิ้นรนต่อสู้ แจจุงเหลือบมองที่โซ่ตรวนซึ่งกำลังบาดกินเนื้อที่ข้อเท้าของตนจนเลือดไหลเปรอะพื้นที่นอนสีขาวครั้งหนึ่ง...

...ทำอะไรไม่ได้...

ใบหน้าหวานค่อยๆปิดเปลือกตาลงจนหลับสนิท รอคอยวิธีที่ยุนโฮสรรหามาใช้เพื่อบีบคั้นเขาให้ค่อยๆตายทีละน้อยในเกมต่อไป

.
.
.

กริ๊ก!

โซ่ตรวนที่เคยมัดหนาแน่นรอบข้อเท้าบางถูกปลดออกไป แจจุงถีบปลายเท้าเอื่อยๆอย่างอ่อนแรง สะโพกเน้นบิดเร่าด้วยความทรมานในขณะที่ยุนโฮยังคงไม่เลิกราที่จะเล่นสนุกกับร่างกายเขา กางเกงยีนส์ขายาวกับชั้นในที่เคยสวมถูกคนตัวสูงถอดมันออก ก่อนจะโยนไปในทิศตรงข้ามอย่างไม่ใส่ใจ... มือหนาลูบเบาๆที่เนื้อด้านในขาอ่อนที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะหยัดขึ้นขืน แล้วแยกเรียวขาขาวไร้รอยขีดข่วนของแจจุงออกจากกัน

"ชั้นอยากได้ยินนายร้อง...กรีดร้อง...เรียกชื่อชั้น" ยุนโฮพูดเคล้าเสียงหอบ ร่างสูงกระชับบีบข้อเท้าที่เจ็บร้าวเพราะรอยแผลอยู่แล้ว ดึงแจจุงเข้ามาแนบชิด ก่อนที่เขาจะยกสะโพกของตนขึ้น

"อย่านะไอ้บ้า... อย่า..." แจจุงสบถด่า เมื่อเห็นยุนโฮเริ่มต้นที่จะปลดซิปกางเกงของเขาลงบ้าง

"ด่าชั้นอีกสิ!! ด่าเข้าไป!!" เสียงห้าวคำรามลั่น พร้อมๆกับที่ฝ่ามือนั้นพุ่งตรงเข้ากระชากเส้นผมของแจจุงจนต้องผงะ ยุนโฮกระแทกส่วนนั้นของเขาเข้าไปภายในช่องทางร้อนของแจจุงอย่างไม่ปราณี "เกร็งเข้าสิ!! ขืนอีกสิ! นายเจ็บเองนะ! ไม่เชื่อเหรอ ไม่เชื่องั้นเกร็งเข้าสิ ฝืนอีก!!"

"อย่า...ย..ยุน...ยะ..อ้า...อ๊าาาา!!!" แผ่นอกตึงเน้นบิดส่ายไปมาอย่างเจ็บปวด แต่กลับดูคล้ายยั่วยุเสียมากกว่าขืนขัด แจจุงร้องสุดเสียงราวกับถูกฉีกร่างให้ขาดเป็นชิ้นๆ

"ร้องดังๆเซ่! นายชอบมันนี่!! ร้องเข้า อย่างที่นายชอบ เก่งไม่ใช่เหรอเรื่องยั่วเนี่ยห๊า!!" ชายหนุ่มกัดฟันจนกรามลั่นกรอด พร้อมๆกับที่เขากระแทกสะโพกอย่างหนักหน่วง พยายามจะเข้าไปให้ได้ลึกที่สุดในร่างกายของแจจุงเท่าที่จะลึกได้

"อ๊าาาาาา!! ยุน..อ๊า! อ๊า! อ๊า! อ๊า!"

แทบตาย...แทบตายอยู่แล้ว ทรมานเหลือเกิน

ยิ่งพยายามเกร็งสะโพกขืนก็ดูเหมือนยุนโฮจะยิ่งทวีความรุนแรงเข้าปะทะ และยิ่งแจจุงแผดเสียงร้องดังมากขึ้นเท่าไหร่ ส่วนที่กำลังแข็งขืนของยุนโฮซึ่งฝังอยู่ภายในกายเขาก็ยิ่งจะดิ่งลึกมากไปอีกเท่านั้น มือหนายึดที่สะโพกโค้งพลางบีบเค้นอย่างทารุณ ก่อนที่ยุนโฮจะค่อยๆหยัดกายขึ้นนั่งคุกเข่า สะโพกของเขากระแทกซ้ำๆภายในร่างกายที่ใกล้จะแตกสลายของแจจุง "ยุนโฮ หยุด!! พอแล้ว!!! ไม่ไหวแล้ว!!!"

"ไม่ ไม่ ชั้นรู้นายไม่ได้ตั้งใจพูด นายอยากได้อีก นายต้องการมันอีก"

"พอแล้วยุนโฮ! หยุดเถอะ!!" ราวกับจะสำลักน้ำตาตาย แจจุงมั่นใจ ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยร้องไห้หนักเท่านี้มาก่อน ลมหายใจร้อนผ่าวของยุนโฮแผดเผา ดวงตาไร้อารมณ์จ้องมองเขาอย่างดูถูกเหยียดหยาม

"ชั้นเคยบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอ...ว่านายเป็นของชั้น"

อะไรกัน? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? แจจุงไม่เข้าใจ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง พอๆกับริมฝีปากซึ่งพรั่งพรูเสียงร้องออกมาจนแสบร้าวไปทั่วลำคอ ทุกครั้งที่ยุนโฮกระทั้นจังหวะ ร่างกายจวนเจียนจะรับไม่ไหว บางอย่างที่ร้อนรุ่มกำลังปะทุอยู่ภายใน รอคอยการปลดปล่อยเมื่อถึง ณ จุดจุดนั้น

"จำไว้! นายเป็นของชั้น! ร้องสิ!! เรียกชื่อชั้น!!!"

"ยุนโฮ!! ยุนโฮ อ๊า! ยุนโฮ!! ยุนโฮ!!"

"พูดสิ ร้องออกมา"

"ยะ..ยุนโฮ!!!"

แผ่นหลังเปลือยเปล่าแอ่นสะท้าน แจจุงปลดปล่อยเสียงร้องออกมาพร้อมๆ กับของเหลวสีขาวขุ่นสาดเลอะหน้าท้องของเขา รวมไปถึงยุนโฮ มือใหญ่กระชากศีรษะของร่างบางเข้ามาอีกครั้ง ก่อนจะบีบแรงๆที่ปลายคางแล้วเชยใบหน้าหวานขึ้น ริมฝีปากร้อนตรงเข้าจาบจ้วง กลืนกินกลีบปากอิ่มช้ำของคนตรงหน้าอย่างก้าวร้าว แจจุงสะอื้น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อฟันคมขบกัดและดึงรั้งริมฝีปากล่างสีเลือดของเขา

ยุนโฮเลื่อนปลายนิ้วและฝ่ามือเลอะน้ำรักนั้นขึ้นไล้ไปตามใบหน้าและลำคอของแจจุง เขาหัวเราะ พลางก้มลงเลียเบาๆที่ข้างแก้มสวย "นี่อะไรเนี่ย..." พูดพลางปาดคราบไคลสีขาวขุ่นลงบนริมฝีปากอิ่มชื้นของแจจุง "ไม่ใช่สิ... ไม่ใช่อย่างนี้... ต้องเป็นเลือดสิ ใช่...ต้องเป็นเลือด"

แจจุงสะอื้นหนักเมื่อได้ฟัง "ไม่นะยุนโฮ... คุณยุนโฮ ชั้นขอร้องล่ะ ชั้นไม่ไหวแล้ว สงสารชั้นเถอะ...นะ คุณได้ไปพอแล้วนี่ พอทีเถอะ" เสียงหวานออดอ้อน พยายามปรับน้ำเสียงสั่นพร่าให้ฟังดูอ่อนนุ่มน่าสงสาร

ยุนโฮส่ายหน้าน้อยๆ ชายหนุ่มกระตุกริมฝีปากยิ้ม "โถ...น่าสงสาร หึ! คิดคำด่าไม่ออกแล้วหรือไง"

"ไม่...เปล่า ชั้น...ฮึก..."

ไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ออก...

ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แจจุงจิกปลายเล็บของเขาลงบนฝ่ามือที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยเข็มขัดหนัง พยายามเบือนหน้าหนี เสมองออกไปไกลๆ ยุนโฮยังคงกระหน่ำจูบพรมลงบนลำคอ หน้าอก และหน้าท้องของเขาอย่างไม่ลดละ น่าแปลกที่เขาพบว่าส่วนนั้นของตนยังคงแข็งขืนตื่นตัว แม้ว่ามันจะเจ็บร้าวจนแทบจะทนอีกต่อไปไม่ไหว... นี่เขากำลังสนุกกับมันงั้นหรือ? ไม่อยากจะยอมรับว่าเขาติดใจสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองนี้

แจจุงหลับตาลงช้าๆ ในขณะที่ยุนโฮเลื่อนกายขึ้นมาประกบจูบที่ปากอีกครั้ง สัมผัสรสคาวของเลือดที่ไหลซึมอยู่ภายในด้วยลิ้นซน แจจุงเผลอตอบสนองจูบนั้นอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ "อ..อืม..." แจจุงคราง ในขณะที่ลืมตัวบรรจงกัดลงที่ริมฝีปากล่างของยุนโฮ

ร่างสูงครางในลำคอ ชักศีรษะกลับด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพบว่าขณะนี้เนื้อด้านในปากถูกกัดจนเกิดแผล ยุนโฮชักสายตาเกรี้ยวกราดจ้องเขม็งที่แจจุงอย่างกังขา

ผลั่วะ!

หลังมือปะทะเข้ากับปรางแก้มเนียนอย่างรุนแรง ราวกับจะทำให้แตกยับคามือ ใบหน้าของแจจุงสะบัดไปตามแรงตบ ไม่กล้าหันมาสบตาอีกแล้ว... ส่วนนั้นของยุนโฮยังคงฝังอยู่ในกายเขา ขยับเคลื่อนราวกับจะแผดเผาอย่างไร้เมตตา "บอกให้อยู่เฉยๆ" เสียงแหบขู่ ยุนโฮย้ำกายอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระแทกสะโพกหนักหน่วงและรวดเร็ว

หนึ่ง... สอง... สาม... สี่... ห้า

ในแต่ละครั้ง แจจุงพยายามนับเลขในใจ หยดน้ำหล่นจากตาเป็นเม็ดๆ ราวกับสายฝนที่กำลังตกพรำ

หก... เจ็ด... แปด... เก้า...

มันคงกำลังจะสิ้นสุดใช่ไหม เปลือกตาสีมุกค่อยๆปรือหลับลงอีกครั้ง ฟันขาวขบกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้อง กระทั่งแจจุงรู้สึกถึงร่างกายของยุนโฮไหวสั่น ของเหลวข้นขลั่กสีแดงฉานค่อยๆไหลซึมระเรียวขาขาวนวลเนียน

...สิบ...

ร่างใหญ่กระทั้นกายเข้ามาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยในกายของแจจุง

ยุนโฮ...

ยุนโฮ.........

.
.
.

ร่างเพรียวบางของแจจุงยืนอยู่กลางเวที บทเพลงหวานหูขับกล่อมคลอไปพร้อมๆกับท่วงทำนองหวานติดหู ภายในอารีน่าขนาดใหญ่ยักษ์ซึ่งอัดแน่นไปด้วยผู้คนขนัดตา เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของบรรดาแฟนเพลงดังอื้ออึง ฝูงชนนับพันกำลังโบกไม้โบกมือไปตามจังหวะ มากหน้าหลายตาเสียจนมองแล้วชวนให้ตาลาย

ดวงตากลมโตสีดำสนิทยังคงจับจ้องไปที่จุดจุดหนึ่งไม่วาง ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น... ใบหน้าหล่อเหลาของใครคนหนึ่งยังคงแจ่มชัดในห้วงคำนึง ริมฝีปากอิ่มเอิบแย้มรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมา เมื่อพบว่าอีกฝ่ายก็กำลังส่งยิ้มกลับมาให้เช่นกัน

...ยุนโฮ...

จบลงแล้วสำหรับคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกในชีวิต แจจุงถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งอก ในเวลานี้เขายืนอยู่เพียงลำพังในห้องส่วนตัวที่ถูกแบ่งเอาไว้อย่างเป็นสัดส่วน เตรียมตัวเก็บของกลับบ้านเพื่อพักผ่อนในช่วงวันหยุดยาวซึ่งแลกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยตลอดเวลาหลายเดือน

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงมืออุ่นหนาโอบเข้ากระชับรอบเอวบางของเขาอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว แจจุงหันใบหน้ากลับไปก่อนจะพบว่าเป็นยุนโฮ... ไม่รอให้ได้ยิงคำถาม มือหนาบีบปลายคางเรียวแน่นพลางจับให้แหงนขึ้นสบตาเขา ยุนโฮกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากสีสดและมีรสหวานของแจจุงอย่างหลงใหล

จูบนั้นรุนแรงและหนักหน่วง ฟันคมกับเนื้ออ่อนภายในปากกระทบกันจนเลือดไหลซึม "อ..อื้มมมมม" แจจุงครางในลำคอ ลิ้นนุ่มตอบสนองสัมผัสจากร่างสูงเป็นอย่างดี ซึบซับความหวานของกันและกันอย่างโหยหา

ผละริมฝีปากออกช้าๆ ยุนโฮหอบเสียงกระเซ่า ขยุ้มฝ่ามือเข้ากับกลุ่มผมนุ่มสลวยสีดำสนิทนั้นพลันกระชากอย่างแรง

"แจจุง...คุณรักผมมั้ย?"

แม้จะร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ทว่าแจจุงกลับยิ้มตอบ น้ำเสียงหวานใสเคล้าลมหายใจเบาหวิว

แหบพร่า... แต่สุดแสนจะเซ็กซี่...

"รัก... รักยุนโฮ"

--- FIN ---